Zbliża się godzina dziesiąta rano a termometr w na desce rozdzielczej naszego samochodu wskazuje już prawie +30 stopni Celsjusza. Zjeżdżamy z drogi stanowej nr 98 i zatrzymujemy się na prowizorycznym, oznaczonym kolorowymi sznurkami parkingu. Tak jak się spodziewaliśmy, Antelope Canyon o tej porze roku przyciąga tłumy turystów, z których zdecydowana większość to fotografowie. Po kilku minutach poszukiwań wolnego miejsca parkingowego wreszcie upchnęliśmy naszego forda explorera gdzieś pomiędzy pokrytymi czerwonym pyłem i błotem samochodami.

Niepozorny wjazd do Antelope Canyon

W odległości około 60 metrów od nas zauważyliśmy dwa niewielkie budynki (jeśli budynkami można nazwać dwie wiaty przykryte metalową blachą). Po chwili okazało się, iż są to: poczekalnia, kasa, informacja turystyczna oraz centrum rozrywki. W okienku powitała nas młoda, uśmiechnięta od ucha do ucha, Indianka. Mam nadzieję, że zarezerwowane telefonicznie tydzień wcześniej “wejściówki” wciąż na nas czekają. Antelope Canyon Photographic Tour to łakomy kąsek dla miłośników fotografii z całego świata, bilety wyprzedają się momentalnie, niczym świeże bułeczki. Podajemy nasze personalia i bacznie obserwujemy jak pani z okienka zaczyna kartkować gruby zeszyt w poszukiwaniu naszych rezerwacji. Właśnie jesteśmy świadkami, iż w 2011 roku istnieją jeszcze na świecie miejsca, gdzie zeszyty w kratkę wciąż biją na głowę funkcjonalnością komputery, kasy fiskalne i inne urządzenia elektroniczne. Mister Pauel Palucz… pada z okienka jak zwykle przekręcone moje imię nazwisko… your tickets are ready, sir. Indianka podnosi głowę i prawie oślepiając nas swymi śnieżnobiałymi zębami wręcza nam dwa kartonowe kwitki z napisem “Navajo Tours”. Za pomocą “zielonych papierków” (Indianie nie przepadają za plastikowymi kartami płatniczymi) uiszczamy opłatę w wysokości $45 od osoby i w naszych dłoniach lądują dwa bilety na ponad dwugodzinny pobyt w przepięknym Antelope Canyon.

Wycieczki Fotograficzne do Kanionu Antylopy to specjalne, prawie trzygodzinne wyprawy odbywające się tylko raz dziennie (w godzinach od 11 do 14) i tylko przez trzy miesiące w roku (czerwcu, lipcu i sierpniu). W tym czasie znajdujące się w najwyższym punkcie na nieboskłonie słońce dociera do najdalszych zakamarków kanionu, rozstrzepiając swe promienie w wyłamach i pęknięciach poskręcanego w abstrakcyjne kształty czerwonego piaskowca. To właśnie wtedy powstają tzw. light beams czyli słynne “słupy świetlne” (marzenie każdego fotografa odwiedzającego kanion). Przesuwając się powoli po piaszczystym dnie kanionu wypełniają jego wnętrze nieprawdopodobną iluminacją świetlną. Każda z wiązek rozstrzepionego słonecznego światła “żyje” około 3-4 minut i przez ten krótki czas jest w stanie wywołać fenomenalne efekty świetlne wypełniające poszczególne “sale” kanionu.

"Słup świetlny" w największej "sali" kanionu

Zbliża się 10:30. Samochody, które mają nas zabrać wprost do wejścia kanionu powinny być tutaj lada chwila. Miejsce, w którym się znajdujemy w niczym nie przypomina Visitors Center, znanego z większości parków narodowych w USA. “Centrum Turystyczne” to przeważnie schludnie utrzymany budynek z działającą klimatyzacja, czystymi toaletami, sklepikiem, małym muzeum prezentującym eksponaty z pobliskiego parku oraz z barem kanapkowym lub kafejką. Tutaj w Antelope Canyon – rezerwacie Indian Navajo – jest zupełnie inaczej. Każdy indiański przewodnik dba o to aby turyści zapamiętali to miejsce w wyjątkowy dla siebie sposób. Prostota i minimalna ingerencja w to co stworzyła matka natura zauważalna jest praktycznie w każdym z indiańskich rezerwatów w USA. Jakie wynikają z tego korzyści? Ciekawscy turyści nie rozłażą się po nieistniejących stoiskach z pamiątkami i jest szansa, aby każdy z przewodników mógł przed wyjazdem zintegrować się z jeszcze zupełnie sobie nieznanym tłumem, który za kilkanaście minut przekształci się w regularną 25-osobowa grupę międzynarodowych turystów. Przewodnicy z plemienia Navajo zaczynają opowiadać w specyficzny dla nich sposób przeróżne historie.

