Dwie niewielkie wyspy Sanibel Island oraz Captiva, leżące niedaleko Fort Myers na Florydzie, posiadają według przez  ekspertów  najbogatsze w skarby oceanu plaże w całej Ameryce Północnej. W śnieżnobiałym piasku Florydy, skąpanym w ciepłych wodach Zatoki Meksykańskiej, można odnaleźć ponad 250 gatunków egzotycznych muszli. Bogactwo i różnorodność tych “morskich skarbów” wywołuje wśród kolekcjonerów istną obsesję i sprawia, że co roku tysiące osób odwiedzają wyspy w poszukiwaniu wyrzuconych na brzeg egzotycznych muszli i rozgwiazd.

Nigdy nie uważałem się za kolekcjonera skarbów pochodzących z morskich głębin, a w szczególności kolorowych muszli. Co prawda w mojej łazience znajduje się ładne, szklane naczynko ze śnieżnobiałym piaskiem, kolorowymi maleńkimi muszelkami i napisem “Floryda-wakacje 2008″, ale żeby spędzać na plaży długie godziny, zbierać muszle i eksponować je na półkach? Nie, to nie w moim stylu. Nie spodziewałem się jednak, iż ostatni wyjazd na Florydę i długi wieczorny spacer plażą na wyspie Sanibel zupełnie zmienił moje zainteresowania.
Witamy na wyspach Sanibel i Captiva

Zafascynowała mnie wyspa, a właściwie to co znalazłem na jej brzegach. Setki tysięcy małych, średnich i ogromnych muszli. Właściwie cała plaża pokryta jest “muszlowym” dywanem. Sanibel Island oraz Captiva, dwie wyspy  położone niecałe 14 mil na zachód od Fort Myers u wybrzeży południowo-zachodniej Florydy  stały się rajem dla kolekcjonerów egzotycznych muszli o fantastycznych kształtach i kolorach. Bogactwo występowania tych morskich skarbów wyspa zawdzięcza specyficznej lokalizacji. Zamiast, biegnąc równolegle wzdłuż lądu (jak większość wysp Florydy), Sanibel rozciąga się ze wschodu na zachód, tworząc olbrzymią barierę wyrastającą gdzieś pośród wód Zatoki Meksykańskiej. Prądy morskie niczym potężne odkurzacze zasysają z dna Morza Karaibskiego i Zatoki Meksykańskiej egzotyczne muszle, i niosą je przez setki kilometrów wzdłuż brzegów słonecznej Florydy. Sanibel Island niczym potężna bariera nagle wyrasta na ich drodze i całe bogactwo skarbów z morskich otchłani wysypywane jest wprost na plaże. Najbardziej pożądane przez kolekcjonerów są brązowo-plamiste muszelki “The Junonia” – symbol Captiva Island. Osiągają one cenę w granicach $30-60 za sztukę i są bardzo chętnie kupowane przez właścicieli pobliskich sklepów z pamiątkami oraz internautów, zwłaszcza w serwisie eBay. Ja nie znalazłem żadnej. Mało kto je znajduje, ale zawsze warto się za nimi rozglądać.
Sławna Junonia. Wystawa sklepowa to jedyne miejsce na Florydzie gdzie znalazłem ta muszle.

Latarnia morska przy Lighthouse Beach.
Kierunek – plaża na Florydzie.

Tablica informacyja: Co możesz znaleść na plaży

Moje poszukiwania rozpoczęły się przy Floryda Lighthouse Beach. Na dalekim, wschodnim krańcu wyspy Captiva znajduje się  wykonana w całości ze stali latarnia morska, miejsce, które obrałem sobie za punkt startowy mojego polowania na egzotyczne muszle. Zjawiłem się tam około godziny dziewiątej rano. Niestety nie byłem sam. W poszukiwaniu muszli na wyspę przyjeżdżają całe autokary z turystami i właśnie zawartość jednego z nich wylewała się powoli na plaże. Przede mną rodzina z trójką dzieciaków dźwigała trzy prawie pełne wiaderka skarbów oceanu, po prawej stronie kolejna grupka turystów wymachując rekami ustalała plan poszukiwań… tylko ja byłem sam i mogłem liczyć na siebie.

Czyżby wszyscy turyści na Florydzie zbierali muszle ?

Konkurencja ?

Skarby oceanu to nie tylko kolorowe muszle….

Znalazłem kilka kolorowych muszelek “calico scallops”  i zdecydowałem przenieść się w inne miejsce, aby uniknąć tłumu i zarazem konkurencji.  Na szczęście miałem kilka opcji do wyboru. Wyspa Captiva jest połączona ze swoją “niby” siostrzaną wyspą Sanibel i razem mają ponad 15 mil plaż do wyboru.  Jak mówią prawdziwi łowcy egzotycznych muszli: nie ważne gdzie szukasz… ważne, kiedy wyruszasz na łowy. Niektórzy sugerują porę odpływu, kiedy większość linii brzegowej jest widoczna. Inni preferują poszukiwania tuż po silnej burzy lub sztormie, gdy spienione fale i wiatr odkrywają zasypane wcześniej w piasku muszle. Bardzo cenne wskazówki, lecz niestety ja nie miałem możliwości wyboru. Spędzałem na Florydzie długi weekend i już za 2 dni miałem wracać do Chicago. W sumie cztery dni – to dostatecznie długo, aby się w miarę dobrze opalić, lecz zbyt krótko, aby odnaleźć cenne egzotyczne muszle.
Plaża pełna muszli …”takie rzeczy tylko na Florydzie”
Znajdź muszle…

Tylko dziesięć minut jazdy samochodem po krętych drogach Florydy i oto jestem na maleńkiej wysepce Sanibel Island. Słońce jest już wysoko nad horyzontem, plaża kipi i huczy od turystów. Dzieciaki wrzeszcząc pluskają się w ciepłych wodach Zatoki Meksykańskiej. Floryda, wakacje, śnieżnobiała plaża, pełny luz i wypoczynek dla turystów. Jestem na “South Beach”. Tutaj brzeg łagodnie opada w kierunku zatoki tworząc ciągnącą się nawet 150 m od linii brzegowej płyciznę. Woda sięga zaledwie po kolana, więc łatwo wypatrzeć leżące na dnie setki, ba, tysiące muszli. Na odcinku niecałych 60 metrów znalazłem ponad tuzin bardzo ładnych okazów “Atlantic Giant Cockles” oraz ładne, delikatnie różowawe  ”Rose Petal Tellins”. W chwilę później wykopałem spod stóp dużą muszlę “Cayenne Keyholes” oraz kilkanaście małych, ślicznie poskręcanych ”Horn Shells”. Zbieram ich coraz więcej, jednak nie znalazłem jeszcze nic niezwykłego. Nie poddaję się jednak. To całkiem fajna zabawa brodzić po kolana w ciepłej wodzie a nad sobą mieć granatowe niebo Florydy z bielutkimi jak śnieg, wędrującymi wolno po firmamencie obłokami. Postanowiłem pozostać w wodzie jeszcze około 45 minut , miałem przeczucie, że jednak coś w końcu znajdę… i znalazłem! Tuż przy brzegu. Prawie wszedłem na 10-centymetrowy wspaniały okaz “Lightening Whelk”. Ha! Co za znalezisko. Wprawdzie nie jest tak rzadkie jak “Junona” i kolorowe jak “Lion’s Paw”, ale jest duża, ładna i będzie świetnie wyglądać w łazience obok naczynka z napisem “Floryda-wakacje 2008″.

Krajobrazy Sanibel Island -czyli szybki przejazd na siostrzaną wyspę.
Poszukiwań ciąg dalszy, South Beach Sanibel Island, Floryda.
Przepraszam ale to miejsce jest już zajęte.

Ładny okaz….nieststy to nie muszla tylko kawałek rośliny.
Mój kubełek pełny muszelek i nie tylko…

Zachęcam wszystkie osoby planujące wakacje na Florydzie do odwiedzenia tych dwóch prześlicznych wysepek. Największą radość na pewno sprawicie dzieciakom, które będą mogły bawić sie w śnieżnobiałym piasku Florydy a jednocześnie odkrywać kolorowe skarby oceanu. Być może znajdziecie cenny okaz muszli “”The Junonia”, jeśli Wam się to nie uda, to na pewno wrócicie do domu z walizką wypełnioną przepięknymi, egzotycznymi muszlami prosto ze słonecznych plaż Florydy.

Domowe sposoby czyszczenia muszli: Clorox (wybielacz)+woda+ szczoteczka do zębów i oto rezultaty.

