Zapraszamy na kolejną wyprawę z naszym internetowym przewodnikiem po USA. Tym razem wybieramy się do słynnej Doliny Monumentów (Monument Valley). Bez wątpienie jednego z najbardziej majestatycznych i najczęściej fotografowanych miejsc turystycznych w Stanach Zjednoczonych. Ta gigantyczna dolina położona na granicy dwóch stanów, Utah i Arizony, przytłacza swoim pięknem i wielkością. Kruche skały z czerwonego piaskowca wznoszące się na ponad 200 m, niepowtarzalne formacje, wyjątkowa roślinność i ciemnogranatowe niebo zawieszone wysoko ponad głowami to widoki zapierające dech w piersiach każdego turysty. Monument Valley nie jest zwykłym parkiem narodowy. To rezerwat Indian Navajo, święte miejsce, w którym rodziny indiańskie mieszkały od pokoleń, a poznawanie ich kultury i obyczajów jest równie przyjemne i tajemnicze jak zwiedzanie zabytków doliny.

Kolejna wyprawa i kolejna pobudka na przed świtem. Musimy dojechać do Monument Valley zanim jeszcze wzejdzie słońce. Fotografowanie o tak wczesnej porze dnia dostarcza niezapomnianych wrażeń. Miękkie światło, fantastyczne kontrasty i mocno nasycone kolory to marzenie każdego fotografa. Jako miejsce noclegowe wybraliśmy motel (a właściwie zajazd) San Juan Inn, znajdujący się w maleńkiej miejscowości Mexican Hat.

Motel /zajazd “San Juan” w Arizonie.

Rezerwacje musieliśmy zrobić ponad 6 tygodni wcześniej. To jedno z niewielu tańszych miejsc noclegowych znajdujących się bardzo blisko Doliny Monumentów, dlatego też wolne miejsca (szczególnie w okresie wakacyjnym) rozchwytywane są momentalnie przez turystów. Dodatkową atrakcją San Juan Inn jest ciekawa lokalizacja. Zajazd położony jest nad krawędzią wąskiego kanionu, w dole którego powoli płynie zabarwiona na czerwonawy kolor rzeka San Juan. Dla osób rozkochanych w Monument Valley miejsce, gdzie znajduje się zajazd ma jeszcze jedno, wręcz kultowe znaczenie. Wystarczy tylko wyjechać z parkingu i po niecałej minucie jazdy samochodem przed naszymi oczami ukazuje się znany każdemu miłośnikowi podróży widok. Wygląda to jakby ktoś rozwinął przed naszymi oczami ogromnej wielkości okładkę magazynu National Geographic. Wprost spod naszych nóg ciągnie się cieniutka nitka US-163 Scenic Drive, która znika w wynurzających się zza horyzontu skałach Monument Valley. Przepiękny widok zwłaszcza o wschodzie lub zachodzie słońca.

Widoki niczym z okładki czasopisma turystycznego.

Dwa lata temu w lipcu, gdy odwiedzaliśmy Dolinę Monumentów, lało jak z cebra. O robieniu zdjęć nie było mowy. Obiecałem sobie wtedy, że wrócę tutaj ponownie na kolejną sesję zdjęciową. I tak się stało. Prognozy pogody zapowiadają na dziś zachmurzenie umiarkowane, temperatura powietrza może przekroczyć nawet 23 C, ale za to poranek ma być chłodny – około +7C. No cóż, w końcu to październik.

4.20 rano. Wyjeżdżamy z hotelowego parkingu wprost na pustą o tej porze Scienic Highway. Zimno. Termometr w samochodzie pokazuje +9C. Niebo już różowieje nad horyzontem, więc trzeba się spieszyć, aby ustawić sprzęt fotograficzny zanim wzejdzie słońce. Po około 5 minutach jazdy zatrzymujemy się na żwirowym poboczu. Po prawej i lewej stronie rozciąga się jeszcze szara o tej porze dnia pustynia Arizony. Jak okiem sięgnąć płasko i sucho. Cały obszar pokryty jest czerwonym pyłem, zerodowanymi odłamkami piaskowca oraz karłowatymi krzewami. Przed nami, daleko na horyzoncie wznoszą się zarysowane na tle nocnego jeszcze nieba majestatycznie gigantycznych rozmiarów monolity Doliny Monumentów. Wschodzące słońce zaczyna malować na chmurach kolorowe obrazy. Tym razem zdjęcia będą fantastyczne. Pozostajemy na miejscu jeszcze tylko 5 minut, wschodzące słońce goni nas coraz prędzej.

Wschodzące słońce nad Doliną Monumentów -widok z drogi US-163

Tuż obok nas, na poboczu drogi zauważamy zbite z desek cztery stragany. To miejsce, w którym Indianie sprzedają turystom swoje małe dzieła sztuki. Przeważnie jest to biżuteria, choć nie brakuje ręcznie tkanych kocy, odzieży, wyrobów z wypalanej gliny, skóry oraz przepięknie rzeźbionych w drewnie indiańskich totemów.
Za kilka godzin w tym miejscu będzie zapewne sprzedawało swe wyroby kilka rodzin indiańskich, tymczasem jest tu pusto i szaro. Możemy tylko pozazdrościć handlarzom wspaniałego widoku.Pierwsza sesja zdjęciowa dobiegła końca, czas nas goni do samego serca Doliny Monumentów. Pakujemy sprzęt do samochodu i ruszamy ginącą za horyzontem drogą.
Po kilku chwilach mijamy ciekawe miejsce: niby naprędce zbita z desek tablica informacyjna stojąca na poboczu drogi. To kultowe miejsce dla miłośników filmu “Forest Gump”. Na tablicy napisano, iż właśnie w tym miejscu tytułowy bohater zakończył swój słynny bieg przez całą Amerykę. Cóż, każdy pomysł na przyciągnięcie dodatkowych turystów jest dobry. Zapewne Forest Gump ma na całym świecie potężnych fanów, którzy nie zawahają się odwiedzić również i tego miejsca. Zdjęcie tablicy zrobimy w drodze powrotnej, o tej porze jest jeszcze zbyt ciemno.