Kalue, przewodnik naszej wycieczki

Dziś Kalue (nasz przewodnik) opowiada o tym, jak wyglądać będzie droga do kanionu, wyjaśnia techniki fotografowania w skomplikowanych warunkach oświetleniowych panujących w Upper Antelope Canyon oraz opowiada dowcipy o sprawiających kłopoty turystach z poprzednich grup wycieczkowych. Zazwyczaj przewodnicy wspominają także o mniej lub bardziej groźnych wypadkach, które miały miejsce na terenie kanionu (to akurat wszystkich najbardziej interesuje), aby ostrzec bardziej aktywne i niezależne osoby przed samowolnym odłączaniem się od grupy wycieczkowej. Ktoś z tłumu nawet zapytał, czy w wąskich przejściach kanionu można się zaklinować i jako drastyczny przykład naturalnych zasadzek czyhających na nierozważne osoby przywołał film “128 hours”. Swoim pytaniem wzbudził ogromne zainteresowanie gawiedzi. Indiański przewodnik ze spokojem odpowiedział, iż w Kanionie Antylopy zaklinować się nie sposób, aczkolwiek można się tam bardzo łatwo utopić. I w tym momencie tłum zamilkł. Znajdujemy się praktycznie na środku pustyni gorącego stanu Arizona. Dookoła nie ma nawet kropli wody. Zero drzew. Najbliższy zbiornik wodny oddalony jest około 30 minut jazdy samochodem, niespełna 200 m od nas znajduje się koryto wyschniętej rzeki. Skąd więc mogla by się tu wziąć woda? I to są właśnie tajemnice matki natury. Niezwykle rzadko występują tutaj bardzo gwałtowne i ulewne deszcze – wyjaśniał. Ponieważ cały teren pokrywają schowane pod cienką warstwą czerwonego pyłu piaskowe skały wezbrana deszczówka spływa po nich niczym po powierzchni dachu kierując się do najniższego punktu – wyschniętego koryta rzeki. Tak się składa, iż Kanion Antylopy znajduje się dokładnie w ujściu trzech sporej wielkości okresowych rzek. Tym sposobem w czasie ulewy tysiące litrów wzburzonej wody zaczyna przelewać się poprzez szczeliny skalne do wnętrza kanionu, gdzie z braku szerokich wnęk odpływowych poziom wody wzbiera gwałtownie. Przy obfitych deszczach poziom wody w najwęższych punktach kanionu może osiągnąć ponad 2,5 m w niespełna 10 minut. Indianin z poważną miną zakończył swą opowieść i w tym czasie wszyscy turyści podnieśli wzrok ku niebu w poszukiwaniu ciemnych chmur zwiastujących ulewę. Tymczasem niebo nad naszymi głowami było jak najbardziej niebieskie.

Ostrzeżenia przed gwałtownym wezbraniem rzeki w pobliżu Antelope Canyon

Nagle potężny ryk silników przerwał ciszę, która zawisła na chwilę nad naszą grupą. Dwa ogromne terenowe Chevrolety z podrasowanymi silnikami i ogromnymi, tonącymi w czerwonym pyle kołami, wynurzyły się zza pobliskiej wydmy. Zostawiając za sobą tumany czerwonego kurzu gnały w naszą stronę kołysząc się na boki i zapadając co kilkanaście metrów w głębokim piachu. Niezłe rumaki mają dzisiejsi Indianie – pomyślałem.
Samochody z niezwykłą precyzją zaparkowały tuż obok nas, coś zazgrzytało i po chwili wysypała się z nich wciąż rozbawiona i oszołomiona jazdą grupa turystów. Teraz miałem możliwość dokładnego przyjrzenia się “stalowym rumakom”. Nadwozia samochodów zostały tak zmodyfikowane aby każdy z nich zabrał na pokład co najmniej 10 osób. Tam gdzie kiedyś znajdowała się naczepa teraz przymocowane są do podwozia dwa rzędy drewnianych ławek. Z przodu widniała oddzielona ażurową blachą kabina kierowcy, z tyłu natomiast na pokład prowadziła składana metalowa drabinka. Wszystko elegancko przykryte zostało brezentowym dachem, dającym schronienie od gorącego słońca Arizony. Osłon przed kurzem i wszechobecnym piachem samochody nie posiadały.

Stalowe rumaki współczesnych Indian Navajo

Natalia was here....

Indianin donośnym głosem w bardzo sprawny sposób rozdzielił nas na dwie grupy liczące po 10 osób. Po chwili oba chevrolety wypełniły się turystami. Przewodnik gwizdnął donośnie. Z kabiny samochodu stającego przed nami wychylił się kierowca, z którym zamienił kilka slow w języku Navajo i zwinnie wskoczył do nas na naczepę. Witamy w Antelope Canyon Navajo Tour, przed nami około 10 minut jazdy wprost do Kanionu Antylopy. – Proszę się mocno trzymać poręczy i uchwytów. Droga do kanionu prowadzi przez wyschnięte koryto rzeki, które pokryte jest grubą warstwa piachu. Uprzedzam Państwa, że od czasu do czasu będzie mocno rzucało. Osoby mające aparaty, proszę je osłonić przed pyłem i kurzem, statywy proszę tak przymocować aby nie walały się pod nogami, gdy będziemy przeskakiwać przez piaszczyste wyboje. Życzę miłych wrażeń. To mówiąc stanął na drabince prowadzącej na naczepę i znów gwizdnął donośnie. Silnik zwiększył obroty i ogromny chevrolet powoli ruszył z miejsca. Przemieszczaliśmy się z prędkością 5 mil/h po wypalonej, pokrytej nielicznymi kępkami trawy piaszczystej drodze.

Powoli kierujemy się w stronę kanionu....