Co należy wiedzieć przed wyprawą na Florydę w poszukiwaniu muszli:
1. Muszle najlepiej zbierać do plastikowego wiaderka. Mamy wtedy gwarancję, że się nie połamią.
2. Najlepszy okres, aby uniknąć tłumów na plażach to wiosna i lato. Większość turystów przyjeżdża na Florydę w zimie.
3. Polecam zatrzymać się w “Tarpon Tale Inn”. To niewielki czteropokojowy domek do wynajęcia z dużym tarasem i kuchnią. Znajduje się on zaraz obok  ”Lighthouse Beach”. Cena poza sezonem to $119 za dobę (w sezonie $189).
4. Idealnym środkiem lokomocji na wyspach jest rower. Znajduje się tutaj kilka wypożyczalni oraz ponad 30 km ścieżek rowerowych. Cena za wypożyczenie roweru to $15 za dzień lub $5 za 2 godz.
5. Zabronione jest pod karą grzywny zbieranie tzw. “live shells”, czyli muszli zamieszkałych przez kraby i inne morskie stworzenia.
6. Parkingi płatne ($2.00 za godzinę) znajdują się przy każdym zejściu do plaży.

Powodzenia w poszukiwaniach egzotycznych muszli !

Interaktywna mapka Captiva Island oraz Sanibel Island z zaznaczonymi najpopularniejszym miejscami w których można znaleźć muszle, rozgwiazdy oraz inne skarby z głębin oceanu.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – Internetowy przewodnik po USA poleca:

Floryda: 10 najlepszych plaż
Floryda: informacje dla turystów z Polski
Floryda: Key West – Witamy na Karaibach !

Floryda -mapa atrakcji turystycznych

Wycieczki do USA: Miejsce 1.
Las Vegas, Nevada

Witamy w jednym z najsłynniejszych miast świata – Las Vegas. To zbudowane na środku pustyni miasto przez cały rok przyciąga niezliczone rzesze turystów. Najprawdopodobniej o Vegas słyszeliście już wszystko: o luksusowych kasynach, największych  na świecie hotelach, wykwintnych restauracjach oraz słynących na cały świat występach grup artystycznych. Jednakże, jeśli jeszcze nie odwiedziliście Las Vegas, prawdopodobnie te wszystkie atrakcje pozostaną dla Was tylko niewiele znaczącymi sloganami.
Vegas wbrew pozorom to nie tylko oaza wyśmienitej zabawy oraz stolica światowego hazardu. Miasto, ma również wysoko ustaloną pozycję miasta przyjaznego rodzinie. Słynna ulica Las Vegas Strip to nie tylko kasyna i atrakcje dla dorosłych. Vegas przyciąga występy znanych i sławnych artystów z całego świata. Począwszy od rockowego zespołu U2, poprzez Celine Dion,  aż do dech zapierających  występów  najsłynniejszego na  świecie cyrku Cirque de Soleil.
Jeśli planujecie wycieczkę do USA, koniecznie należy odwiedzić Las Vegas.

Wycieczki do USA: Miejsce 2
Wielki Kanion Kolorado, Arizona

Wielki Kanion Kolorado jest najbardziej znaną atrakcja przyrodniczą w USA i prawdopodobnie na świecie. Wyrzeźbiony w przeciągu tysięcy lat przez płynącą wolno rzekę Kolorado zachwyca turystów z całego świata. Długi na 446 kilometrów, szeroki na 29km a głęboki na ponad 1800m stanowi nie lada wyzwanie dla turystów i poszukiwaczy przygód. Najbardziej popularne wśród wycieczek to spływy na specjalnych tratwach i pontonach rzeką Kolorado. Turyści mają również do dyspozycji kilkanaście tras wycieczkowych o różnym stopniu trudności. Można wybrać się nawet na dwudniową podróż w głąb kanionu wraz z noclegiem w specjalnych kabinach znajdujących się na dnie kanionu tuż przy rzece Kolorado. Grand Canyon National Park jeden z pierwszych parków narodowych w Stanach Zjednoczonych.

Wycieczki do USA: Miejsce 3
Times Square, New York City, Nowy Jork

Być w Stanach Zjednoczonych i nie zobaczyć Nowego Jorku, to tak jak być w Egipcie i nie zobaczyć piramid.  Times Square, to najbardziej tętniący życiem plac w Nowym Jorku. Plac znajduje się na skrzyżowaniu dwóch ulic Nowego Jorku: Broadway i siódmej alei. Znany jest z licznych teatrów luksusowych restauracji, wykwintnych sklepów (Fifth Avenue) i legendarnych klubów nocnych. Times Square to tętniące życiem, nigdy nie zasypiające serce miasta gdzie wśród tłumów trustów nierzadko można spotkać gwiazdy kina telewizji i rozrywki.

Wycieczki do USA: Miejsce 4
Yellowstone National Park, Wyoming .

Park Narodowy Yellowstone to kraina słynąca z wprost niewyobrażalnych cudów natury. Setki wystrzeliwujących w niebo gejzerów, wulkany błotne, gorące źródła, wodospady, góry, niedostępne wąwozy, krystalicznie czyste jeziora. Gęste dzikie lasy i rozległe prerie to siedziba niedźwiedzi Grizzly, amerykańskiego orła bielika , kojotów, bizonów oraz setek różnych gatunków zwierząt i ptaków. Park położony jest w Górach Skalistych na rozległym płaskowyżu i zajmuje powierzchnie 8987 km². Jest pierwszym i najstarszym parkiem narodowym na świecie. Miejsce to zachwyca o każdej porze roku bogata paletą barw, niesamowitymi kształtami skał oraz nieprzeciętnymi zjawiskami termalnymi. Najpopularniejszą formą zwiedzania parku jest przejazd tzw. “Grand Loop Road”, drogą w kształcie ósemki wybudowaną specjalnie obok największych atrakcji parku.  Jednak, aby zobaczyć wszystkie atrakcje Parku Yellowstone należy pozostać tam co najmniej tydzień czasu.

Wycieczki do USA: Miejsce 5
San Francisco, Kalifornia.

San Francisco to miasto które trzeba poczuć i zrozumieć. Niesamowite, pełne chaosu, żyjąca swym własnym rytmem metropolia w której można sie zakochać od pierwszego wejrzenia. Przepięknie położone nad  Oceanem  Spokojnym na 48 wzgórzach miasto przyciąga co roku miliony turystów. W roku 2009 San Francisco odwiedziło ponad 16milionów osób, co uczyniło go drugim (po Nowym Jorku) najbardziej popularnym miastem w USA. Trzy najbardziej rozpoznawane ikony San Francisco to most Golden Gate (Złote Wrota), wyspa (wiezienie)  Alcatraz oraz słynne zabytkowe tramwaje poruszające się w górę i w dół malowniczych ulic miasta.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Przewodnik po USA. Zaplanuj z nami wycieczkę do najpiękniejszych miejsc w USA:
California – wycieczki, najpopularniejsze miejsca

Arizona – wycieczki, najpopularniejsze miejsca.

Utah -wycieczki, najpopularniejsze miejsca.

Floryda-wycieczki, najpopularniejsze miejsca.

Nowy Jork -wycieczki, najpopularniejsze miejsca.

Południowa Dakota -wycieczki, najpopularniejsze miejsca.

USA -wycieczki fotograficzne, najpopularniejsze miejsca.

Przed wyprawą do “White Pockets”, położonego gdzieś na bezdrożach Arizony, nikt z nas tak naprawdę nie wiedział czego oczekiwać. Poza kilkoma ubogimi wskazówkami dotyczącymi dojazdu do tego miejsca, znalezionymi gdzieś w przewodniku po po tym pięknym stanie, nie wiedzieliśmy zupełnie nic. Na wszelki wypadek zaopatrzyliśmy się więc we wszystkie niezbędne do przetrwania rzeczy. Namiot, ciepłą odzież, spory zapas wody i suchego prowiantu. To co jednak odkryliśmy na miejscu przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Wspominając to miejsce wciąż słyszę w kółko wypowiadane słowa Marka, towarzysza podróży do White Pocket: – O mój Boże, to nie możliwe.

Podróż do White Pocket.
Wśród bezkresnych skalistych pustyni Arizony nie zawsze łatwo jest odnaleźć właściwą drogę. Przygotowania do wyjazdu rozpoczęliśmy dzień wcześniej. Już w hotelu wydrukowaliśmy znalezione w internecie mapy topograficzne stanu, nanieśliśmy na nie wszystkie istotne dane i dokładnie oznaczyliśmy wszystkie skrzyżowania oraz numery dróg wiodących nas do celu. Najciekawsze było to, że na mapie kupionej w Wallmart w pewnym momencie urywały się oznaczenia wszystkich dróg. Gdzieś pośrodku białej plamy, tuż przy granicy dwóch stanów: Utah i Arizony znajdował się zaznaczony przez nas czerwony punkt. White Pocket – cel naszej wyprawy.

