Zbliża się godzina dziesiąta rano a termometr w na desce rozdzielczej naszego samochodu wskazuje już prawie +30 stopni Celsjusza. Zjeżdżamy z drogi stanowej nr 98 i zatrzymujemy się na prowizorycznym, oznaczonym kolorowymi sznurkami parkingu. Tak jak się spodziewaliśmy, Antelope Canyon o tej porze roku przyciąga tłumy turystów, z których zdecydowana większość to fotografowie. Po kilku minutach poszukiwań wolnego miejsca parkingowego wreszcie upchnęliśmy naszego forda explorera gdzieś pomiędzy pokrytymi czerwonym pyłem i błotem samochodami.

Niepozorny wjazd do Antelope Canyon

W odległości około 60 metrów od nas zauważyliśmy dwa niewielkie budynki (jeśli budynkami można nazwać dwie wiaty przykryte metalową blachą). Po chwili okazało się, iż są to: poczekalnia, kasa, informacja turystyczna oraz centrum rozrywki. W okienku powitała nas młoda, uśmiechnięta od ucha do ucha, Indianka. Mam nadzieję, że zarezerwowane telefonicznie tydzień wcześniej “wejściówki” wciąż na nas czekają. Antelope Canyon Photographic Tour to łakomy kąsek dla miłośników fotografii z całego świata, bilety wyprzedają się momentalnie, niczym świeże bułeczki. Podajemy nasze personalia i bacznie obserwujemy jak pani z okienka zaczyna kartkować gruby zeszyt w poszukiwaniu naszych rezerwacji. Właśnie jesteśmy świadkami, iż w 2011 roku istnieją jeszcze na świecie miejsca, gdzie zeszyty w kratkę wciąż biją na głowę funkcjonalnością komputery, kasy fiskalne i inne urządzenia elektroniczne. Mister Pauel Palucz… pada z okienka jak zwykle przekręcone moje imię nazwisko… your tickets are ready, sir. Indianka podnosi głowę i prawie oślepiając nas swymi śnieżnobiałymi zębami wręcza nam dwa kartonowe kwitki z napisem “Navajo Tours”. Za pomocą “zielonych papierków” (Indianie nie przepadają za plastikowymi kartami płatniczymi) uiszczamy opłatę w wysokości $45 od osoby i w naszych dłoniach lądują dwa bilety na ponad dwugodzinny pobyt w przepięknym Antelope Canyon.

Wycieczki Fotograficzne do Kanionu Antylopy to specjalne, prawie trzygodzinne wyprawy odbywające się tylko raz dziennie (w godzinach od 11 do 14) i tylko przez trzy miesiące w roku (czerwcu, lipcu i sierpniu). W tym czasie znajdujące się w najwyższym punkcie na nieboskłonie słońce dociera do najdalszych zakamarków kanionu, rozstrzepiając swe promienie w wyłamach i pęknięciach poskręcanego w abstrakcyjne kształty czerwonego piaskowca. To właśnie wtedy powstają tzw. light beams czyli słynne “słupy świetlne” (marzenie każdego fotografa odwiedzającego kanion). Przesuwając się powoli po piaszczystym dnie kanionu wypełniają jego wnętrze nieprawdopodobną iluminacją świetlną. Każda z wiązek rozstrzepionego słonecznego światła “żyje” około 3-4 minut i przez ten krótki czas jest w stanie wywołać fenomenalne efekty świetlne wypełniające poszczególne “sale” kanionu.

"Słup świetlny" w największej "sali" kanionu

Zbliża się 10:30. Samochody, które mają nas zabrać wprost do wejścia kanionu powinny być tutaj lada chwila. Miejsce, w którym się znajdujemy w niczym nie przypomina Visitors Center, znanego z większości parków narodowych w USA. “Centrum Turystyczne” to przeważnie schludnie utrzymany budynek z działającą klimatyzacja, czystymi toaletami, sklepikiem, małym muzeum prezentującym eksponaty z pobliskiego parku oraz z barem kanapkowym lub kafejką. Tutaj w Antelope Canyon – rezerwacie Indian Navajo – jest zupełnie inaczej. Każdy indiański przewodnik dba o to aby turyści zapamiętali to miejsce w wyjątkowy dla siebie sposób. Prostota i minimalna ingerencja w to co stworzyła matka natura zauważalna jest praktycznie w każdym z indiańskich rezerwatów w USA. Jakie wynikają z tego korzyści? Ciekawscy turyści nie rozłażą się po nieistniejących stoiskach z pamiątkami i jest szansa, aby każdy z przewodników mógł przed wyjazdem zintegrować się z jeszcze zupełnie sobie nieznanym tłumem, który za kilkanaście minut przekształci się w regularną 25-osobowa grupę międzynarodowych turystów. Przewodnicy z plemienia Navajo zaczynają opowiadać w specyficzny dla nich sposób przeróżne historie.