Drewniane ławeczki skrzypiały raz po raz gdy samochód przechylał się na boki. Przewodnik ponownie rozpoczął z nami głośną konwersację. Okazało się, iż w naszej grupie znajduje się para francuska, 4 osoby z Niemiec oraz tylko jeden Amerykanin wraz z 15-letnim synem. Gdy nasz przewodnik dowiedział się, że jesteśmy z Polski uśmiechnął się i powiedział łamaną polszczyzną: “Dzień dobry, daj mi buzi, pierogi, piwo i… dupa”. Jak się przyznał, są to jedyne słowa, których nauczył się w “obcym języku” i sądzi, iż wystarczą mu one zupełnie aby porozumieć się z Polakami.

Ciąg dalszy nastąpi.

Pawel P. © 2012 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- White Pocket, najpiękniejszy szlak

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Wycieczka do USA  tylko z portalem interameryka !

Hotel/Kasyno Treasure Island o świcie

W samym sercu Las Vegas, prawie dwumilionowej metropolii, położonej w środku pustynnego stanu Nevada, znajduje się otoczona błękitnymi wodami egzotycznej laguny “Wyspa Skarbów”. Z palmowego gaju otaczającego hotel i kasyno dochodzą odgłosy egzotycznych ptaków, a chłodne wody laguny kuszą i zachęcają do kąpieli zmagających się z ponad 35-stopniowym pustynnym upałem turystów.

Pomimo iż Nevada jest jednym z najbardziej suchych stanów w USA, dookoła hotelu o dumnie brzmiącej nazwie “Treasure Island” inżynierowie stworzyli istną oazę egzotycznej zieleni. Zadbano o najdrobniejsze szczegóły. Na północnym krańcu skalistego wybrzeża dostrzegamy delikatnie kołyszący się na falach, olbrzymi hiszpański galeon. Z pobliskiego gaju palmowego dobiegają raz po raz odgłosy prawdziwej (nie odtwarzanej z magnetofonu) tropikalnej przyrody. Gdyby tylko zamknąć na chwilę oczy, każdy z nas mógłby przysiąc, iż w tym właśnie momencie znajduje się gdzieś na jednej z tropikalnych wysp karaibskich. Wystarczy jednak oglądnąć się za siebie aby czar prysł. Dookoła nas zaczynają wyrastać ogromne hotele, kolorowe neony agresywnie zachęcające do hazardu w pobliskich kasynach, gwar uliczny i dźwięki przejeżdżających na sygnale wozów policyjnych zaczynają wibrować tuż pod powierzchnią czaszki. Witamy w Las Vegas!
Na szczęście “Wyspa Skarbów” żyje swoim własnym, spokojnym życiem. Wystarczy zatrzasnąć bramy hotelu prowadzące do tzw. Recreation area, aby znów pogrążyć się w błogiej tropikalnej ciszy. Ale o tym za chwilę.

Hotel / Kasyno Treasure Island oświetlony nocnymi iluminacjami.

Treasure Island: "Miasto Syren"

Syreny z Wyspy Skarbów.

Gdy słońce chyli się ku zachodowi, a nad pustynną Nevadą powoli zapada zmierzch, hiszpański galeon zacumowany u skalistych wybrzeży wyspy zrzuca liny i wypływa w swój codzienny (co prawda bardzo krótki, bo tylko 100 metrowy “rejs”) aby po raz kolejny rzucić wyzwanie przepięknym Syrenom zamieszkującym pobliskie, wykute w skale miasto. Syreny każdego dnia czyhają również na samotnych żeglarzy i gdy tylko wypatrzą na horyzoncie okręt, natychmiast zwabiają żeglarzy w zasadzkę zdradliwym śpiewem.
“Sirens of TI”, tak właśnie nazywa się przedstawienie, które codziennie gromadzi przed hotelem Treasure Island tłumy spragnionych niezapomnianych wrażeń widzów. Epicka opowieść o piratach i pięknych syrenach to jedno z wielu (moim zdaniem najbardziej widowiskowe) działań marketingowych jakimi hotel/kasyno przyciąga wciąż nowych turystów. Przedstawienie rozgrywa się na sztucznej wyspie tuż przed hotelem, trzy razy w ciągu dnia.

Sceny z widowiska "Sirens of TI"

Reżyser tego widowiskowego spektaklu zadbał o najdrobniejsze szczegóły. Teren, na którym jeszcze w 1991 roku znajdowały się stare budynki apartamentowe obecnie przypomina do złudzenia wulkaniczną, porośniętą tropikalną roślinnością wyspę. Przed hotelem w niespełna 11 miesięcy wybudowano ogromne skaliste wybrzeże, zasadzono palmy i inne egzotyczne rośliny, a dookoła powstała sztuczna, błękitna laguna wraz ze sterowanymi komputerowo falami, które delikatnie i z wdziękiem rozbijają się o ostre krawędzie czarnych skał. Na północnej części wyspy wydrążona została w  sztucznej skale osada, zamieszkiwana przez wspomniane powyżej piękne syreny. Południowa część wyspy należy natomiast do piratów.

Nie będę na łamach naszego przewodnika opisywał i zdradzał treści widowiska, jakie rozgrywa się codziennie przed hotelem. Mogę tylko śmiało polecić wszystkim osobom odwiedzającym Las Vegas, aby zatrzymali się przy Treasure Island i poświęcili 20 minut i przygotowali się na prawdziwy show w stylu Las Vegas. Przedstawienie jest darmowe. Należy tylko pojawić się co najmniej 30 minut przed “spektaklem”, aby zapewnić sobie dobry punkt widokowy. Dla gości hotelowych przygotowane są specjalne wejściówki VIP, dzięki którym mogą oglądać “syreny” z tarasu restauracji hotelowej.