Z hotelu sieci Best Western znajdującego się w miejscowości Page wyruszyliśmy o godzinie 6 rano. Kierowaliśmy się na południe drogą numer 89 przez około 23 mile, następnie na skrzyżowaniu dróg 89 i 89A skręciliśmy w prawo na drogę numer 89A. Po 30 minutach łatwej i przyjemnej jazdy dotarliśmy do miejsca, w którym należało powiedzieć “goodbye” cywilizowanym arteriom komunikacyjnym. Przed nami żwirowa droga “House Rock Valley Road” (BLM 1065), która będzie nas prowadziła pośród czerwonych skał i piasków Arizony przez następne 23 mile. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż dojechać do White Pockets można tylko samochodem terenowym z napędem na 4 koła, z wysokim zawieszeniem oraz wyposażonym w opony ze specjalnym bieżnikiem przystosowanym do jazdy po piasku. Niezbędny jest też ręczny GPS z mapą topograficzną USA.
Żegnaj cywilizacjo …wjeżdżamy na droge BLM 1065

Piasek i skały
Piaszczysta, choć dobrze utwardzona droga “House Rock Valley” prowadziła nas przez prawie 10 mil. Nie mieliśmy większych problemów z przejazdem, choć o rozwinięciu większej niż 35 mil na godzinę prędkości nie było mowy. Ukryte pod kilkucentymetrową warstwą piachu kamienie i wystające skałki skutecznie ograniczały nasze próby przyspieszenia przejazdu. Pierwsze napotkane rozwidlenie dróg. Tak jak pokazuje mapa skręcamy w prawo, a następnie po kilku milach w lewo w drogę “Pine Tree Road”. Od tej chwili rozpoczyna się zdecydowanie najtrudniejsza część trasy. Piasek staje się naprawdę głęboki. Nasze samochody z napędem na 4 koła jednak jakoś radzą sobie z napotkanymi przeszkodami, choć czasem zapadamy się prawie na 20 cm. Najgorsze jednak są zakopane pod grubą warstwą piachu kamienie, na które co chwilę wpadamy. Kilka razy nieźle łupnęło gdzieś pod podwoziem, jednak samochód jechał dalej. Powoli, ostrożnie… byle do przodu. Nie wolno się zatrzymywać… 10 mil na godzinę to naprawdę zawrotna prędkość w tak trudnych warunkach.

Po drodze mijamy okoliczne opustoszałe farmy.
Po chwili jazdy okoliczne krajobrazy stają się coraz bardziej interesujące.

Bezdroża Arizony – uwielbiam takie klimaty! Minęło około 20 minut, droga wciąż wiedzie nas przez głęboki piasek, jednak już nie ma zdradzieckich kamieni. Można nieco przycisnąć… wypożyczone Subaru daje radę. Coraz szybciej zbliżamy się do celu wyprawy. Według mapy oraz informacji znalezionych w przewodniku zbliżając się do White Pocket powinniśmy zaparkować na małym, nazwijmy to “parkingu”. Czyli – jak się okazało w rzeczywistości – na zwykłej, dzikiej polance, której powierzchnia została utwardzona kołami parkujących tam samochodów. Zamiast do wspomnianego parkingu dotarliśmy w niewiadomy sposób na szczyt skamieniałej wydmy. Mniej więcej 300 metrów od nas zauważyliśmy miejsce, w którym powinniśmy się znaleźć. Jak widać zdobycze techniki XXI wieku wciąż mają problem z dokładnym określeniem położenia gdzieś na środku kamiennej pustyni. Trudno, zostawiamy samochód tam gdzie się znajduje i schodzimy kilkanaście metrów na dół.

Jeden z łatwiejszych odcinków trasy.

Powoli wyłaniają  się przepiękne krajobrazy.

White Pocket w całej okazałości.
Nigdy nie zapomnę pierwszego wrażenia jakie wywarł na mnie krajobraz White Pocket. Cudowne, wspaniałe skały, które przytłaczają niesamowitą ilością kolorów i najdziwniejszych form. Teren, na którym znajduje się White Pocket zajmuje niecały kilometr kwadratowy i pokryty jest delikatną warstwą (czasem zaledwie kilkucentymetrową) białego piaskowca, spod którego wyłaniają się przepiękne kolorowe skały. Wygląda to tak jakby cały płaskowyż pokryty był cukrem pudrem. Niektóre wzgórza zdają się świecić złotym, odbitym promieniami słońca blaskiem. W pewnych miejscach całe góry czerwonego, białego i żółtego kamienia skręcone są w fantastyczne formacje przypominające ogromne skamieniałe torty urodzinowe. To prawie niewiarygodne, że skały te nie zostały sztucznie stworzone! Trudno uwierzyć, że te wszystkie kolorowe, bajeczne formacje to skamieniałe, mające kilkanaście tysięcy laty wydmy. Gwarantuję, że każdy wędrujący przez White Pocket turysta będzie musiał co kilkanaście metrów zatrzymywać się aby podziwiać otaczające go cuda natury.

Skręcone skały Arizony.

Czy to skała czy może lody waniliowe ?
Kolejny cud natury …tort wielowarstwowy z dodatkiem skamieniałych wydm.

Czerwone kolory Arizony

Na szczęście przed nami jeszcze prawie cały dzień zwiedzania… mamy sporo czasu aby dokładnie obejrzeć każdy metr kwadratowy kolorowego płaskowyżu. Z niecierpliwością jednak będziemy oczekiwać późnego popołudnia. Nisko świecące nad horyzontem słońce zamienia cały obszar w kolorowy slajd show.

Podobnie jak w Coyote Butte South cały teren można obejść w niecałe trzy godziny. Jednakże miłośnicy fotografii zdecydowanie powinni wydłużyć czas przeznaczony na wędrówkę pośród kolorowych skał w White Pocket do około 5 godzin. Tutaj dosłownie nie można odłożyć aparatu na dłużej niż 30 sekund. Zdjęcia robią się same… każde ujęcie jest inne, niepowtarzalne.

Cała dolina pokryta “cukrem pudrem”
Zdjęcia robią się same ….

Przy dobrej pogodzie z zachodniej części płaskowyżu rozciąga się wspaniały widok. Na horyzoncie daleko poza granicami parku “Grand Staircase” można dostrzec mieniące się różowymi kolorami skamieniałe iglice przepięknego Bryce Canyon. Jeśli ktoś jest zainteresowany tzw. “Art Rock”, na jednej ze skał w południowej części White Pocket można odnaleźć kilkanaście indiańskich hieroglifów.

Spacerując po płaskowyżu natrafiliśmy na kilka starych, wybudowanych przez farmerów niewielkich zbiorników wodnych, które w okresie ulewnych deszczów napełniały się i tym samym stanowiły naturalne źródło wody dla bydła w okresie suszy. Nadal na skałach widoczne są ślady kopyt i ścieżek (tzw. cowtrials) wydeptanych przez zwierzęta hodowlane. Dosyć dziwne miejsce jak na wypas bydła, bo to przecież środek kamiennego pustkowia, jednakże pozostawione ślady mówią same za siebie.

Błękitne niebo i czerwone skały Arizony.

Nie zrobiliśmy żadnego zdjęcia “cowtrials” ….prezentujemy jednak czerwona, skamieniałą rzekę

Powoli nad cukierkową dolinę nadciągał wieczór. Nadchodziła najlepsza pora, aby przygotować się do intensywnej sesji zdjęciowej. W południowym ostrym słońcu kolory otaczających nas skał były fantastyczne, jednakże dopiero delikatne zachodzące promienie słońca wydobyły ze skał całą esencję smaków i kolorów. Otaczające nas wzgórza zdawały się płonąć na tle ciemnogranatowego nieba. Każda warstwa skał zmieniała swój kolor w mgnieniu oka. Biel skamieniałych wydm przechodziła w żółć, aby już po chwili emanować ciepłym pomarańczowym kolorem. Niesamowite wrażenie. Skąd się bierze tyle barw i odcieni w tych niezwykłych formacjach? Myśleliśmy, że w ciągu dnia zrobiliśmy dużą ilość zdjęć, ale to co działo się w tej chwili przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. W zaledwie godzinę zapełniliśmy całą 4gb kartę, to ponad 500 zdjęć. Tego nie udało nam się osiągnąć na żadnej innej wyprawie. Magia White Pocket pochłonęła nas całkowicie.

Różowy zachód słońca ….cała dolina przypomina ogromny tort waniliowy.