Kalue, przewodnik naszej wycieczki

Dziś Kalue (nasz przewodnik) opowiada o tym, jak wyglądać będzie droga do kanionu, wyjaśnia techniki fotografowania w skomplikowanych warunkach oświetleniowych panujących w Upper Antelope Canyon oraz opowiada dowcipy o sprawiających kłopoty turystach z poprzednich grup wycieczkowych. Zazwyczaj przewodnicy wspominają także o mniej lub bardziej groźnych wypadkach, które miały miejsce na terenie kanionu (to akurat wszystkich najbardziej interesuje), aby ostrzec bardziej aktywne i niezależne osoby przed samowolnym odłączaniem się od grupy wycieczkowej. Ktoś z tłumu nawet zapytał, czy w wąskich przejściach kanionu można się zaklinować i jako drastyczny przykład naturalnych zasadzek czyhających na nierozważne osoby przywołał film “128 hours”. Swoim pytaniem wzbudził ogromne zainteresowanie gawiedzi. Indiański przewodnik ze spokojem odpowiedział, iż w Kanionie Antylopy zaklinować się nie sposób, aczkolwiek można się tam bardzo łatwo utopić. I w tym momencie tłum zamilkł. Znajdujemy się praktycznie na środku pustyni gorącego stanu Arizona. Dookoła nie ma nawet kropli wody. Zero drzew. Najbliższy zbiornik wodny oddalony jest około 30 minut jazdy samochodem, niespełna 200 m od nas znajduje się koryto wyschniętej rzeki. Skąd więc mogla by się tu wziąć woda? I to są właśnie tajemnice matki natury. Niezwykle rzadko występują tutaj bardzo gwałtowne i ulewne deszcze – wyjaśniał. Ponieważ cały teren pokrywają schowane pod cienką warstwą czerwonego pyłu piaskowe skały wezbrana deszczówka spływa po nich niczym po powierzchni dachu kierując się do najniższego punktu – wyschniętego koryta rzeki. Tak się składa, iż Kanion Antylopy znajduje się dokładnie w ujściu trzech sporej wielkości okresowych rzek. Tym sposobem w czasie ulewy tysiące litrów wzburzonej wody zaczyna przelewać się poprzez szczeliny skalne do wnętrza kanionu, gdzie z braku szerokich wnęk odpływowych poziom wody wzbiera gwałtownie. Przy obfitych deszczach poziom wody w najwęższych punktach kanionu może osiągnąć ponad 2,5 m w niespełna 10 minut. Indianin z poważną miną zakończył swą opowieść i w tym czasie wszyscy turyści podnieśli wzrok ku niebu w poszukiwaniu ciemnych chmur zwiastujących ulewę. Tymczasem niebo nad naszymi głowami było jak najbardziej niebieskie.

Ostrzeżenia przed gwałtownym wezbraniem rzeki w pobliżu Antelope Canyon

Nagle potężny ryk silników przerwał ciszę, która zawisła na chwilę nad naszą grupą. Dwa ogromne terenowe Chevrolety z podrasowanymi silnikami i ogromnymi, tonącymi w czerwonym pyle kołami, wynurzyły się zza pobliskiej wydmy. Zostawiając za sobą tumany czerwonego kurzu gnały w naszą stronę kołysząc się na boki i zapadając co kilkanaście metrów w głębokim piachu. Niezłe rumaki mają dzisiejsi Indianie – pomyślałem.
Samochody z niezwykłą precyzją zaparkowały tuż obok nas, coś zazgrzytało i po chwili wysypała się z nich wciąż rozbawiona i oszołomiona jazdą grupa turystów. Teraz miałem możliwość dokładnego przyjrzenia się “stalowym rumakom”. Nadwozia samochodów zostały tak zmodyfikowane aby każdy z nich zabrał na pokład co najmniej 10 osób. Tam gdzie kiedyś znajdowała się naczepa teraz przymocowane są do podwozia dwa rzędy drewnianych ławek. Z przodu widniała oddzielona ażurową blachą kabina kierowcy, z tyłu natomiast na pokład prowadziła składana metalowa drabinka. Wszystko elegancko przykryte zostało brezentowym dachem, dającym schronienie od gorącego słońca Arizony. Osłon przed kurzem i wszechobecnym piachem samochody nie posiadały.