Ukryty pośród skał hiszpański Galeon

Zapraszamy do wnętrza hotelu/kasyna TI.
Hotel/kasyno – jak przystało na Las Vegas – rozbrzmiewa i błyszczy setkami maszyn do gier hazardowych. Aby dotrzeć do hotelowej restauracji, jakiegokolwiek sklepu, pokoju, toalety czy wyjścia trzeba przejść przez wszechobecne kolorowe kasyno. A przejść nie jest łatwo, gdy wszystko dookoła świeci i wydaje dziwne dźwięki zachęcając do zagrania choćby za… jednego centa. Każdy turysta w Vegas to potencjalny łatwy kąsek dla kasyna. Wystarczy chwila słabości i już jesteśmy ubożsi o przykładowo $20. Hotel posiada 2664 pokoje gościnne, 220 apartamentów, trzy restauracje, cztery (otwarte do późnych godzin nocnych) bary. Wizytówką hotelu (oprócz wspomnianego na wstępie przedstawienia) jest ogromna sala widowiskowa, w której wystawiane jest – przez najlepszą cyrkową grupę na świecie “Cirque du Soleil” – przedstawienie “Mysterie”.
Jak na hotel w Las Vegas przystało, Treasure Island oferuje tropikalny, otoczony palmami oraz egzotyczną roślinnością ogromny basen. Bardziej zamożni klienci mogą spędzić upalny dzień w luksusowych “cabanas”. Wyposażone są one w klimatyzację, telewizję, lodówkę, pełny barek, superkomfortowe leżaczki oraz “private cabanas host” dostępnych na każde nasze skinienie. Wynajęcie “Cabanas” kosztuje od $180 za dobę hotelową. Podobno warto…

1:30 nad ranem, kasyno wciąż tętni życiem

A tutaj prawie pusta "sekcja" do gry w Black Jack

Nagroda czy dekoracja ?

Każdemu natomiast przypadnie do gustu niepowtarzalny klimat “Sirens Sip”. To wyśmienity bar, serwujący wspaniałe drinki i koktajle. Wstęp tylko dla osób dorosłych, czyli w USA dla tych, które ukończyły 21 lat. Dodatkowym atutem tego miejsca jest możliwość oglądania wspomnianego wcześniej przedstawienia “Sirens TI” z sekcji dla VIP. Egzotyczny Premium Drink “Caribbean Basil Smash” w połączenu z odgłosami walki piratów smakuje wyśmienicie!

Lokalizacja:
Hotel/Kasyno Treasure Island położony jest praktycznie w samym centrum Las Vegas, naprzeciwko słynnego “The Venetian”. TI połączony jest również z sąsiadującym obok “The Mirage” naziemną kolejką. Co prawda przejażdżka pomiędzy hotelami trwa zaledwie kilka minut, ale po długich wędrówkach Las Vegas Bulward każda minuta odpoczynku, jaką możemy zaoferować naszym strudzonym nogom, jest na wagę złota. Dużym plusem jest również posiadanie przez Treasure Island oraz The Mirage wspólnego wielopoziomowego parkingu. Mało kto wie, iż wjazd na parking jest darmowy zarówno dla gości hotelowych jak również dla turystów. Bedąc w Vegas wiele razy korzystałem z tej możliwości darmowego parkowania samochodu w samym centrum.

Lokalizacja Treasure Island -kliknij aby powiększyć

Niestety (a może na szczęście) Treasure Island nie posiada wielkiego “shopping mall”. W hotelu znajduje się co prawda kilkanaście sklepów (głównie z pamiątkami oraz biżuterią) ale jest to tylko namiastka tego, co oferują takie hotele jak Bellagio, The Venetian lub Vinn/Encore. Kolejny plus hotel otrzymuje ode mnie za znajdujące się w przejściu prowadzącym do Mirage stoisko wypożyczalni samochodów “Dollar Rent-a-car”. Idealne rozwiązanie dla wszystkich pragnących wyrwać się z miasta na kilka godzin do pobliskich Parków Narodowych.

Podsumowanie:
Treasure Island to bardzo dobra alternatywa dla osób, które chcą spędzić noc w oferującym wiele ciekawych atrakcji hotelu w Las Vegas. Przystępne ceny, świetna lokalizacja, przestronne, zadbane pokoje, ciekawe atrakcje dla gości hotelowych (łącznie z darmowym “Sirens of TI”) to na pewno bardzo mocne atuty tego hotelu.
Ceny za nocleg wahają się w granicach od $65 za dobę w dwuosobowym pokoju (poza sezonem i weekendami) do $120. Droższe pokoje oferują widok na The Strip oraz basen hotelowy. Z okien tańszych “pokoików” podziwiać będziemy otaczające Las Vegas wzgórza i… parking hotelowy.

Pawel P. © 2011 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Specjalnie dla naszych Czytelników przygotowałem krótki materiał video przedstawiający spektakl Sirens of TI.