Soczysta czerwień …skały zaczynają płonąć
Ostatnie promienie zachodzącego słońca …

Nocleg i powrót do hotelu
Tak szybko jak tylko słońce znika za horyzontem na płaskowyżu zaczęło robić się zimno. Pomimo że mieliśmy już początek maja, noce na pustyniach w Arizonie są jeszcze zimne. Temperatura spadła gwałtownie i termometry w samochodzie pokazywały o godzinie 21.00 temperaturę +12C. Nocleg w namiocie przy takiej temperaturze nie wchodził w rachubę. Zdecydowaliśmy się spać w samochodach. Urządziliśmy sobie piknik pod gwiazdami w otoczeniu wspaniałej scenerii. Każdy z nas miał w zapasie kilka słodkości, które smakowały jak nigdy. Zadziwiające, że nikt z nas nie miał ochoty na piwo, które chłodziło się przez cały czas podróży w przenośnej lodówce. Około 22.30 usnęliśmy zmęczeni całą przygodą…

Noc na środku pustyni w Arizonie …zimno ale wspomnienia bezcenne.

Pomimo wspaniałej scenerii nie mam przyjemnych wspomnień z noclegu pod gwiazdami. Mój śpiwór był zdecydowanie za cienki i przemarzłem do szpiku kości. Rano obudziłem się szczekając zębami i pobiegłem szybko ogrzać się w promieniach wschodzącego słońca. Mimo iż nocowaliśmy jakieś 500 metrów od White Pocket nawet z tej odległości doskonale widać było jak poranne słońce maluje promieniami różnokolorowe wzory na pobliskich powykręcanych w fantastyczne spirale skałach. Zdecydowanie poranek i wieczór to magiczne chwile dla fotografów.

Nadchodzący dzień jednak nie zapowiadał się tak okazale jak wczorajszy. Lokalne radio podało informację o zbliżającym się załamaniu pogody. Szybko spakowaliśmy nasz prymitywny piknik i półtorej godziny później byliśmy już w drodze powrotnej do cywilizacji.

Mapka i trasa dojazdu do White Pocket oraz koordynacje GPS:

Każdy, kto pragnie odwiedzić White Pocket w Arizonie powinien zatrzymać się w najbliższym miasteczku – Page. Z Page należy jechać na południe drogą 89, po 23 milach skręcić w prawo w drogę 89A, którą po około 41 milach dotrzemy do punktu oznaczonego na załączonej mapie jako P-1 (36 43 52.9 N, 112 02 46.3 W). Tutaj należy skręcić w prawo w drogę “House Rock Valley Road” o numerze BLM 1065. Jedziemy nią 9.3 mili do punktu P-2 (36 51 43,50 N 112 3 45.90 W). W punkcie P-2 znajduje się pierwsze rozwidlenie dróg, jedziemy jednak dalej aż do punktu P-3 (36 51 43.97 N, 112 3 45.87W) Tutaj skręcamy na wschód w drogę BLM 1017. Po 1.4 mili na skrzyżowaniu w punkcie P-4 (36 51 33.32N, 112 0 39.07 W) skręcamy w lewo i po 6 milach docieramy do kolejnego rozwidlenia dróg. Tutaj trzeba skręcić w prawo w drogę BLM 1066. W punkcie P-5 (36 55 37.85 N, 111 57 46.57 W),) na rozwidleniu Y jedziemy w prawo. Po około 2 milach docieramy do “parkingu”, skąd widać już pierwsze kolorowe formacje skalne. Jeśli ktoś nie jest pewien swoich możliwości jako kierowca, lub możliwości samochodu, lepiej zostawić samochód kilkadziesiąt metrów przed najtrudniejszym odcinkiem i przespacerować się około 2,5 kilometra do “parkingu” P-6 (36 57 33.46 N, 111 53 36.16 W)

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- Magiczna Sedona

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Centrum Chicago zostało przekształcone na prawie 8 tygodni w gigantyczną hollywoodzką scenę na której codziennie rozgrywają się regularne bitwy pomiędzy oddziałami wojska oraz armią  futurystycznych robotów. Masowe zniszczenia, spalone wraki samochodów, odgłosy strzałów i eksplozji, to obecnie częsty widok na głównych ulicach miasta.

Chicago w swej historii wielokrotnie już gościło ekipy filmowe prosto z Hollywood. Najnowszą superprodukcją nagrywaną obecnie w Wietrznym Mieście jest film Transformers 3 w reżyserii Michaela Bay.

Najbardziej spektakularnymi scenami nagrywanymi w Chicago były akrobacje powietrzne z udziałem śmigłowców wojskowych a także skoki kaskaderów z chicagowskich drapaczy chmur (Willis Tower, Triumph Tower). Licznie zgromadzone tłumy gapiów zafascynowane były scenami walki i pościgów w których brały udział futurystyczne samochody-roboty. Sceny do filmu nagrywane są praktycznie przez cały dzień, niejednokrotnie zdjęcia rozpoczynają się we wczesnych godzinach porannych i trwają aż do zmierzchu.
Nadzwyczajne środki bezpieczeństwa zostały wprowadzone w tych wszystkich lokalizacjach w których nagrywane są sceny pirotechniczne.  Chicagowska policja i straż pożarna mają pełne ręce roboty przy zabezpieczaniu miejsc na ulicach Chicago w których rozgrywa się akcja filmu.

Wszystkie osoby chcące zobaczyć jak powstaje kolejna hollywoodzka superprodukcja mogą wybrać się do centrum Chicago i bez większych problemów obserwować kulisy powstawania filmu Transformers 3.  Ekipa filmowa gościć będzie w Chicago do 24 sierpnia. Według informacji podanych przez burmistrza Chicago, miasto  zarobi na produkcji około 20 milionów dolarów.

Fotoreportaż z planu filmowego Transformers 3

Zapraszamy również do obejrzenia filmów nagranych amatorską kamerą video.
Materiały pochodzą z serwisu youtube.com

Wypożyczenie samochodu w USA to przyjemność. Rok temu przemierzaliśmy przez 3 tygodnie bardzo intensywnie USA wypożyczając samochód kilka razy. Najlepsze oferty znaleźliśmy w National Car Rental (www.nationalcar.com) i Dollar Car Rental (www.dollar.com). Odrobiłem prace domowa przeglądając wcześniej w internecie wszystkie istotne wypożyczalnie). Pozostałe firmy oferujące wypożyczenie samochodów były droższe lub nie pozwalały na podróż do stanów, które planowaliśmy odwiedzić. Kilka mniejszych, lokalnych wypożyczalni sprawiało również wrażenie mało wiarygodnych.  Sumując wszystkie plusy i minusy najlepiej według nas prezentowała się firma National Car Rental, która minimalnie wygrała z Dollar Car Rental. Firma National zaproponowała nam dodatkowo darmowe wypożyczenie nadajnika GPS (cena bez zniżki to $15/dzień).

Zanim zdecydujesz się na wybór wypożyczalni proponuje zwrócić uwagę na kilka istotnych rzeczy:

1. Cena wypożyczenia samochodu, to jedynie cześć kosztów, drugie tyle praktycznie pochłaniają ubezpieczenia i podatki. Pożyczając samochodu na lotnisku, natkniecie się na dodatkowe koszty, ale w większości przypadków nie opłaca się szukać wypożyczalni poza. To strata czasu a można zaoszczędzić niewiele, zazwyczaj 1-3 dolary dziennie.

2. Cena wypożyczenia samochodu jest zazwyczaj jasno określona, ale cena ubezpieczenia wyliczana jest już dla danej oferty (dla konkretnej klasy samochodu), nieraz nie jest to do końca jasne. Niektóre wypożyczalnie na stronach internetowych pokazują szczegółowo wszystkie koszty z tym związane, inne tylko zakres cenowy. Najlepiej, gdy nie jesteśmy pewni ceny oferowanej za ubezpieczenie zadzwonić bezpośrednio na infolinie do danej wypożyczalni. W National Car Rental nie miałem problemów z określeniem stawki ubezpieczenia. Wszystko jest dokładne przedstawione. Płacisz tyle ile widzisz na stronie internetowej, bez niespodzianek przy odbiorze samochodu.

3. Ważne niezmiernie są ubezpieczenia – ich zakres oraz cena. Moim zdaniem konieczne jest wykupienie ubezpieczenia o nazwie SLI (Suplemental Liability Incurance). To rodzaj ubezpieczania od odpowiedzialności cywilnej.
Kolejne przydatne ubezpieczenie to LDW (Loss Damage Waiver – ubezpieczenie od uszkodzeń i kradzieży). Czasami nazywa się to trochę inaczej w różnych ubezpieczalniach, są także różne zakresy tego ubezpieczania – koniecznie należy zwrócić uwagę, co one obejmują). Dostępne jest również ubezpieczania od kosztów leczenia, awarii na drodze itp. My jednak poprzestaliśmy na SLI i LDW, sprawdzone ubezpieczenie medyczne mieliśmy z Polski.

Z ubezpieczeniem LDW można wybrać się na naprawdę trudne trasy….