Secna z filmu Forrest Gump.   Reżyseria: Robert Zemeckis,  1994 Paramount Pictures
źródło: http://screenmusings.org/ForrestGump/pages/fg_0885.htm

Wschód słońca w Dolinie Monumentów.
Nasz Ford Explorer połyka asfaltową drogę niczym makaron. Po około 15 minutach zbliżamy się do pierwszych formacji skalnych. Jak na razie są to niewielkie wzniesienia z czerwonego piaskowca, którym erozja dała się mocno we znaki. Przekraczamy kolejną skalną “bramę” i po lewej stronie ukazują się nam olbrzymy wyrastające z Doliny Monumentów. Jeszcze około 10 minut i dojeżdżamy do parterowego budynku stojącego w cieniu ogromnej czerwonej skały. To Visitor Center. Budynek jak również pozostałe otaczające go elementy dekoracyjne wraz ze wspaniałym tarasem widokowym został wykonany z czerwonego piaskowca. Przed wejściem na wietrze dumnie powiewają trzy flagi: stanu Arizona, flaga USA oraz flaga o barwach plemienia Navajo. Wewnątrz znajdują się: księgarnia, muzeum historii Indian Navajo, mała salka kinowa, gdzie wyświetlane są filmy przedstawiające życie i kulturę Indian, sklepy z pamiątkami oraz kawiarenka serwująca wyśmienitą gorącą czekoladę. Można tu również spróbować tradycyjnej kuchni indian Navajo, jak i tradycyjnego amerykańskiego hamburgera z frytkami i colą. Można tutaj również zaopatrzyć się w wejściówki na teren doliny oraz wynająć prywatnego indiańskiego przewodnika, który na swym mechanicznym rumaku z napędem na cztery koła pokaże nam sekrety doliny.

Visitor center skąpane w południowym słońcu.

Przed wjazdem do doliny należy pamiętać, aby w Visitor Center zaopatrzyć się w zapas wody do picia. Dolina Monumentów to bardzo suche miejsce, w miesiącach letnich temperatury dochodzą do 37 C.
Szybko wchodzimy na kamienny taras, z którego rozciąga się przepiękny widok na najbardziej znane i fotografowane formacje skalne: East and West Mitten Buttes oraz Merrick Butte. Właśnie zaczyna wschodzić słońce. Rozkładam statyw, przygotowuje aparat i czekam na magiczną chwilę.

Dolina Monumentów, magiczna chwila.

West Mitten Butte, East Mitten Butte, Merrick Butte w całęj okazałości.

Magiczna chwila trwa nadal…

Poranna sesje zdjęciowa możemy uznać za udaną. Czas teraz zjeść śniadanie delektując się nie tylko kanapkami przygotowanymi w motelu ale również wspaniałym widokiem. Prawie czterdziestopięciominutowe śniadanie upłynęło w miłej atmosferze. Pogoda zapowiada się  fantastycznie! Nagle niczym za dotknięciem czarodziejskie różdżki nad dolinę z południa szybko nadpływają  delikatne chmury. Rzucamy wszystko i rozpoczynamy kolejną niezaplanowaną sesje zdjęciową.

Skąpana w chmurach Dolina Monumentów.

Pole biwakowe “Mitten View”
To chyba najczęściej odwiedzane przez turystów w południowej części Arizony pole biwakowe. Wjazd do niego znajduje się kilkanaście metrów za główną drogą prowadzącą do Navajo Loop. Znajduje się tutaj 99 miejsc biwakowych, z których każde wyposażone jest w drewniany stolik, ławeczki, miejsce na grilla i ognisko. Prysznice (płatne $4) oraz bieżąca woda jest również dostępna w specjalnym budynku na polu namiotowym. Można tutaj zatrzymać się na nocleg podziwiając spektakularne wschody i zachody słońca. Za niewielką opłatą $10 za dzień możemy wtopić się w klimaty żywcem przeniesione z westernów. Wciąż na szlakach możemy spotkać stada owiec i kóz wypasanych przez indiańskie dzieci oraz wolno biegające mustangi.
Zatrzymując się na polu biwakowym możemy odwiedzić małe indiańskie domki, w których kobiety ręcznie wyrabiają biżuterie, tkają kolorowe koce i przygotowują tradycyjne indiańskie potrawy. Należy pamiętać, iż wcześniejsza rezerwacja miejsca na polu biwakowym jest niemożliwa. Działa ono na zasadzie: kto pierwszy ten lepszy (First Come, First Serve basis)

Wspaniałe widoki gwarantowane

Po zakończeniu sesji zdjęciowej i szybkim śniadaniu jesteśmy gotowi do dalszej drogi. Pakujemy naszego forda i ruszamy w kierunku bramy wjazdowej. Opłata za wjazd na teren Doliny Monumentów wynosi $5 od osoby (dzieci poniżej 9 lat mają wstęp bezpłatny). Wejściówki ważne są przez okres 3 dni, tak więc swobodnie możemy rozłożyć sobie zwiedzanie doliny na kilka dni. Uregulowaliśmy należną opłatę w czerwonej, kamiennej budce, w której zostaliśmy również zaopatrzeni w mapę oraz krótki przewodnik po okolicy. Przed nami 10 metrów asfaltu i zjazd w dół kamienistą drogą wprost do serca Doliny Monumentów.

Wzdłuż Navajo Loop.
Navajo Loop to 17-milowy odcinek nieutwardzonej, pokrytej czerwonym pyłem wyboistej drogi wiodącej przez centrum doliny wzdłuż gigantycznych monolitów i formacji skalnych. Pomimo iż droga na pierwszy rzut oka nie jest przyjazna samochodom osobowym, można ją również pokonać (z pewnymi trudnościami) także tym środkiem transportu. Zdecydowanie polecamy jednak na tę wyprawę wypożyczyć samochód z wysokim prześwitem i napędem na cztery koła. Ułatwi to wjazd w mniej uczęszczane części doliny. Dla nie przygotowanych turystów Indianie otworzyli własną wypożyczalnie samochodów terenowych. Znajduje się ona tuż obok Visitor Center.

Czerwona nawierzchnia Navajo Loop.

Według informacji zamieszczonych w przewodniku, wyprawę szlakiem Navajo Loop powinniśmy zakończyć w ciągu 40-50 minut. My jednak mamy w planie co najmniej 3-godzinną wycieczkę połączoną ze zwiedzaniem bardziej egzotycznych zakątków tego przepięknego miejsca.