Ciekawy film pojawił się kilka dni temu na internetowym portalu youtube. Przedstawia on niesamowicie piękne widoki z kokpitu pasażerskiego samolotu Airbus A320 w czasie wieczornego podchodzenia do lądowania na lotnisku w Los Angeles. Jak dowiadujemy się z opisu który zamieścił autor nagrania, samolot którego był pilotem otrzymał od wieży kontrolnej pozwolenie zejścia na wysokość poniżej 2tys stóp nad miastem. Ponieważ pozwolenia na tak niski przelot zdarzają się bardzo rzadko, pilot postanowił wykorzystać sytuację i sfilmował praktycznie całą ścieżkę lądowania.
Całkowita procedura lądowania zajmuje około 30minut. Materiał filmowy został przyspieszony 8 razy, przez co (jak pisze autor) możemy się przekonać jak wyglądało by miasto z perspektywy osoby przemierzającej tą trasę na pocisku balistycznym.

Zapraszam do obejrzenia tego niesamowitego filmu.

Kolejna podróż do Las Vegas (targi elektroniczne CES 2011) oraz przy okazji kolejny wyjazd do pobliskiego parku stanowego. Tym razem za cel obrałem oddalony niespełna 15 mil od centrum miasta Red Rock Canyon. Już wkrótce na łamach naszego przewodnika ukaże się dokładny opis tej wyprawy.

Tymczasem zapraszam do obejrzenia krótkiego materiału video, który nagrałem w czasie wylotu z LasVegas. Materiał video trwa 1:20 i przedstawia dokładnie moment startu z lotniska McCarran International Airport.  Na filmie bardzo ładnie widać panoramę głównej części miasta (The Strip) wraz z otaczającymi je luksusowymi hotelami.

Zapraszam do obejrzenia tego krótkiego materiału filmowego.

Zobacz również:

Internetowy Przewodnik po Las Vegas-hotele, kasyna, atrakcje

Wszystkich miłośników pięknego stanu Utah, oraz znajdujących się na jego terenie Parków Narodowych wraz z niesamowitymi  formacjami skalnymi zapraszamy na wirtualna wycieczkę.
Na stronie internetowej Utah3D.net znajdują się fantastyczne panoramy wybranych miejsc z tego stanu. Fotografie wykonane zostały w technice HDR a następnie obrobione cyfrowo i umieszczone w internecie w formie panoramy sferycznej. Każde ujęcie możemy przybliżać, oddalać oraz oglądać pod dowolnym kątem. Wrażenia niesamowite!

Oto miejsca które możemy oglądać. Aby zobaczyć panoramę proszę kliknąć na zdjęcie.

Big Cottonwood Canyon-Storm Mountain, Utah

Grotto Falls, Payson Canyon, Utah

White Rim Trail, Park Narodowy Canyonlands

Bridal Veil Falls, Provo Canyon, Utah

Ancestral Puebloan Granaries – Parn Narodowy Canyonlands

Sulphur Creek, Capitol Reef National Park

Dutchman Arch, San Rafael Swell, Utah

Fremont River

False Kiva – Park Narodowy Canyonlands

Grand View Point In Canyonlands National Park

Double Arch – Park Narodowy Arches – Utah

Zapraszamy również do odwiedzenia strony naszego przewodnika po stanie Utah.

źródło: www.utah3d.net

Zapraszamy na kolejną wyprawę z naszym internetowym przewodnikiem po USA. Tym razem wybieramy się do słynnej Doliny Monumentów (Monument Valley). Bez wątpienie jednego z najbardziej majestatycznych i najczęściej fotografowanych miejsc turystycznych w Stanach Zjednoczonych. Ta gigantyczna dolina położona na granicy dwóch stanów, Utah i Arizony, przytłacza swoim pięknem i wielkością. Kruche skały z czerwonego piaskowca wznoszące się na ponad 200 m, niepowtarzalne formacje, wyjątkowa roślinność i ciemnogranatowe niebo zawieszone wysoko ponad głowami to widoki zapierające dech w piersiach każdego turysty. Monument Valley nie jest zwykłym parkiem narodowy. To rezerwat Indian Navajo, święte miejsce, w którym rodziny indiańskie mieszkały od pokoleń, a poznawanie ich kultury i obyczajów jest równie przyjemne i tajemnicze jak zwiedzanie zabytków doliny.

Kolejna wyprawa i kolejna pobudka na przed świtem. Musimy dojechać do Monument Valley zanim jeszcze wzejdzie słońce. Fotografowanie o tak wczesnej porze dnia dostarcza niezapomnianych wrażeń. Miękkie światło, fantastyczne kontrasty i mocno nasycone kolory to marzenie każdego fotografa. Jako miejsce noclegowe wybraliśmy motel (a właściwie zajazd) San Juan Inn, znajdujący się w maleńkiej miejscowości Mexican Hat.

Motel /zajazd “San Juan” w Arizonie.

Rezerwacje musieliśmy zrobić ponad 6 tygodni wcześniej. To jedno z niewielu tańszych miejsc noclegowych znajdujących się bardzo blisko Doliny Monumentów, dlatego też wolne miejsca (szczególnie w okresie wakacyjnym) rozchwytywane są momentalnie przez turystów. Dodatkową atrakcją San Juan Inn jest ciekawa lokalizacja. Zajazd położony jest nad krawędzią wąskiego kanionu, w dole którego powoli płynie zabarwiona na czerwonawy kolor rzeka San Juan. Dla osób rozkochanych w Monument Valley miejsce, gdzie znajduje się zajazd ma jeszcze jedno, wręcz kultowe znaczenie. Wystarczy tylko wyjechać z parkingu i po niecałej minucie jazdy samochodem przed naszymi oczami ukazuje się znany każdemu miłośnikowi podróży widok. Wygląda to jakby ktoś rozwinął przed naszymi oczami ogromnej wielkości okładkę magazynu National Geographic. Wprost spod naszych nóg ciągnie się cieniutka nitka US-163 Scenic Drive, która znika w wynurzających się zza horyzontu skałach Monument Valley. Przepiękny widok zwłaszcza o wschodzie lub zachodzie słońca.