4. Rozważ po jakich stanach zamierzasz się poruszać wypożyczonym samochodem – niektóre (całkiem spore wypożyczalnie) dają możliwość jazdy tylko w obrębie kilku sąsiednich stanów!

5. Zdarza się, że obowiązuje dodatkowa oplata za drugiego kierowce. Jeżeli zamierzasz tylko sam prowadzić nie ma sprawy ale często lepiej ze względu na odległości mieć zmiennika.

6. Niektóre wypożyczalnie samochodów w USA  maja już cenie zawarty pełny bak paliwa, to znaczy możesz oddać samochód z pustym bakiem, bez tankowani i nic za to nie zapłacisz – oszczędność zależna od wielkości baku ok. 35 – 60 usd.

7. Moim zdaniem zdecydowanie lepiej rezerwować samochód już w Polsce. Rezerwacja przez internet nic nie kosztuje i można ja w każdej chwili bezpłatnie anulować. Rezerwacja internetowa oznacza w praktyce rezerwacje nie samochodu ale ceny wypożyczenia. Proponuje zarezerwować samochody w więcej niż jednej wypożyczali i systematycznie wracać i sprawdzać cenę. Czasem można trafić na niezłą promocje. My tak zrobiliśmy oszczędzając w ten sposób kilkadziesiąt USD tygodniowo. Po prostu anulowaliśmy starą rezerwacje i zrobiliśmy nową gdy tylko pojawiała się lepsza cena !

8. Nigdy nie rezerwuj w wypożyczalni samochodu dokładnie tej klasy którą potrzebujesz! Lepiej jest zamówić klasę niższą. Mniejsze samochody (a wiec klasa którą chcesz “na niby” pożyczyć -cieszą się większa popularnością). Często zdarza się, że akurat gdy wypożyczasz samochód wypożyczalnia na parkingu nie ma już samochodu tej klasy którą zarezerwowałeś. Wtedy otrzymasz samochód klasy lepszej bez jakiejkolwiek zmiany ceny.  Zawsze jednak podczas wypożyczania możesz podnieść standard samochodu. My mieliśmy takie szczęście. Zamiast zarezerwowanego midsize SUV (chevrolet Equinox) dostaliśmy za taką samą cenę wypasionego nowego Jepa Commandera !

9. Większość wypożyczali podaje ceny bez limitu mil, ale warto zwrócić też na to uwagę. Na pewno nie chcecie się nieprzyjemnie rozczarować dopłacając za przekroczony limit mil przy oddawaniu samochodu.

10. Rodzaj prawa jazdy przy wypożyczeniu samochodu w USA. Wszystkie przepisy wewnętrzne wypożyczalni mówią o konieczności posiadania międzynarodowego prawa jazdy, niemniej na miejscu okazało się, ze nikt tego nie wymagał (na wszelki wypadek jednak takowe mieliśmy).

11. Samochód pożyczaj zawsze z dobrej firmy. Gdy się popsuje to ty masz również popsute wakacje. Wszystkie wypożyczalnie w USA oferują ubezpieczenia typu Road Assistance. To cena około kilku usd dziennie. W przypadku jakiejkolwiek awarii wystarczy zadzwonić na “hot line” i wkrótce pojawi się serwis z nowym samochodem. Wypoczywasz i  spisz spokojnie.

12. Na koniec …..kredytowa, bez niej w Stanach jesteś niewiarygodny…

Najlepsze ceny samochodów można było znaleźć na portalu www.hotwire.com, ale aby uniknąć problemów związanych ubezpieczeniem zdecydowaliśmy się na bezpośredni kontakt z wypożyczalnia. Oczywiście poinformowaliśmy pracownika wypożyczalni i promocyjnej cenie znalezionej przez internet i bez żadnych problemów takową otrzymaliśmy.

GPS – W trasie nie jest konieczny. Wszystkie drogi i autostrady w USA są rewelacyjne oznakowane. Nawigacja bardzo przydaje się w mieście. Ja używałem mój telefon komórkowy a także laptop z wgrana mapa Tomtom – lepiej spisywał się niż otrzymane w “prezencie” od wypożyczalni Garmin.  Jeśli nie macie komórki lub laptopa z GPS lepiej kupić w sklepie w USA prostą nawigacje za $70 niż płacić dziennie $10-15 za jej wypożyczenie.

Autor: bravo11
© 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.

Internetowy przewodnik po USA poleca
następujące wypożyczalnie samochodów w USA:

www.nationalcar.com
www.dollar.com
www.alamo.com
www.budget.com
www.hertz.com
www.enterprise.com

zobacz również:
Poradnik Turystyczny portalu interameryka.com

Kanion Colorado -Granite Gorge
Warto zatrzymać się tu na chwilę, by odnaleźć wewnętrzny szlak zwany przez turystów “The Great Arc” prowadzący do punktu widokowego “Panorama Point”. Przeglądając internet kilka razy natrafiłem na informacje o tym nie oznaczonym na oficjalnej mapie Wielkiego Kanionu miejscu i o fantastycznym widoku roztaczającym się na rzekę Kolorado. Właśnie odnaleźliśmy wąską ścieżkę prowadzącą do “The Great Arc”, wyruszamy więc na krótką wyprawę. Po 10 minutach docieramy do Panorama Point. Wysoko. Bardzo wysoko. Miejsce zupełnie niezabezpieczone barierkami i nieoznaczone choćby najmniejszymi znakami informującymi co znajduje się krok dalej za skarpą. Osoby mające lęk wysokości nie powinny zbliżać się do krawędzi urwiska! Prawie sto metrów poniżej leniwie płynie rzeka Kolorado. Jak na dłoni widać szlak prowadzący od Silver Bridge do Black Bridge, którym za chwilę będziemy dalej podróżować. Doskonale widoczne jest lądowisko dla helikopterów, plaża przy której cumują łodzie wycieczkowe oraz Bright Angel Campground. Mała sesja zdjęciowa i znów wracamy na główny szlak.

W kierunku Panorama Point

Widok z Panorama Point.W dole leniwa rzeka Kolorado, Black Bridge oraz mała plaża/przystań.

Przed nami ostatnie zejście prowadzące wprost do brzegów rzeki Colorado. Szlak solidnie utwardzony, czerwony pył pokrywa ścieżkę i unosi się pod stopami pozostawiając lekkie pieczenie w nosie. Trasa przypomina w tym miejscu plątaninę serpentyn prowadzących ostro w dół górskiej doliny. Dookoła czerwone, porośnięte ubogą roślinnością wzgórza, nad głową granatowe niebo z niemiłosiernie palącym słońcem, gdzieś w dole słychać szum Colorado River.
Tuż przed dotarciem do wyżłobionego w skale tunelu prowadzącego na Black Bridge mijamy “River Trial Trunof”. Można w tym miejscu skręcić w lewo i przejść na szlak Bright Angel Trial. Wielu turystów korzysta z takiego rozwiązania. My jednak nawet o tym nie myślimy, tuż przed nami rzeka Colorado. Szaleństwem byłoby zrezygnować z dalszego zejścia i powrócić w górę kanionu nie doświadczając spotkania z legendarną rzeką.

The Black Bridge już prawie w zasięgu reki….

Wykuty w skale tunel dzieli nas od wejścia na most.

The Black Bridge
Dotarliśmy na Czarny Most (The Black Bridge). Przybycie tutaj jest dla mnie zawsze czymś wyjątkowym. To koniec wielkiego zejścia w głąb Kanionu Colorado. Wyczyn, którego właśnie dokonaliśmy poważnie kłóci się z przepisami bezpieczeństwa obowiązującymi turystów na szlaku. W pierwszej części artykułu opisywałem liczne znaki i tablice ostrzegawcze znajdujące się przy wejściu na szlak South Kaibab Traill (Nigdy nie planuj wycieczki w dół do rzeki Kolorado i z powrotem w ciągu jednego dnia!). Poniekąd nasza wyprawa w głąb Kanionu Kolorado narusza również kolejny, bardziej poważny przepis. Nie wracaj na górę kanionu innym szlakiem… szlakiem South Kaibab!

“Czarny most” w całej okazałości …..pod nami rzeka Colorado !

Widok z mostu. Grupa turystów przygotowująca się do spływu rzeką Colorado.

The Black Bridge dumnie wznosi się nad rzeką Colorado.