Ford Explorer co chwile podskakuje na wyboistej drodze zostawiając za sobą tumany czerwonego kurzu. Taka trasa to duże wyzwanie dla turystów poruszającym się zwykłym samochodem osobowym, wcale bym się nie zdziwił gdybyśmy znaleźli lezące gdzieś na poboczu kawałki połamanych rur wydechowych lub części podwozia.
Słonce wznosiło się coraz wyżej ponad horyzont. Chmury, które jeszcze pól godziny temu spowijały dolinę zupełnie zniknęły odsłaniając ciemnogranatowe niebo.
Kierujemy się w stronę Mitten Butte gdy nagle przed nami przebiega stado dzikich mustangów. Zupełnie nieprzygotowany wyciągam aparat i robię szybko kilka zdjęć. Co wspaniały widok! Czujemy się jak gdyby ktoś  przeniósł nas w czasy “dzikiego zachodu”. Szybko zatrzymujemy samochód i wsiadamy na pobocze obserwując w ciszy jak galopujące konie znikają gdzieś za skałami.

Mustangi w Dolinie Monumentów.

Koniec części pierwszej.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- White Pocket, najpiękniejszy szlak

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Wycieczka do USA  tylko z portalem interameryka !

Pobudka o godzinie 7 rano. Szybkie śniadanie. Raz jeszcze sprawdzamy ekwipunek przed wyjściem z motelu. Plecaki z suchym prowiantem, buty, specjalne neoprenowe skarpety oraz nieprzemakalne spodnie. Wszystko wydaje się być w jak najlepszym porządku. Prognoza pogody na dzień dzisiejszy jest wyśmienita, brak zachmurzenia, temperatura powietrza 20 stopni Celsjusza, w kanionie może dochodzić nawet do 28°C. Ciepło. Jednak dla nas, planujących przemierzyć wąskie gardziele kanionu szlakiem prowadzącym korytem górskiej, lodowatej rzeki temperatura wydaje się być idealna. Według informacji, jakie otrzymaliśmy od Park Rangers, temperatura wody w Zion Narrows nie przekracza 10°C. Temperatura powietrza w wąskich gardzielach Narrows to około 14°C. Nie jest źle. Na wszelki wypadek każdy z nas niesie mały termos z gorącą herbatą zakrapianą rumem. Podhalańskie sposoby pomagające zapobiegać przeziębieniom sprawdzają się wyśmienicie, nawet tutaj, w parkach narodowych USA.

Godzina 8.15. Darmowy ekologiczny autobus jest już gęsto upakowany turystami. Od razu poznajemy, którzy z nich wyruszają dziś na podbój “Narrows”. Wodoodporne buty i spodnie to podstawowy ekwipunek obowiązujący na szlaku. Niektórzy z nich wyruszą tak jak my najkrótszym, sześciomilowym szlakiem prowadzącym do Big Springs. Jest również z nami spora grupa, która wyrusza na całodzienną, 16-milową wyprawę. Ubrani w wodoodporne kombinezony będą musieli stawić czoła licznym zalanym wodą gardzielom, które trzeba będzie niejednokrotnie pokonać wpław. To wyprawa dla prawdziwych twardzieli. Zimno, mokro ale za to bezcenne wrażenia!

Ekologiczny -turystyczny autobus w Parku Narodowym Zion

Temple of Sinawava to ostatni przystanek autobusowy w parku. Stąd czeka nas jeszcze około 15 min. marszu łatwą, malowniczą trasą wzdłuż Virgin River. Podziwiamy otaczające nas widoki. Zieleń jest niesamowita! Soczyste, bujne drzewa i krzewy porastają każdy skrawek urodzajnej ziemi. Ptaki i wszechobecne wiewiórki czekają z niecierpliwością na choćby okruszek ciastka od licznych turystów. Musimy pamiętać, iż dokarmianie zwierząt jest zabronione i grozi mandatem w wysokości $100.

Szlak prowadzący wzdłuż Virgin River wiedzie wprost do Zion Narrows.

Po chwili szlak kończy się małą polanką, na której do wyprawy szykuje się grupa około 10 osób. Niektórzy stojąc po kostki w wodzie głośno wyrażają swoją opinie na temat jej temperatury. Zwróciliśmy uwagę na młode małżeństwo kompletnie nie przygotowane do wyjścia na szlak. Oboje w sportowych adidasach i krótkich spodenkach ściskają w dłoniach grube kije służące do sprawdzania poziomu wody. Coś mi się wydaje, że tak wyposażeni nie dotrą zbyt daleko.
Większość tak “wyposażonych” turystów poddaje sie po pierwszych dwóch milach wyprawy. Jeśli nie dysponujecie odpowiednim ubiorem, warto jednak zaryzykować i wybrać się choćby na tak krótka, dwu-milową wyprawę korytem rzeki. Nie zobaczycie wprawdzie najbardziej spektakularnych miejsc, jednak możemy wam zagwarantować iż poczujecie niesamowity klimat The Narrows. Negatywnym skutkiem może jedynie okazać się przeziębienie lub zwichnięte kostki dla tych którzy bedą próbować pokonać rzekę w zwykłych adidasach lub w….. klapkach.

Próba wody przed wejściem do Narrows.

Czas wyruszać na szlak!
Powoli schodzimy do szybko płynącej, usianej kamieniami rzeki. Pierwsze wrażenie – nie jest tak źle. W butach nadal sucho,trochę trzeba się przyzwyczaić do chodzenia po kamienistym dnie, ale kijki, które mamy ze sobą, pomagają utrzymywać równowagę. Przed nami majestatyczne czerwone skały wyglądają niczym wrota prowadzące wprost do Zion Narrows. Ruszamy!

Wejście na szlak wygląda imponująco.

Dookoła nas zaczęły wyrastać potężne ściany skalne. Przesuwamy się powoli wciąż niepewnie stąpając po wyślizganych przez nurt rzeki kamieniach. Teraz można było odczuć, jaką temperaturę ma woda. Nadal, dzięki nieprzemakalnym butom i skarpetom mieliśmy suche stopy, jednak wyraźnie czuliśmy chłód. Na pewno nieciekawie jest brodzić w lodowatej wodzie w zwykłym sportowym obuwiu. Co pewien czas rzeka zakręcała ostro odsłaniając przed nami kolejne niesamowite widoki. Gigantyczne, znikające w górze czerwone skały fantastycznie oświetlone przez sierpniowe ciepłe słońce zdawały się płonąć czerwienią. Niesamowite kształty, nieziemskie formacje. Rzeźbione przez tysiące lat w skałach dzieła matki natury zachwycały na każdym kroku. Idealnie wypolerowane i wygładzone ściany kanionu zmieniały swe kolory ukazując poszczególne fazy tworzenia się tego fantastycznego miejsca. Pięknie!