Widoki niczym z okładki czasopisma turystycznego.

Dwa lata temu w lipcu, gdy odwiedzaliśmy Dolinę Monumentów, lało jak z cebra. O robieniu zdjęć nie było mowy. Obiecałem sobie wtedy, że wrócę tutaj ponownie na kolejną sesję zdjęciową. I tak się stało. Prognozy pogody zapowiadają na dziś zachmurzenie umiarkowane, temperatura powietrza może przekroczyć nawet 23 C, ale za to poranek ma być chłodny – około +7C. No cóż, w końcu to październik.

4.20 rano. Wyjeżdżamy z hotelowego parkingu wprost na pustą o tej porze Scienic Highway. Zimno. Termometr w samochodzie pokazuje +9C. Niebo już różowieje nad horyzontem, więc trzeba się spieszyć, aby ustawić sprzęt fotograficzny zanim wzejdzie słońce. Po około 5 minutach jazdy zatrzymujemy się na żwirowym poboczu. Po prawej i lewej stronie rozciąga się jeszcze szara o tej porze dnia pustynia Arizony. Jak okiem sięgnąć płasko i sucho. Cały obszar pokryty jest czerwonym pyłem, zerodowanymi odłamkami piaskowca oraz karłowatymi krzewami. Przed nami, daleko na horyzoncie wznoszą się zarysowane na tle nocnego jeszcze nieba majestatycznie gigantycznych rozmiarów monolity Doliny Monumentów. Wschodzące słońce zaczyna malować na chmurach kolorowe obrazy. Tym razem zdjęcia będą fantastyczne. Pozostajemy na miejscu jeszcze tylko 5 minut, wschodzące słońce goni nas coraz prędzej.

Wschodzące słońce nad Doliną Monumentów -widok z drogi US-163

Tuż obok nas, na poboczu drogi zauważamy zbite z desek cztery stragany. To miejsce, w którym Indianie sprzedają turystom swoje małe dzieła sztuki. Przeważnie jest to biżuteria, choć nie brakuje ręcznie tkanych kocy, odzieży, wyrobów z wypalanej gliny, skóry oraz przepięknie rzeźbionych w drewnie indiańskich totemów.
Za kilka godzin w tym miejscu będzie zapewne sprzedawało swe wyroby kilka rodzin indiańskich, tymczasem jest tu pusto i szaro. Możemy tylko pozazdrościć handlarzom wspaniałego widoku.Pierwsza sesja zdjęciowa dobiegła końca, czas nas goni do samego serca Doliny Monumentów. Pakujemy sprzęt do samochodu i ruszamy ginącą za horyzontem drogą.
Po kilku chwilach mijamy ciekawe miejsce: niby naprędce zbita z desek tablica informacyjna stojąca na poboczu drogi. To kultowe miejsce dla miłośników filmu “Forest Gump”. Na tablicy napisano, iż właśnie w tym miejscu tytułowy bohater zakończył swój słynny bieg przez całą Amerykę. Cóż, każdy pomysł na przyciągnięcie dodatkowych turystów jest dobry. Zapewne Forest Gump ma na całym świecie potężnych fanów, którzy nie zawahają się odwiedzić również i tego miejsca. Zdjęcie tablicy zrobimy w drodze powrotnej, o tej porze jest jeszcze zbyt ciemno.

Secna z filmu Forrest Gump.   Reżyseria: Robert Zemeckis,  1994 Paramount Pictures
źródło: http://screenmusings.org/ForrestGump/pages/fg_0885.htm

Wschód słońca w Dolinie Monumentów.
Nasz Ford Explorer połyka asfaltową drogę niczym makaron. Po około 15 minutach zbliżamy się do pierwszych formacji skalnych. Jak na razie są to niewielkie wzniesienia z czerwonego piaskowca, którym erozja dała się mocno we znaki. Przekraczamy kolejną skalną “bramę” i po lewej stronie ukazują się nam olbrzymy wyrastające z Doliny Monumentów. Jeszcze około 10 minut i dojeżdżamy do parterowego budynku stojącego w cieniu ogromnej czerwonej skały. To Visitor Center. Budynek jak również pozostałe otaczające go elementy dekoracyjne wraz ze wspaniałym tarasem widokowym został wykonany z czerwonego piaskowca. Przed wejściem na wietrze dumnie powiewają trzy flagi: stanu Arizona, flaga USA oraz flaga o barwach plemienia Navajo. Wewnątrz znajdują się: księgarnia, muzeum historii Indian Navajo, mała salka kinowa, gdzie wyświetlane są filmy przedstawiające życie i kulturę Indian, sklepy z pamiątkami oraz kawiarenka serwująca wyśmienitą gorącą czekoladę. Można tu również spróbować tradycyjnej kuchni indian Navajo, jak i tradycyjnego amerykańskiego hamburgera z frytkami i colą. Można tutaj również zaopatrzyć się w wejściówki na teren doliny oraz wynająć prywatnego indiańskiego przewodnika, który na swym mechanicznym rumaku z napędem na cztery koła pokaże nam sekrety doliny.