Rzeka Colorado
Oficjalnie po przekroczeniu The Black Bridge znajdujemy się na samym końcu szlaku South Kaibab. Dla mnie, South Kaibab Trial kończy się dokładnie w miejscu przekroczenia Black Bridge, pomimo iż oficjalnie szlak prowadzi aż do Bright Angel Campground. Przed nami około 11,8 km marszu w górę kanionu. Postanawiamy zejść do małej plaży, gdzie zacumowane są łodzie i tratwy używane przez grupy turystyczne do spływów Colorado River. Pomimo że znajdujemy się przy samej rzece upał staje się nie do zniesienia. Wyraźnie odczuwamy wzrost temperatury. Dodatkowo hałas i szum, jaki tworzy płynąca szybko rzeka staje uciążliwy dla uszu. Dziesięć minut nad brzegiem zupełnie nam wystarcza. Wracamy na szlak w kierunku otoczonego roślinnością górskiego potoku Bright Angel Creek. W tej części kanionu jest zdecydowanie bardziej zielono. Po drodze mijamy kwitnące na żółto krzewy, miniaturowe drzewka (z których większość jest uschnięta) oraz całe połacie kaktusów. Po paru minutach marszu natrafiamy po raz pierwszy na bieżącą, zdatną do picia wodę. Niewielka murowana z kamienia studnia z zamontowaną pompą wyczekuje na spragnionych turystów. Napełniamy bukłaki i wyruszamy dalej.

Niewielka plaża….pomimo niewielkiej odległości od rzeki upał jest nie do zniesienia.

Wracamy na szlak, rzeka Colorado będzie jednak nam wciąż towarzyszyła.

Pierwsze od 5 godzin spotkanie z bieżącą, zdatną do picia wodą.

Phantom Ranch
Przed nami Phantom Ranch zwana “Oazą na dnie kanionu”. Wprawdzie nie ma tutaj pięciogwiazdkowego hotelu, restauracji czy parkingu (o, przepraszam – jest jeden parking dla turystów podróżujących na mułach), drewniane kabiny służące za miejsca noclegowe są małe, prawdopodobnie niezbyt wygodne. Tutaj jednak liczy się tylko jedno: lokalizacja, lokalizacja i raz jeszcze lokalizacja. Dla wielu osób jest to najpiękniejsze miejsce na ziemi. Duża polana, otoczona wysokimi rzucającymi zbawienny cień drzewami, delikatnie szemrzący strumień z krystalicznie czystą wodą, a dookoła potężne ściany kanionu. Czego można chcieć więcej. Na jednym z domków zauważyłem wiszący termometr. 38C to zdecydowanie za gorąco. Phantom Ranch to jedyne miejsce na szlaku, gdzie rzeczywiście można odpocząć i nabrać sił przed wspinaczką w górę kanionu. Dookoła coraz więcej turystów, każdy odpoczywa w cieniu lub spożywa regeneracyjny posiłek. Jest nawet mała kolejka do toalety! To już można nazwać prawdziwą cywilizacją. Postanawiamy zostać tutaj około 30 minut, zregenerować siły i przygotować się fizycznie i psychicznie do wspinaczki.

Oznaki cywilizacji na dnie kanionu, zbliżamy się do Phantom Ranch.

Phantom Ranch, “miejsca parkingowe” dla mułów.

Zielono mi …drzewa rzucają tak długo oczekiwany zbawienny cień.

Piknik na dnie Kanionu Colorado.

Zagroda dla mułów? Nie, to kolejne osłonięte przed upalnym słońcem miejsca piknikowe.

River Trial
Niespełna dziesięć minut marszu od Phantom Ranch i znów przekraczamy rzekę Kolorado, tym razem wchodzimy na wiszący most Silver Bridge. Technicznie poruszamy się wzdłuż szlaku “River Trial” ale praktycznie każdy uważa to za część większego szlaku “Bright Angel Trial”. Szlak prowadzi równo udeptaną ścieżką, na horyzoncie chwilowo brak wzniesień, na które należy się wspinać, wystających kamieni czy innych technicznych przeszkód. Ot, można by rzec: miła niedzielna wycieczka wzdłuż rzeki Colorado. To zdecydowanie najłatwiejszy i najbardziej przyjemny szlak w całym kanionie. Niespełna 20 minut luźnej wędrówki to czas, aby przygotować się psychicznie na kolejne wyzwanie.

Przed nami Silver Bridge.

Po raz drugi przekraczamy rzekę Colorado. W oddali widać Phantom Ranch.

Szlak “River Trial” poprowadzi nas wzdłuż Colorado River….

lekko, łatwo…

i przyjemnie.

Bright Angel Trial
Prawie 1.350 metrów ponad naszymi głowami znajduje się krawędź Kanionu Colorado. Poprowadzi nas tam prawie 11 kilometrów szlaku Bright Angel Trial. Szlak zaczyna się (lub kończy, w zależności od punktu rozpoczęcia wyprawy) w miejscu zwanym River House. Znajdują się tutaj toalety i… nic więcej. Najbliższa woda zdatna do picia znajduje się cztery mile dalej w Indian Garden. Możemy jednak ochłodzić się w płynącym tuż obok strumieniu Pipe Creek. Bright Angel Trial poprowadzi nas wzdłuż strumienia. W czasie naszej wspinaczki w górę Kanionu Colorado będziemy go przekraczać jeszcze kilka razy, aż dotrzemy do miejsca zwanego “The Devil’s Corkscrew”. Tam zaczną się prawdziwe “schody”.
Szlak prowadzi nas łagodnie w górę, upał nie daje nam się tak bardzo we znaki ponieważ jest tutaj zdecydowanie więcej cienia rzucanego przez ściany kanionu. Przez cały czas poruszamy się również wzdłuż strumienia dlatego też otacza nas więcej roślinności. To zdecydowanie bardziej przyjazny szlak w porównaniu do suchego i gorącego South Kaibab, którym schodziliśmy w głąb Kanionu Colorado.

River House czyli toalety nad rzeką. Tutaj rozpoczyna się szlak “Bright Angel Trial”

Ruszamy w górę Kanionu Colorado.

Szlak usiany odłamkami skalnymi, na szczęście jest w miarę płasko….

oraz zdecydowanie bardziej zielono.

Muły po raz drugi
Wyruszając na wycieczkę szlakiem Bright Angel Trial lub South Kaibab jesteś praktycznie zobowiązany do spotkania z karawaną zaprzężoną w muły. To podstawowy środek transportu dla turystów chcących jak najmniejszym kosztem (chodzi tutaj głównie o wysiłek fizyczny) zobaczyć wnętrze Kanionu Colorado. Karawana, na którą trafiliśmy składała się z zaprzęgu pięciu sympatycznych mułów wiozących na swym grzbiecie pięcioro mniej sympatycznych turystów. Zmęczone i wystraszone twarze jeźdźców mówiły same za siebie. Wcale mnie to nie zdziwiło ponieważ osoby te prawdopodobnie przez większość czasu koncentrowały się na tym, jak nie spaść z muła niż na oglądaniu otaczającej ich panoramy kanionu. Osobiście nigdy nie odważyłbym się skorzystać z takiego środka transportu. Zdecydowanie preferuję stąpać mocno własnymi nogami po szlaku. Muły szybko zniknęły za zakrętem a przed nami ukazał się “The Devil’s Corkscrew”.

Uwaga muły na horyzoncie !

Karawana ma zawsze pierwszeństwo na szlaku.

The Devil’s Corkscrew
Prawdziwie diabelskie podejście. Szlak w tym miejscu gwałtownie odrywa się od potoku Pipe Creek, wzdłuż którego prowadził nas przez czterdzieści minut i ostro pnie się w górę. Patrząc w dal widzimy tylko błękitne niebo i wijące się serpentyny wyznaczające kierunek wspinaczki. Na szczęście nie jest tak źle. Po kliku minutach okazuje się, że podejście nie jest wcale tak strome, jak się mogło wydawać. Po drodze napotykamy sporo turystów. Wcale nas to nie dziwi, Bright Angel Trial to najłatwiejszy szlak, którym możemy zejść praktycznie do samej rzeki Colorado. Jeszcze około 300 metrów i “Diabelski Korkociąg” możemy uznać za zdobyty. Wydostaliśmy się tym samym z wewnętrznej gardzieli kanionu, która zdecydowanie ograniczała nasze pole widzenia. Dookoła nas roztaczają się przepiękne widoki, znów możemy podziwiać panoramę Kanionu Colorado.

Diabelskie schody….ostro ale nie tak strasznie.

Widok z “diabelskich schodów”, w dole pozostawiliśmy Pipe Creek.