Czerwone skały i płynąca rzeka …

Niesamowite formacje wyrzeźbione w skałach.

Jedna ze ścian “The Narrows”

Pierwsze pół godziny marszu mamy za sobą. Jest bosko! Powoli docieramy do północnego końca szlaku zwanego  “Riverside Walk”. Za tym punktem zaczyna być naprawdę wąsko. Ściany kanionu zbliżają się do siebie na odległość 8 metrów. Niesamowite. Gdy spojrzy się w górę tylko gdzieniegdzie można zobaczyć przebłysk błękitnego nieba. Dookoła nas skały, pod stopami woda.

Docieramy do miejsca gdzie rzeka zatacza szeroki łuk, na jednym z jej kamienistych brzegów wyrosło kilka drzew, tylko dzięki temu, iż nad naszymi głowami otwarło się sklepienie skalne wpuszczając w tym miejscu do kanionu dużą ilość światła. Zielone drzewa na tle groźnych czerwono-czarnych monolitów, idealny obiekt do fotografii.

Samotne drzewa pośród skał.

Chwila przerwy na jednym z kamienistych brzegów.

Wędrujemy dalej, zupełnie nie odczuwamy zmęczenia, może dlatego, iż zatrzymujemy się praktycznie co 100 metrów, aby zrobić kolejną serię zdjęć. Zion Narrows to wręcz idealne miejsce dla miłośników fotografii. Kolory wprost niesamowite, głębokie kontrasty, fantastyczne (aczkolwiek trudne do ustawienia) światło i przepiękne widoki. Zdecydowanie polecam zabrać na wyprawę szerokokątny obiektyw (co najmniej 18 mm) by móc uchwycić ogrom i potęgę tego miejsca.

Raj dla miłośników fotografii….

Zdobywca samotnego głazu.

Błekitne niebo nad Zion Narrows.

Kolejny z punktów, w którym ściany kanionu rozstępują się otwierając swe sklepienie  wpadającemu przez nie słońcu. To “Mystery Falls” – bardzo ciekawe strumienie górskiej wody spływające leniwie po skałach wprost do Virgin River. Nie niosą one dużej ilości wody, lecz malują na pochyłej powierzchni skały kolorowe smugi, które błyszczą w promieniach słońca. Rzeka przed nami zaczyna robić się coraz głębsza. Do tej pory brodziliśmy po kostki w wodzie (natrafiliśmy nawet na kilka “suchych” odcinków, które pokonaliśmy dosyć szybko). Wygląda na to, iż teraz przyjdzie nam stawić czoła pierwszej poważnej przeprawie. Powoli przesuwamy się do przodu uderzając kijem w dno rzeki. Coraz głębiej. Woda sięga już prawie za kolana. Zostało nam jakieś pięć metrów, aby wydostać się na kamienisty brzeg po drugiej stronie jeziorka. Dzień wcześniej rozmawialiśmy z Park Rangers, którzy mówili, że ostatnio nie było żadnych poważniejszych opadów deszczu, aby podniósł się poziom wody na tym odcinku szlaku. Przekonamy się o tym za chwilę… woda już sięga prawie do pasa, ale na szczęście do brzegu coraz bliżej. 2 metry, metr i… znów jesteśmy na “suchym lądzie”. Dwumetrowe kije, które służą nam do badania dna rzeki naprawdę się przydają.

Mystery Falls -tajemniczy wodospad.

Jedno z głębszych miejsc na które natrafiliśmy w czasie przeprawy.

Docieramy do ostatniego punktu naszej wyprawy: “Wall Street” Tutaj znajdują sie najwyższe, najpotężniejsze i najbardziej wąskie przejścia pomiędzy skałami. Wrażenie niesamowite. Turyści, którzy znajdują się przed nami wyglądają niczym miniaturowe figurki na tle ogromnych czerwonych ścian kanionu.
Niesamowite wrażenie. To właśnie w tym punkcie powstają najbardziej znane i najbardziej spektakularne fotografie Zion Narrows. Światło jest zjawiskowe. Zbliża się południe więc słońce znajduje się w swym najwyższym położeniu doskonale oświetlając otaczające nas skały. Trudno jest słowami opisać coś takiego, niech więc załączone fotografie oddadzą piękno Zion Narrows.

Pozostajemy w tym pięknym miejscu przez około pół godziny. W miedzy czasie spotykamy na szlaku małe grupki turystów. Dla większości z nich celem jest właśnie “Wall Street”. Stoimy  z wysoko uniesioną głową wpatrując się w  gigantyczne, wystrzeliwujące pionowo ku niebu groźne ściany kanionu. Jakże jesteśmy mali w porównaniu do potęgi natury….

Przepiękna “Big Springs”, niewielka oaza zieleni i małych wodospadów

Czas wracać. Dalsza część szlaku prowadzi w górę rzeki przez równie piękne, jednakże trudne technicznie przejścia i przeprawy. Należy przygotować się na przepłynięcie wpław kliku odcinków, w których woda Virgin River jest już naprawdę głęboka. W miejscu zwanym “Big Springs” znajduje się niewielkie obozowisko przeznaczone dla osób które wyprawę szlakiem Zion Narrows zaplanowały na dwa dni. Można tam rozbić namiot, rozpalić ognisko i ogrzać się przy gorącej herbacie. Z opowiadań dowiedzieliśmy sie iż organizowane są również nocne, grupowe wyprawy z pochodniami wzdłuż Narrows. Podobno jest to niesamowite przeżycie nieporównywalne do niczego innego na świecie.

Być może wkrótce znów wyruszymy na szlak, poświecimy cały dzień  i pokonamy cały 16-milowy odcinek przepięknego Zion Narrows. Na razie czeka nas droga powrotna prowadząca w dół Virgin River. Pomimo, że przed chwilą przemierzyliśmy ten szlak, na pewno droga powrotna dostarczy nam niezapomnianych wrażeń. Zion Narrows to przecież jeden z najpiękniejszych szlaków turystycznych w USA.