Visitor center skąpane w południowym słońcu.

Przed wjazdem do doliny należy pamiętać, aby w Visitor Center zaopatrzyć się w zapas wody do picia. Dolina Monumentów to bardzo suche miejsce, w miesiącach letnich temperatury dochodzą do 37 C.
Szybko wchodzimy na kamienny taras, z którego rozciąga się przepiękny widok na najbardziej znane i fotografowane formacje skalne: East and West Mitten Buttes oraz Merrick Butte. Właśnie zaczyna wschodzić słońce. Rozkładam statyw, przygotowuje aparat i czekam na magiczną chwilę.

Dolina Monumentów, magiczna chwila.

West Mitten Butte, East Mitten Butte, Merrick Butte w całęj okazałości.

Magiczna chwila trwa nadal…

Poranna sesje zdjęciowa możemy uznać za udaną. Czas teraz zjeść śniadanie delektując się nie tylko kanapkami przygotowanymi w motelu ale również wspaniałym widokiem. Prawie czterdziestopięciominutowe śniadanie upłynęło w miłej atmosferze. Pogoda zapowiada się  fantastycznie! Nagle niczym za dotknięciem czarodziejskie różdżki nad dolinę z południa szybko nadpływają  delikatne chmury. Rzucamy wszystko i rozpoczynamy kolejną niezaplanowaną sesje zdjęciową.

Skąpana w chmurach Dolina Monumentów.

Pole biwakowe “Mitten View”
To chyba najczęściej odwiedzane przez turystów w południowej części Arizony pole biwakowe. Wjazd do niego znajduje się kilkanaście metrów za główną drogą prowadzącą do Navajo Loop. Znajduje się tutaj 99 miejsc biwakowych, z których każde wyposażone jest w drewniany stolik, ławeczki, miejsce na grilla i ognisko. Prysznice (płatne $4) oraz bieżąca woda jest również dostępna w specjalnym budynku na polu namiotowym. Można tutaj zatrzymać się na nocleg podziwiając spektakularne wschody i zachody słońca. Za niewielką opłatą $10 za dzień możemy wtopić się w klimaty żywcem przeniesione z westernów. Wciąż na szlakach możemy spotkać stada owiec i kóz wypasanych przez indiańskie dzieci oraz wolno biegające mustangi.
Zatrzymując się na polu biwakowym możemy odwiedzić małe indiańskie domki, w których kobiety ręcznie wyrabiają biżuterie, tkają kolorowe koce i przygotowują tradycyjne indiańskie potrawy. Należy pamiętać, iż wcześniejsza rezerwacja miejsca na polu biwakowym jest niemożliwa. Działa ono na zasadzie: kto pierwszy ten lepszy (First Come, First Serve basis)

Wspaniałe widoki gwarantowane

Po zakończeniu sesji zdjęciowej i szybkim śniadaniu jesteśmy gotowi do dalszej drogi. Pakujemy naszego forda i ruszamy w kierunku bramy wjazdowej. Opłata za wjazd na teren Doliny Monumentów wynosi $5 od osoby (dzieci poniżej 9 lat mają wstęp bezpłatny). Wejściówki ważne są przez okres 3 dni, tak więc swobodnie możemy rozłożyć sobie zwiedzanie doliny na kilka dni. Uregulowaliśmy należną opłatę w czerwonej, kamiennej budce, w której zostaliśmy również zaopatrzeni w mapę oraz krótki przewodnik po okolicy. Przed nami 10 metrów asfaltu i zjazd w dół kamienistą drogą wprost do serca Doliny Monumentów.

Wzdłuż Navajo Loop.
Navajo Loop to 17-milowy odcinek nieutwardzonej, pokrytej czerwonym pyłem wyboistej drogi wiodącej przez centrum doliny wzdłuż gigantycznych monolitów i formacji skalnych. Pomimo iż droga na pierwszy rzut oka nie jest przyjazna samochodom osobowym, można ją również pokonać (z pewnymi trudnościami) także tym środkiem transportu. Zdecydowanie polecamy jednak na tę wyprawę wypożyczyć samochód z wysokim prześwitem i napędem na cztery koła. Ułatwi to wjazd w mniej uczęszczane części doliny. Dla nie przygotowanych turystów Indianie otworzyli własną wypożyczalnie samochodów terenowych. Znajduje się ona tuż obok Visitor Center.

Czerwona nawierzchnia Navajo Loop.

Według informacji zamieszczonych w przewodniku, wyprawę szlakiem Navajo Loop powinniśmy zakończyć w ciągu 40-50 minut. My jednak mamy w planie co najmniej 3-godzinną wycieczkę połączoną ze zwiedzaniem bardziej egzotycznych zakątków tego przepięknego miejsca.

Ford Explorer co chwile podskakuje na wyboistej drodze zostawiając za sobą tumany czerwonego kurzu. Taka trasa to duże wyzwanie dla turystów poruszającym się zwykłym samochodem osobowym, wcale bym się nie zdziwił gdybyśmy znaleźli lezące gdzieś na poboczu kawałki połamanych rur wydechowych lub części podwozia.
Słonce wznosiło się coraz wyżej ponad horyzont. Chmury, które jeszcze pól godziny temu spowijały dolinę zupełnie zniknęły odsłaniając ciemnogranatowe niebo.
Kierujemy się w stronę Mitten Butte gdy nagle przed nami przebiega stado dzikich mustangów. Zupełnie nieprzygotowany wyciągam aparat i robię szybko kilka zdjęć. Co wspaniały widok! Czujemy się jak gdyby ktoś  przeniósł nas w czasy “dzikiego zachodu”. Szybko zatrzymujemy samochód i wsiadamy na pobocze obserwując w ciszy jak galopujące konie znikają gdzieś za skałami.