Przyroda Kanionu Colorado
Cudownie ! Dookoła coraz więcej zieleni, promienie słońca łagodnie przebijają się przez gałęzie rozsianych tu i ówdzie drzew i krzewów. Znów przekraczamy szumiący strumień “Pipe Creek” otoczony bujną (jak na panujące w kanionie warunki) roślinnością. To zdecydowanie najładniejsza cześć szlaku. Co chwilę zatrzymujemy się, aby zrobić zdjęcia arcyciekawym skałom rzeźbionym przez wiatr i deszcze przez tysiące lat. Szlak nie jest już taki stromy, to zdecydowana ulga dla zmęczonych nóg. Według przewodnika przeszliśmy już około 5 kilometrów (licząc od koryta rzeki Colorado). Postanawiamy zatrzymać się w cieniu pobliskiego drzewa i skonsumować prawie cały zapas wody. Zaczynamy żałować, że nie mamy więcej czasu aby pozostać w tym pięknym miejscu. Przyroda jest tutaj zjawiskowa! Zwinne jaszczurki umykają nam co chwilę spod stóp, kolorowe motyle i ptaki unoszą się w powietrzu. Udało nam się również spotkać kilka kolibrów spijających nektar z rosnących dookoła kwiatów. Zbliżamy się powoli do Indian Garden, który znajduje się dokładnie w połowie Bright Angel Trial. Tam zaopatrzymy się w wodę i żywność.

Zieleń dookoła, wędrówka staje się coraz bardziej przyjemna.

Pipe Creek …witamy po raz kolejny.

Wycieczka szlakiem Bright Angel Trial to sama przyjemność.

Widoki ….

….widoki. Choć słońce pali niemiłosiernie idziemy dalej.

Nic nie wskazuje na to że wciąż jesteśmy we wnętrzu Kanionu Colorado.

Ostrzeżenie
To już drugi raz w trakcie naszej wyprawy w głąb Kanionu Colorado natrafiamy na znak ostrzegający, aby nie planować wyprawy do rzeki Colorado i z powrotem w ciągu jednego dnia! Oznacza to, iż Indian Garden jest tuż tuż.

My zlekceważyliśmy wszystkie ostrzeżenia…

Indian Garden
Przybyliśmy! Indian Garden to prawdziwa oaza, w której można odpocząć w cieniu drzew, spożyć regeneracyjny posiłek w jednym z wielu miejsc piknikowych, uzupełnić zapasy wody, przenocować i porozmawiać z całą gromadą licznie zgromadzonych tutaj turystów. Patrząc przez lornetkę z krawędzi kanionu Indian Garden wygląda jak mała grupka budynków gdzieś pośrodku pustego, bezdusznego kanionu. Faktycznie znajduje się tutaj tylko jeden budynek (Ranger Station) oraz kilka przykrytych dachem miejsc piknikowych, mogących swobodnie pomieścić kilkunastoosobowe grupy turystów. Indinan Gardern to również “przystanek” dla karawany z mułami. Te dzielne zwierzęta odpoczywają w połowie szlaku wiodącego do rzeki Colorado. Czas nas niemiłosiernie goni. Zatrzymujemy się tutaj jednak na 45 minut. Uzupełniamy zapasy wody, spożywamy posiłek i przygotowujemy się do finałowego wejścia. Przed nami ostatnie 7 kilometrów szlaku wiodącego na sam “szczyt” Kanionu Colorado. Próbujemy z tego miejsca komunikować się z Natalią. To jedna z naszych koleżanek, która pozostała na górze kanionu i na pewno z niecierpliwością nas wyczekuje. Włączamy walkie-talkie… jest! Słychać sygnał wywołania i odzywa się Natalia. Oczekuje wiadomości od nas od przeszło półtorej godziny. No tak… mieliśmy przecież kilka przerw w trakcie wyprawy i stąd takie opóźnienie. Informuje nas, że na “górze” kanionu czeka na nas gorący posiłek i zimna woda. Ruszamy!

Witamy w Indian Garden, oazie na dnie Kanionu Colorado.

Ławeczki w cieniu drzew….pełna kultura.

Miejsca piknikowe….

W Indian Garden spotkamy wielu turystów.

Jest tutaj również “Aleja Kaktusowa”.

Klif Kanionu Colorado
Przez ostatnie 4 kilometry szlak prowadzący w górę Kanionu Colorado zdecydowanie nas rozpieszczał. Dodatkowo wizyta w Indian Garden przyczyniła się do tego, iż byliśmy prawie pewni szybkiego i bezbolesnego zdobycia ostatniego etapu naszej wyprawy, jakim jest podejście pod krawędź kanionu. W miarę zbliżania się do potężnej pionowej skały, która rosła w naszych oczach, nasz zapał i entuzjazm zaczął opadać. Klif Kanionu Colorado. Staliśmy wpatrując się w jego majestatyczną czerwono krwistą powierzchnię, na której ledwie dostrzegaliśmy zarysy ostro wijących się w górę serpentyn. Czas stawić czoła ostatecznemu wyzwaniu. Przed nami najbardziej strome podejście Bright Angel Trial. Prawie 3 kilometry szlaku, różnica wysokości 210 metrów.

Klif Kanionu Kolorado – ostateczne wyzwanie.

Ciężko… serpentyny wiją się niemiłosiernie skręcając ostro co 60 metrów. Nachylenie szlaku dobija nas totalnie. Musimy zatrzymywać się mniej więcej co 15 minut aby odpocząć. Pomimo iż dookoła nas roztacza się majestatyczna panorama Wielkiego Kanionu Colorado, zmęczenie zwycięża. Robię okazyjnie kilka zdjęć w czasie odpoczynku. Zupełnie jestem wypompowany, aby starać się uchwycić lepsze fragmenty szlaku. Po 45 minutach docieramy do pierwszego punktu orientacyjnego. To “One and a Half Mile Resthouse”. Oznacza to, że przed nami jeszcze półtorej mili szlaku. Damy radę mimo że mięśnie nóg zaczynają dawać się we znaki. Druga próba wywołania Natalii. Niestety, pionowe ściany klifu zupełnie blokują transmisję. Kolejna próba za parę minut. Powoli ruszamy dalej… po drodze mijamy małą grupę turystów, którzy gorączkowo dyskutują o napotkanym na szlaku śniegu i lodzie. Śnieg i lód? Na szlaku w maju? Coś niewiarygodnego… a jednak. Po 20 minutach docieramy do zacienionego miejsca, gdzie w ciągu dnia praktycznie nie docierają promienie słońca. Tu na powierzchni około 40 metrów wciąż zalega brudny już i praktycznie stopiony śnieg. Woda spływająca z jego czapy jest na tyle zimna, że utworzyła na części szlaki błoto, które delikatnie… zamarza w czasie zimnych nocy. To bardzo niebezpieczna cześć szlaku. Trzeba uważać, aby nie przewrócić się na śliskiej powierzchni ścieżki. Powoli przesuwamy się do góry… jeszcze około 20 minut wspinaczki… już prawie widać koniec szlaku.

Serpentyny wiją się w dół i w górę.

Kolejna ściana, kolejny zakręt.

Pośród serpentyn znajdź turystów….

Jesteśmy już naprawdę wysoko…ale to jeszcze nie koniec.

“One and a Half Mile Resthouse”….jeszcze “tylko” półtorej mili !

Majowy śnieg i lód na szlaku.

Tunel wykuty w skale, to jeden z punktów orientacyjnych. Jesteśmy już naprawdę blisko krawędzi kanionu.

Stamtąd przyszliśmy ?…..To już ostatnie metry na szlaku.

…jeszcze kilkanaście kroków…

Wielki Kanion Zdobyty !

Ponad 23 kilometry szlaku, 10 godzin wędrówki, ponad 1.460 metrów różnicy wysokości. Czy było warto? Oczywiście, że tak. To już moja trzecia wyprawa szlakiem Bright Angel. Ta jednak była najdłuższa. Za jednym podejściem zdobyte zostały trzy szlaki: South Kaibab Trial, River Walk oraz Bright Angel Trial. Za każdym razem zastanawiam się czy wyprawa, którą właśnie zakończyłem w głąb Wielkiego Kanionu Colorado będzie moją ostatnią i za każdym razem mylę się w swych przypuszczeniach….

Osoby nie mające żadnego doświadczenia, odpowiedniego przygotowania oraz kondycji fizycznej w żaden sposób nie powinny próbować wyruszać na opisany powyżej szlak. Jednakże jeśli macie za sobą doświadczenie i podobne wyprawy gorąco zachęcam do zwiedzenia wnętrza Wielkiego Kanionu Colorado.

Pawel P. © 2010 interameryka.com

Mapa satelitarna z oznaczonymi szlakami South Kaibab Trial i Bright Angel Trial (kliknij aby powiększyć)

Zobacz także w naszym przewodniku po USA:

Arizona: Rajski wodospad Havasu w Kanionie Colorado.