Kilka przydatnych informacji:
Trasa szlaku począwszy od Temple of Sinawava do Wall Street to dystans około 4 mil (w jedną stronę).
Czas potrzebny na przejście to około 6 godzin.
Szlak jest stosunkowo mało uczęszczany w godzinach porannych. We wczesnych godzinach południowych i popołudniami można się spodziewać dużej ilości turystów. Większość z nich dociera jednak do punktu zwanego “North End Of Riverside Walk”.
Przed wyruszeniem na szlak należy zapoznać się, jak wygląda poziom wody w rzece. W czasie nawet do kilkunastu godzin po opadach deszczu poziom wody praktycznie uniemożliwia swobodne poruszanie się korytem rzeki. Informacje na temat warunków panujących na szlaku można uzyskać w Zion Park Visitors Center.
Jeśli nie posiadacie odpowiedniego obuwia oraz wodoodpornych spodni, skarpet itp. cały ekwipunek można wypożyczyć bezpośrednio w Parku w specjalnie oznaczonych punktach. Cena zestawu, w skład którego wchodzą wodoodporne buty, skarpety, mapa oraz kijek kosztuje $19 na dobę. Zestaw taki nazywa się Warm Water Package.
Możliwe jest również wyjście na szlak Zion Narrows bez specjalistycznego obuwia, jednakże znacznie utrudnia to poruszanie się po śliskim, kamienistym dnie rzeki. Średnia temperatura wody w Virgin River w miesiącach letnich nie przekracza 10°C.

Lokalizacja Zion Narrows.

Materiał Video:  Najpiękniejszy szlak w stanie Utah: Zion Narrows

Interameryka, internetowy przewodnik po USA poleca:
Stan Utah , interaktywna mapa
Hwy 12 – jedna z najpiękniejszych autostrad w USA znajduje się w stanie Utah
Utah – Bajeczny świat Bryce Canyon
Na szlaku do Delicate Arch, symbolu stanu Utah

Pawel P. © 2010 interameryka.com -internetowy przewodnik po USA – wszelkie prawa zastrzeżone.

Autostrada numer 12 prowadząca przez najpiękniejsze rejony stanu Utah ma 128 mil długości. Teoretycznie można ją pokonać w nieco ponad trzy godziny, ale śmiem twierdzić, że jeszcze nikomu się to nie udało. Dwupasmowa, gładka jak stół powierzchnia “dwunastki”, która  uznawana jest za jedną z najbardziej spektakularnych tras w zachodnich stanach USA niczym powyginany monstrualnych rozmiarów wąż wije się przez wąskie gardziele kanionów, prowadzi ostrymi jak brzytwa grzbietami górskimi oraz szerokimi na kilkanaście mil pustymi połaciami skalnymi.

128-milowa trasa wiedzie turystów poprzez terytorium czterech parków stanowych oraz dwóch parków narodowych (National Forest oraz Grand Staircase -Escalante National Monument). Trasa zachwyca swym pięknem przez cały rok, jednakże wyjątkowych doznań estetycznych dostarcza jesienią, gdy rosnące na jej obrzeżach dęby, brzozy oraz klony przybierają ognistoczerwone i złote barwy. Nawet okoliczni  mieszkańcy, których podróż “dwunastką” to codzienna trasa do pracy i z powrotem, zatrzymują się na chwilę, by podziwiać malownicze widoki.

Autostrada nr 12, przepiękne krajobrazy stanu Utah.

Znajdź “dwunastke” pośród skał i kanionów

Różnorodność krajobrazów i formacji geologicznych występujących na trasie jest niespotykana nigdzie indziej w USA. Widoki za oknem zmieniają się niczym w kalejdoskopie. Wystarczy przejechać kilkanaście mil aby ciągnące się za oknem szerokie zielone pastwiska zmieniły się raptem w wąskie czerwonokrwiste kaniony, które po chwili znikają, by znów ustąpić miejsca wyłaniającym się na horyzoncie skalistym pustkowiom. Ogromne, nieskażone ludzką działalnością przestrzenie zachwycają.

Autostrada nr 12 (National Scenic Byway Utah Highway 12) prowadzi z miejscowości Panguitch na południu do Torrey na północy stanu Utah. Już kilkanaście mil za miasteczkiem Panguitch rozpoczyna się za oknami samochodu zachwycający spektakl. Droga  wjedzie nas wprost do Red Canyon. Ogromny łuk wycięty przez budowniczych autostrady w wapiennej skale niczym majestatyczna brama wjazdowa wita podróżnych. Red Canyon to przepiękny, jeden z najbardziej malowniczych odcinków na trasie. Fantastyczne formacje skalne, strzeliste wierze i kolorowe “hoods” zakończone białymi “czapami” przesuwają się powoli za oknami samochodu. Warto zatrzymać się choćby na półtorej godziny, aby wyruszyć na jeden z krótkich, 1,5-milowych szlaków. Miłośnikom fotografii polecamy “Birdseye trial”, oferujący całą gamę różnokolorowych formacji skalnych oraz malowniczych, niewielkich kanionów.

Witamy w Red Canyon

Słynny łuk skalny na trasie “dwunastki”

Kolejnym, chyba najbardziej spektakularnym punktem na trasie przejazdu autostradą jest przepiękny Bryce Canyon National Park. Aby zwiedzić ten cud natury należny poświecić co najmniej 1,5 dnia. Bryce Canyon uważany jest za najpiękniejszy i najbardziej kolorowy spośród wszystkich parków narodowych w USA. Krótki opis kanionu wraz z atrakcjami turystyczni znajduje się na naszej stronie internetowej (kliknij tutaj)

“The Hoods” wyrastają z ziemi gdy zbliżamy się do Bryce Canyon.

Widok Grand Staircase-Escalante National Monument, do którego wiedzie nas autostrada 12, zachwyca już z odległości kilkunastu mil. Na horyzoncie wyrastają nagle ogromne ściany skał, które niczym brzytwa przecina  w pół wąska wstęga słynnej “dwunastki”. Tutaj droga wiedzie przez płaskie, porośnięte trawami i nielicznymi drzewami pastwiska, pośród których co chwilę wyrastają majestatycznie formacje skalne. Przypomina to krajobraz żywcem przeniesiony z westernów. Brakuje tylko Indian i galopujących na swych rumakach kowbojów.