Mustangi w Dolinie Monumentów.

Koniec części pierwszej.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- White Pocket, najpiękniejszy szlak

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Wycieczka do USA  tylko z portalem interameryka !

Wszystkim miłośnikom pięknych widoków polecam obejrzenie kolejnego ciekawego materiału filmowego odnalezionego w internecie przez redakcje przewodnika po USA. Przedstawione poniżej video,  to tzw. produkcja “Time Lapse” przedstawiająca zatokę oraz miasto San Francisco. Film powstał z materiałów nakreconych na przestrzeni całego roku przez Simona Christen.

Czytelnicy naszego przewodnika po USA zapewne wiele słyszeli o słynnej “mgle” spowijającej San Francisco, wiele osób z pewnością widziało to przepiękne zjawisko na zdjęciach. Nigdy dotąd jednak nie udało się nikomu zarejestrować słynnej “Fog of San Francisco”  w tak niezwykły sposób.

Mgła występująca nad zatoką San Francisco jest specyficznym zjawiskiem klimatycznym charakterystycznym tylko dla północnego rejonu Kalifornii. “Fog of San Francisco” charakteryzuje się niespotykanie wysokim poziomem przepływu ciepłych warstw powietrza wiejącym nad chłodnymi zazwyczaj wodami Oceanu Spokojnego. Dodatkowym elementem powodującym powstanie tak gęstej mgły jest zimny prąd kalifornijski, który powoduje gwałtowne skraplanie się do punktu rosy ciepłych frontów powietrza.

Zapraszamy do zapoznania sie z materiałem video:

Zobacz również video:
Arizona: Dolina Monumentów
Kalifornia: Joshua Tree National Park
Arizona: Przełom rzeki Kolorado
Kalifornia: Dolina Śmierci

Wycieczka do USA  tylko z portalem interameryka !

Pawel P. © 2010 interameryka.com- przewodnik po USA
wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowane bez zgody autora zabronione
Materiał video: Simon Christen |simonchristen.com|

Dolina Monumentów (Monument Valley) znajduje się na granicy dwóch stanów: Utah i Arizony. Jest to miejsce, które chciałem odwiedzić przez całe życie, od kiedy zakochałem się w moim zdaniem najlepszym westernie wszech czasów ”Poszukiwacze” (The Searchers)  w reżyserii Johna Forda.  Od tamtej chwili chciałem na własne oczy zobaczyć miejsca które wiążą się nieodzownie z historia dzikiego zachodu. Szalone pościgi, bezlitośni Indianie, kowboje oraz  idol moich młodzieńczych lat, ostatni sprawiedliwy; szeryf samotnego miasteczka leżącego gdzieś na pustkowiu.
Jeśli ktoś z czytelników naszego przwodnika nie miał okazji oglądnąć westernu “Poszukiwacze”, gorąco zachecam. Zapewne zachwyci was wspaniała gra aktorów oraz zapierające dech w piersiach krajobrazy Doliny Monumentów, scenerii w której nagrywana była większość filmu.

Fragment filmu ”Poszukiwacze” -scena rozpoczynająca film.  Proszę zwrócić uwagę gdzie została umieszczona przez reżysera Dolina Monumentów….. Texas.

Dziś (prawie 54 lata po premierze “The Searchers”) na łamach internetowego przewodnika po USA, chciałbym zaprezentować kolejny materiał filmowy, który urzekł mnie dech zapierającymi zdjęciami  oraz mistrzowską techniką montażu. To krótki, trwający niewiele ponad 5min. “time lapse” przedstawiający piękno Monument Valley. Materiał został nagrany przez Philipa Bloom w czasie 2 dni pobytu w Dolinie Monumentów.

Zapraszam do oglądnięcia tego krótkiego dzieła sztuki filmowej.

Dolina Monumentów, jeden z kardów “time lapse” Philipa Bloom “The Monument Valley”

Orginalny materiał filmowy znajduje sie na stronie internetowej autora w serwisie vimeo

zobacz również:
Park Narodowy Zion: Najpiekniejszy szlak, The Narrows

Interaktywna mapa stanu Utah

Aby zobaczyć  Drogę Mleczną należy wybrać noc gdy księżyc znajduje się w nowiu, wówczas jego światło nie “prześwietli” nam ekspozycji w czasie której musimy zostawić otwartą przysłonę aparatu na co najmniej 15-20 sekund

Powyższe zdjęcia zostały wykonane aparatem Canon 5D Mk II.
Obiektyw Canon EF 16-35mm 2.8.
Ustawienia : przysłona f2.8, ekspozycja 20 sekund, czułość 6400 iso.

Poniżej przedstawiamy materiał Video HD przedstawiający ekspozycje nocnego nieba nad parkiem narodowym Joshua Tree National Park w czasie 5 godzin.
Warto zwrócić uwagę na 32 sekundę filmu. W prawym dolnym rogu został uchwycony meteoryt który spala się całkowicie w atmosferze pozostawiając za sobą smugę dymu.  Jasne, szybko przemieszczające się obiekty to samoloty.