Arizona: Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona: Horseshoe Bend

Arizona: Magiczna Sedona

To biali ludzie stworzyli tą groźnie brzmiącą nazwę dla tej niezwykłej formacji geologicznej. Zamieszkujący od wieków te tereny Indianie nadali temu miejscu nazwę “Góra Niedźwiedzia” i stworzyli piękna legendę. Opowiada ona o tym jak bogowie stworzyli tą górę chcąc ochronić siedem dziewcząt ściganych przez groźne niedźwiedzie. Dziewczęta uciekając schroniły się na niewysokiej skale, a bogowie chcąc je uratować podnieśli ja do nieba. Rozwścieczone niedźwiedzie zryły zbocza góry pazurami, daremnie próbując dosięgnąć swe niedoszłe ofiary a ich ślady widoczne są do dziś w postaci wyżłobień na ścianach. Po dzień dzisiejszy możemy oglądać na niebie siedem ocalonych sióstr, gwiazd tworzących na sklepieniu niebieskim otwartą gromadę gwiazd zwaną “Plejady”.

Ślady “niedźwiedzich pazurów” widoczne z bliska

W rzeczywistości “Góra Diabła” powstała na skutek intruzji wulkanicznej, czyli wciśnięcia się magmy w wyższe partie skorupy ziemskiej bez wydostania się na powierzchnie ziemi. Zastygająca magma utworzyła skały głębinowe, które zostały odsłonięte na skutek erozji sąsiednich miękkich warstw skalnych.

Góra położona jest niedaleko miejscowości Hulety we wschodniej części stanu Wyoming, nad rzeka Belle Fourche. Ma wysokość 1558 metrów n.p.m., a licząc od podstawy 386 metrów.
Większość ludzi przyjeżdża w okolice Devil’s Tower aby podziwiać Diabelską Górę wkomponowaną w otaczające ją malownicze prerie. Tylko nieliczni zabierają w podróż do Wyoming sprzęt alpinistyczny aby zmierzyć się z  “diabelską górą”.

Alpiniści próbują swych sił na pionowych zboczach Devil’s Tower

W Parku Narodowym (Devil’s Tower National Monument) utworzono pięć szlaków przystosowanych do turystyki pieszej. Są to: Joyner Ridge Trail, Red Beds Trail, South Side and Valley View Trails, The Tower Trail
Szlaki nie są trudne technicznie a najdłuższy z nich (Red Beds Trial) liczący 2.8 mili można pokonać w nieco ponad dwie godziny. Szlak ten prowadzi dookoła Devil’s Tower zapewniając przez cały czas wspaniałe widoki na górę oraz otaczający ją Park Narodowy. Trasa głównie biegnie zboczami niewielkich, porośnięte trawą wzniesień porośniętych grupami drzew iglastych. Gdzieniegdzie można natrafić na niewielkie kolonie licznie zamieszkujące te tereny piesków preriowych. Te małe, sympatyczne zwierzątka z niecierpliwością wyczekują na turystów od których w bardzo łatwy sposób mogą wyłudzić wszelkiego rodzaju łakocie. Pamiętajmy jednak, że dokarmianie zwierząt na szlaku jest surowo zabronione.

Wszechobecne pieski preriowe.

Góra Diabła, lasy oraz wszechobecna preria.

Wieża Diabła widziana ze szlaku Red Beds Trial

Najbardziej popularną trasą jest “The Tower Trial” (1.21mili). Prowadzi ona wzdłuż bazaltowych pierścieni otaczających podstawę góry i zapewnia fantastyczny widok na wznoszącą się ponad głowami gigantyczną ścianę Devil’s Tower. Bardzo często można ze szlaku dostrzec maleńkie postacie ludzkie przyklejone gdzieś do skały. To alpiniści, którzy upodobali sobie pionowe zbocza góry i doskonalą tutaj swe umiejętności. Trasa szlaku nie jest trudna. Urozmaicona licznymi głazami i odłamkami skalnymi, prowadzi głównie przez las otaczający górę. Mniej więcej w połowie znajdują się stanowiska z lornetkami (płatne $0,25). Możemy ich użyć aby dokładnie przyjrzeć się majestatycznej górze oraz spróbować odnaleźć grupki alpinistów wspinających się na szczyt. Szlak prowadzi nas również do słynnego południowego zbocza góry, gdzie można dostrzec prawie 70cio metrowe pozostałości po drabinach, które były użyte do pierwszego zdobycia Diabelkskiej Góry w 1893 roku. Całą trasę można ją pokonać w nieco ponad godzinę.

Potęga góry

Jak powstawała “Wieża diabła”

Samotna góra….

Zachody słońca w Wyomiong….

Pomoc medyczna: W czasie sezonu (Marzec-Październik) na miejscu dyżurują służby ratownicze. Poza sezonem nie prowadzone są żadne dyżury służb medycznych na terenie parku. Najbliższy szpital znajduje się w odległości 60mil.

Przewodnik po USA -Wieża Diabła (Devil’s Tower)  lokalizacja.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.

Most powstaje pół kilometra na południe od słynnej Zapory Hoovera. Jego robocza nazwa Hoover Dam Bypass (dosłownie: Objazd Zapory Hoovera) skrywa w sobie odpowiedź na pytanie, po co stawiać tak kosztowna konstrukcję w niezwykle głębokim kanionie.
Droga biegnąca na górze zapory Hoovera  jest obecnie za wąska dla ruchu samochodowego. Zaporę budowano w latach 1931-1936, wtedy jeden pas ruchu w każdą stronę był wystarczający. Wysoka na 224,1 metra tama stała się symbolem wychodzenia USA z kryzysu gospodarczego, spowodowała też rozwój Arizony i Nevady, zwłaszcza takich miast jak Phoenix i Las Vegas, do których dostarcza prąd z umieszczonej w zaporze elektrowni wodnej.

To właśnie dynamiczny rozwój demograficzny tych dwóch miast znajdujących się w sąsiednich stanach spowodował wzrost ruchu kołowego na autostradzie U.S. Highway 93. Zapora Hoovera stanowi wąskie gardło na tej trasie. Problemem nie jest tylko liczba pasów, ale dojazd do zapory szeregiem serpentyn. Duża ilość łuków, niewielkie pole widzenia powoduje masę wypadków, a w momentach szczytowych na zaporze tworzą się gigantyczne korki. Nie pomogły rozwiązania tymczasowe, takie jak przeniesienie ruchu ciężarówek na inne trasy. W końcu władze obu stanów w połączeniu z Federalną Administracją Autostrad postanowiły wybudować nową przeprawę.

Do budowy mostu zmusiły też nowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa, jakie wprowadzono w USA po atakach z 11 września. Tama jako obiekt strategiczny może być celem zamachów bombowych. Jednak trudno ją chronić, gdy odbywa się na niej ciągły ruch samochodowy. Dlatego po wybudowaniu Hoover Dam Bypass ruch kołowy na zaporze zostanie na zawsze zamknięty.

Most powstaje nad niezwykle głębokim kanionem rzeki Kolorado. Budowany jest w technice mieszanej – betonowo-stalowej. Z betonu są dwa, równoległe łuki oraz słupy, stanowiące główny zrąb konstrukcji, opierające się na kamiennym podłożu kanionu. Natomiast ze stali wykonane są poprzeczne belki spinające łuki oraz platforma jezdni. Ten rodzaj konstrukcji dla tej lokalizacji był najtańszym i najbardziej optymalnym rozwiązaniem.
Budowa mostu ruszyła w 2006 roku, a zakończona zostanie w listopadzie tego roku. Prace byłyby ukończone już dwa lata temu, jednak na wczesnym etapie prac wichura zwaliła olbrzymi dźwig, który wynosił ludzi i materiały nad kanion. Nikt nie ucierpiał, ale rozbiórka dźwigu w niezwykle trudnych warunkach i montaż nowego, wywołała wielomiesięczne opóźnienie.

Most będzie miał 579 metrów długości, a jego główne przęsło osiągnie 330 metrów rozpiętości. Kiedy będzie ukończony stanie się pierwszym betonowo-stalowym łukowym mostem w USA. Ponieważ większość kierowców przejeżdżająca przez most nie będzie mogła zobaczyć Zapory Hoovera projektanci przewidzieli parkingi po obu stronach przeprawy. Dzięki temu każdy będzie mógł zostawić samochód i przejść pieszo do platformy widokowej na moście, z której będzie roztaczać się widok na kanion, Zaporę Hoovera oraz ciągnące się za nią sztuczne jezioro Mead.

Na nowym moście spodziewa się ruchu samochodowego w liczbie 17 tys. samochodów i ciężarówek dziennie. Przewiduje się, że w ciągu następnych 20 lat liczb ta wzrośnie o połowę. Most kosztował 240 milionów dolarów. Zaprojektowało go konsorcjum firm: HDR, Inc. T.Y. Lin International oraz Sverdrup Civil, Inc.

źródło: interameryka.com /gazetadom.pl

Internetowy przewodnik po USA zaprasza do obejrzenia materiału video przedstawiającego kompleks City Center w Las Vegas