Grand Saircase-Escalante

Prawie dziki zachód…

W miejscowości Canyonville znajduje się wjazd do Parku Grand Staircase-Escalante, prawdziwego skarbca geologicznego. Słynie on z ogromnych kanionów przecinanych licznymi rzekami, unikalnych formacji skalnych oraz pradawnych skamieniałych szczątków zwierząt i roślin.

Park Narodowy Grand Staircase – Escalante wita i zaprasza.

Autostrada biegnie dalej, tym razem jest płasko, można więc swobodnie rozwinąć większą prędkość. Nagle, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, znikają towarzyszące nam wzgórza i zielone łąki. To magiczna 75. mila. Rozpoczyna się tutaj najbardziej spektakularny, 12-milowy odcinek autostrady znany jako “Hogsback”. Zaczynają się strome podjazdy, droga wije się pośród skał zataczając prawie 180-stopniowe łuki. Za oknem surowy widok. Bezkresne, ciągnące się aż po horyzont skaliste pustkowie poprzecinane gardzielami ogromnych kanionów. Droga wspina się ostrymi serpentynami wprost na szczyt “Knifeedge”. Tutaj rozpoczyna swą najgroźniejszą, a zarazem najpiękniejszą wędrówkę, prowadząc kierowców w swym szalonym, powyginanym tańcu pośród skalistych grzbietów górskich.

Autostrada ginie gdzieś w oddali…

Uwaga strome zjazdy, ostre zakręty…

Autostrada 12, zdjęcie satelitarne odcinka “Hogsback”

“Hogsback” serpentyny wyglądają imponująco.

Tutaj podróżuje się naprawdę wolno… z prawej i lewej strony doskonale utrzymanej asfaltowej powierzchni na tym odcinku brakuje pobocza! Ginie ono gdzieś w oddali spadając w dół ponad 350-metrową przepaścią. Dwa pasy drogi prowadzą wąskimi grzbietami, z których rozpościera się niczym nie zakłócony, fantastyczny widok na całą okolice. Na tle błękitnego nieba doskonale rysują się znajdujące się w oddali majestatyczne szczyty Navajo Mountain. Przed nimi ciągnące się aż po horyzont “Waterpocket Fold”. To ponad 100-milowy odcinek uskoku w skorupie ziemskiej, który jakby kurtyna przesłania doskonale widoczną z tego punktu krzywiznę ziemi. W tym miejscu autostrada przebiega na wysokości 1.437 m n.p.m. Niezapomniane widoki i wspomnienia. Jak niesamowitą pracę musieli wykonać inżynierowie, aby zaprojektować i wybudować szlak komunikacyjny na tak trudnym i zróżnicowanym geologicznie terenie.

Jeden z licznych punktów widokowych.

Wszystkim podróżującym po USA gorąco polecamy przejazd autostradą nr 12. Stanowi ona idealne połączenie komunikacyjne pomiędzy Bryce Canyon oraz parkiem narodowym Arches National Park. Wybierając “dwunastkę” jako alternatywną trasę będziecie musieli liczyć się z ponad 2,5-godzinnym wydłużeniem czasu przejazdu. Warto jednak poświęcić te dodatkowe godziny na przejazd jedną z najpiękniejszych autostrad w USA.

Mapa Satelitarna autostrady nr 12.

Materiał video przedstawiający jeden z odcinków autostrady nr 12 w stanie Utah.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.

Internetowy przewodnik po USA: zobacz również:
Arches National Park: Na szlaku do Delicate Arch
Utah, Bryce Canyon: Bajkowy świat
Arches National Park: Devil’s Garden (Czarci Ogród)

Do słynnego łuku prowadzą Cię dwa szlaki turystyczne. Jeden z nich (trudniejszy -” Delicate Arch Trial”) to prawie półtorej mili męczącego – aczkolwiek niezbyt trudnego technicznie – podejścia, które prowadzi pod sam łuk. Drugi, łatwiejszy lecz nie tak bardzo spektakularny sposób na zobaczenie łuku to wizyta w tzw. “Arch Viewpoints” (Lower View Point). Należy jednak zaopatrzyć się w dobrą lornetkę lub aparat z teleobiektywem, aby podziwiać uroki Delicate Arch z tego miejsca. Widok jest uroczy, jednak sam łuk oddalony jest od nas około 900 metrów. Jest to jednak pewna alternatywa zobaczenia Delicate Arch dla osób, które z różnych przyczyn nie mogą wybrać głównego szlaku. Tak czy inaczej możliwość zobaczenia łuku z obu perspektyw dostarczy nam niezapomnianych wrażeń.
Delicate Arch widziany ze szlaku “Arch Viewpoints”

Wschód i Zachód słońca to dwa najlepsze momenty, aby móc w pełni podziwiać piękno ogromnego, samotnie stojącego na urwisku skalnym cudu natury, jakim jest Delicate Arch. Nisko zawieszone nad horyzontem słońce rzuca na majestatyczny łuk, niczym na kolorowy ekran swe długie czerwonokrwiste promienie. Padając na delikatne warstwy tworzącego łuk różnokolorowego piaskowca zamieniają one na chwilę jego powierzchnię w jakby rozżarzony do czerwoności piec hutniczy. Każda sekunda tego trwającego około 5 minut spektaklu dostarcza nam niezapomnianych wrażeń. Kolory, którymi jawi się przed nami łuk są tak mocno nasycone odcieniami czerwienieni i purpury, iż trudno uwierzyć, że ten fenomen gry świateł i cieni nie został wyreżyserowany. Zupełnie innych wrażeń dostarcza nam oglądanie łuku o wschodzie słońca. Ciemne, usiane setkami gwiazd niebo i niebieskawoczerwone kolory wschodzącego słońca z każdą sekundą coraz mocniej rozświetlającego czerwone skały. Niekiedy wspaniałemu spektaklowi światła i cieni, rozgrywającemu się pośród skał Arches National Park, towarzyszy nisko zawieszony, ogromny sierp porannego Księżyca. To widok (parafrazując popularne hasło reklamowe), który wart jest milion dolarów. Warto wstać przed świtem, spędzić półtorej godziny na szlaku dla tak wspaniałych, zapierających dech w piersiach widoków.

Wschód słońca nad Delicate Arch.
Słońce powoli wynurza się znad La Salle Mountains.
Czerwonokrwisty zachód słońca.
Delicate Arch w blasku ostatnich promieni zachodzącego słońca.

Wschód i zachód słońca nad Delicate Arch przyciąga każdego roku do Parku Narodowego tysiące miłośników fotografii. Są pośród nich zarówno amatorzy jak też profesjonaliści, pracownicy najsłynniejszych magazynów przyrodniczych, fachowych gazet fotograficznych, a także filmowcy i operatorzy. Delicate Arch to jeden z najsłynniejszych i najbardziej fotografowanych cudów przyrody w USA. Jego zdjęcie można zobaczyć na okładkach renomowanych czasopism, takich jak: National Geographic, Professional Photography, Traveler, kalendarzach, a także kolorowych plakatach reklamowych rozwieszanych niemal w każdym biurze podróży w Stanach Zjednoczonych. Nic dziwnego, iż łuk ten stał się również symbolem stanu Utah, który możemy oglądać obecnie na każdej tablicy rejestracyjnej samochodów z tego stanu.
Delicate Arch na tablicach rejestracyjnych milionów mieszkańców stanu Utah.

Na szlaku do Delicate Arch
W miesiącach letnich wyprawa do Delicate Arch na rozpoczynający się o wschodzie słońca spektakl to najlepszy czas na wizytę dla tych, którzy starają się unikać tłumów. Zachód słońca, mimo iż oferuje bardziej efektowną grę świateł, często rozczarowuje dużą ilością turystów stłoczonych dookoła łuku i przesiadujących na skałach otaczających Delicate Arch. Praktycznie wszystkie miejsca, z których możemy mieć najlepsze ujęcia, są już wcześniej zajęte. Nierzadko zdarza się, iż wręcz idealne zdjęcia zostają popsute przez przemieszczających się tuż przed nastawionym na długi czas naświetlania aparatem turystów.
W oczekiwaniu na najlepsze światło….

Miesiące letnie są zazwyczaj gorące w Arches National Park, a podczas wędrówki półtoramilowym szlakiem do podnóża łuku nie mamy wiele okazji do ukrycia się cieniu. Jest co prawda kilka miejsc, gdzie teren jest na tyle płaski, że można robić przerwy lub schronić się na pewien czas przed palącym słońcem w załomach lub występach skalnych. Jednak przez większość czasu naszej trwającej około półtorej godziny wspinaczki znalezienie zacienionego miejsca jest jednak bardzo ograniczone. Szlak prowadzi nas cały czas delikatnie pod górę. Przez całą dwugodzinną wędrówkę stąpamy po litej, czerwonej skale, gdzieniegdzie poprzecinanej delikatnymi pęknięciami lub rumowiskami skalnymi. Kilkakrotnie przekraczać będziemy wyschnięte strumienie z piaszczystymi brzegami , pośród których znajdują się wyschnięte, przybierające niekiedy fantastyczne kształty drzewa i krzewy.
Na szlaku prowadzącym do Delicate Arch.

Tuż przed samym łukiem należy przygotować się na przejście dosyć wąską wykutą w skale ścieżką szerokości około 2,5 m. Z jednej strony ograniczona jest przez czerwoną masywną skałę, z drugiej przez głęboką, pionowo opadającą w dół przepaść. Może to stanowić przeszkodę nie do przebycia dla osób cierpiących na lęk wysokości. Jednakże większość turystów (nawet z małymi dziećmi) pokonuje bez problemu ten 200-metrowy odcinek szlaku.
Rozpoczyna się ostatnie 200 metrów szlaku, wyzwanie dla osób mających lęk wysokości.

Bądź przygotowany do wyjścia na szlak prowadzący Delicate Arch. Zabierz dużą ilością wody, kapelusz, przeciwsłoneczny krem i odzież ochronną. Na szlaku znajduje się wiele miejsc, gdzie przemieszczać będziemy się po pochylonej, często śliskiej i niezbyt przyczepnej powierzeni skały, dlatego należy zaopatrzyć się również w dobre buty do trekingu.

Szlaki prowadzące do Delicate Arch:

1. Delicate Arch Trial.

Punkt wyjścia: “Wolfe Parking” na obszarze Wolf Ranch Historical Trial. Przybliżony czas: 2-3 godziny. Zmiany wysokości: ok. 480 stóp (146 metrów).

Opis szlaku: Podczas wędrówki praktycznie nie ma zacienionych miejsc . Bądź przygotowany na zabranie odpowiedniej ilości wody (co najmniej 1 litr na osobę). W niektórych punktach szlaku znajdują się niebezpieczne, niezabezpieczone urwiska skalne. Pierwsza część szlaku (około 1-1,5 kilometra) jest bardzo szeroka i łatwa do wspinaczki. Gdy dotrzesz do punktu zwanego “slickrock” szlak staje się bardziej strony. Zanim dotrzemy do Delicate Arch będzimy musieli pokonać wąską ścieżkę (2,5 m szerokości) ciągnącą się na długości około 200 metrów.

2. Delicate Arch Viewpoint.

Punkt wyjścia: Delicate Arch Viewpoint parking. Odległość do punktu obserwacyjnego: 2,1 km (w obie strony). Przybliżony czas: od 30 do 40 minut.

Opis szlaku: Szlak rozpoczyna się tuż przy parkingu, gdzie możemy swobodnie pozostawić nasz środek transportu. Podejście do punktu widokowego (Lower View Point) jest bardzo łatwe, praktycznie przez cały czas prowadzący ubitą, kamienistą ścieżką. Szlak turystyczny wspina się delikatnie na ostatnim odcinku tuż przy punkcie widokowym na Delicate Arch. Uwaga, szlak kończy się na krawędzi stromego kanionu, który oddziela nas 900-metrową ścianą skalną od Delicate Arch.

Interaktywna mapa szlaku prowadzącego do podnóża łuku Delciate Arch.

Zapraszamy do oglądnięcia materiału video przedstawiającego zachód słońca nad Delicate Arch:

Zobacz rówineż:

Bryce Canyon: Bajkowy Świat w stanie Utah

Pawel P. © 2010 interameryka.com

Tak naprawdę, wbrew swojej nazwie Bryce Canyon nie jest prawdziwym kanionem, ponieważ nie płynie przez niego rzeka. Wyglądem przypomina gigantyczną kolorową dziurę w ziemi z której wyrastają tysiące skalistych wieżyczek. Niecka w której leży Kanion zwana jest “amfiteatrem” i uformowała się na skutek erozji chemicznej oraz termicznej.
Przez większość dni w roku na terenie parku narodowego w ciągu doby występują znaczne wahania temperatur które to przyczyniają się do powstawania coraz to nowych form skalnych na skutek wiecznie trwającej erozji. Można śmiało powiedzieć iż Bryce Canyon wciąż żyje i codziennie tworzy niesamowite formacje skalne. Szacuje się że erozja przebiega w tempie 60-130 cm na 100 lat.

Aby tak naprawdę odkryć piękno kanionu należy zejść wprost do jego “serca”.  Zdecydowana większość turystów traktuje kanion jako kolejny przystanek w swej podróży po USA poświęcając zalewnie kilka godzin na zwiedzenie Bryce Canyon. Nierzadko zwiedzanie kończy się wizyta w kliku ogólnie dostępnych punktach widokowych skąd podziwiać można panoramę kanionu. Jest to moim zdaniem największy i najczęstszy z błędów jaki popełniają nieprzygotowani, niedoświadczeni turyści i pseudo globtroterzy. Tak naprawdę potrzeba spędzić niewiele ponad jeden dzień aby odkryć całkowite piękno kanionu i zachwycić się księżycowo- bajkowymi kształtami i formacjami tak potężnymi  a jednocześnie tak bajkowymi i  pastelowo miękkimi iż wydaje się że ulepione są z miękkiej gliny pokrytej grubą warstwą kolorowego pudru.

Jeśli jednak nie macie na tyle czasu aby pozostać Bryce Canyon na dłuższy czas, zdecydowanie polecam punkt widokowy zwany “Bryce Point” Pejzaż parku widoczny z tego miejsca może przyprawić niejednego o palpitacje serca. Wspaniałe rzeźbione dno opadającej w dół doliny, tworzące czerwono-różowe budowle na tle biało-żółtawo-różowych ścian urwiska. Samo urwisko jest również pięknie rzeźbione przez matkę naturę. Pionowe formy przypominają płaskorzeźbę z setkami rozchodzących się ku dołowi abstrakcyjnych kształtów. A dno doliny? Nawet ktoś pozbawiony wyobraźni może dojrzeć średniowieczne miasto, wzniesione z czerwonej cegły, razem z murami obronnymi, bramami, wieżami strażniczymi, gotyckimi kościołami i katedrami, stojącymi tak blisko siebie, jak tylko może sobie uzmysłowić turysta w sercu Florencji. Dużo wież, dużo strzelistych wież gotyckich świątyń z podwójnymi, poczwórnymi, poszóstnymi dzwonnicami. Gaudi musiał mieć sen rodem z Bryce Canyon, zanim zaczął tworzyć La Sagrada Familia.

Na co jeszcze zwrócić uwagę ? Spójrzcie w górę i popatrzcie w niebo. Bryce Canyon znany jest z idealnej wręcz widoczności i przejrzystości powietrza. To dzięki swojemu położeniu ponad 2.500 m.nad poziomem morza, z dala od świateł wielkich miast i zbyt wysoko od zanieczyszczeń powietrza. W większości odległych miejsc na niebie możemy obserwować średnio 2.500 gwiazd. Dla porównania Bryce Canyon oferuje nam, bagatela 7.500 ! Dla miłośników astronomii Park przygotował darmowe atrakcje w postaci nocnych wycieczek  ze strażnikami połączonymi z obserwacją nieba przez teleskopy. Warto skorzystać z tej niecodziennej atrakcji.

Jak dojechać do Bryce Canyon National Park ?
Park jest stosunkowo łatwo dostępny z głównych szlaków komunikacyjnych. Zbliżając się autostradą nr. 15 do miasta Cedar City zauważycie liczne tablice informujące o dojeździe do Bryce Canyon.  Wystarczy praktycznie kierować się według wskazówek i oznaczeń drogowych aby dotrzeć bez problemu do kanionu.

zobacz także:
przewodnik po USA -”Bryce Canyon” (już wkrótce)
video  Bryce Canyon
mapa Bryce Canyon (już wkrótce)
Hotele, motele i miejsca noclegowe w Bryce Canyon (już wkrótce)

Zawsze uważałem iż największa frajdą w czasie samotnych wypraw jest nocleg pod namiotem. Niezapomniane wrażenia, zapierające dech w piersiach widoki, obcowanie z naturą – to jedyny sposób aby tego doświadczyć. Wyobraźcie sobie że zasypiacie i budzicie się w samym sercu Parku Narodowego.
Do okola was czerwone skały płonące w promieniach zachodzącego słońca, magiczne krajobrazy utworzone przez formacje skalne przypominają baśniowe krajobrazy wyjęte jakby wprost z opowieści Tolkiena.  Taki właśnie jest “Devil’s Garden”

Gdy zapadnie noc rozciągnie nad Waszymi głowami nieboskłon usiany milionami gwiazd w które można wpatrywać się godzinami. Miłośnicy fotografii wiedzą iż najlepsze, najbardziej “miękkie” światło do robienia zdjęć jest w czasie wschodu i zachodu słońca. Devils Garden zaskoczył mnie jednak przebogata paletą kolorów i przepiękną grą świateł.
To idealne miejsce dla miłośników fotografii (jak z resztą cały Arches National Park), z jednym wyjątkiem; aby zrobić piękne zdjęcie nie trzeba zrywać się przed wschodem słońca z łóżka hotelowego …wystarczy wyjść z namiotu.

Kilka pomocnych informacji:
Devils Garden znajduje sie osiemnaście mil od wjazdu na teren Arches National Park.
Kempingjak i pole namiotowe czynne jest przez cały rok.
Na terenie kempingu dostępne są stoliki piknikowe, grille, bieżąca woda oraz toalety. Niestety nie ma pryszniców.
Jeżeli będziecie podróżować z przyczepą kempingową lub tzw. RV możecie wjechać na teren Kempingu tylko jeśli długość samochodu nie przekroczy 30 stóp.
Uwaga: w czasie popularnych miesięcy turystyczno-wakacyjnych warto zrobić wcześniejszą rezerwacje. Szczegóły na stronie internetowej www.recreation.gov. Można również dzwonić pod nr. telefonu (877) 444-6777, (877) 833-6777 (TDD), or (518) 885-3639.
Kemping posiada 52 wydzielone miejsca (mieszczące do 10 osób). Opłata za nocleg wynosi $20

Video – Panorama Devil’s Garden