Stalowe rumaki współczesnych Indian Navajo

Natalia was here....

Indianin donośnym głosem w bardzo sprawny sposób rozdzielił nas na dwie grupy liczące po 10 osób. Po chwili oba chevrolety wypełniły się turystami. Przewodnik gwizdnął donośnie. Z kabiny samochodu stającego przed nami wychylił się kierowca, z którym zamienił kilka slow w języku Navajo i zwinnie wskoczył do nas na naczepę. Witamy w Antelope Canyon Navajo Tour, przed nami około 10 minut jazdy wprost do Kanionu Antylopy. – Proszę się mocno trzymać poręczy i uchwytów. Droga do kanionu prowadzi przez wyschnięte koryto rzeki, które pokryte jest grubą warstwa piachu. Uprzedzam Państwa, że od czasu do czasu będzie mocno rzucało. Osoby mające aparaty, proszę je osłonić przed pyłem i kurzem, statywy proszę tak przymocować aby nie walały się pod nogami, gdy będziemy przeskakiwać przez piaszczyste wyboje. Życzę miłych wrażeń. To mówiąc stanął na drabince prowadzącej na naczepę i znów gwizdnął donośnie. Silnik zwiększył obroty i ogromny chevrolet powoli ruszył z miejsca. Przemieszczaliśmy się z prędkością 5 mil/h po wypalonej, pokrytej nielicznymi kępkami trawy piaszczystej drodze.

Powoli kierujemy się w stronę kanionu....

Drewniane ławeczki skrzypiały raz po raz gdy samochód przechylał się na boki. Przewodnik ponownie rozpoczął z nami głośną konwersację. Okazało się, iż w naszej grupie znajduje się para francuska, 4 osoby z Niemiec oraz tylko jeden Amerykanin wraz z 15-letnim synem. Gdy nasz przewodnik dowiedział się, że jesteśmy z Polski uśmiechnął się i powiedział łamaną polszczyzną: “Dzień dobry, daj mi buzi, pierogi, piwo i… dupa”. Jak się przyznał, są to jedyne słowa, których nauczył się w “obcym języku” i sądzi, iż wystarczą mu one zupełnie aby porozumieć się z Polakami.

Ciąg dalszy nastąpi.

Pawel P. © 2012 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- White Pocket, najpiękniejszy szlak

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Wycieczka do USA  tylko z portalem interameryka !

Zapraszamy na kolejną wyprawę z naszym internetowym przewodnikiem po USA. Tym razem wybieramy się do słynnej Doliny Monumentów (Monument Valley). Bez wątpienie jednego z najbardziej majestatycznych i najczęściej fotografowanych miejsc turystycznych w Stanach Zjednoczonych. Ta gigantyczna dolina położona na granicy dwóch stanów, Utah i Arizony, przytłacza swoim pięknem i wielkością. Kruche skały z czerwonego piaskowca wznoszące się na ponad 200 m, niepowtarzalne formacje, wyjątkowa roślinność i ciemnogranatowe niebo zawieszone wysoko ponad głowami to widoki zapierające dech w piersiach każdego turysty. Monument Valley nie jest zwykłym parkiem narodowy. To rezerwat Indian Navajo, święte miejsce, w którym rodziny indiańskie mieszkały od pokoleń, a poznawanie ich kultury i obyczajów jest równie przyjemne i tajemnicze jak zwiedzanie zabytków doliny.

Kolejna wyprawa i kolejna pobudka na przed świtem. Musimy dojechać do Monument Valley zanim jeszcze wzejdzie słońce. Fotografowanie o tak wczesnej porze dnia dostarcza niezapomnianych wrażeń. Miękkie światło, fantastyczne kontrasty i mocno nasycone kolory to marzenie każdego fotografa. Jako miejsce noclegowe wybraliśmy motel (a właściwie zajazd) San Juan Inn, znajdujący się w maleńkiej miejscowości Mexican Hat.

Motel /zajazd “San Juan” w Arizonie.

Rezerwacje musieliśmy zrobić ponad 6 tygodni wcześniej. To jedno z niewielu tańszych miejsc noclegowych znajdujących się bardzo blisko Doliny Monumentów, dlatego też wolne miejsca (szczególnie w okresie wakacyjnym) rozchwytywane są momentalnie przez turystów. Dodatkową atrakcją San Juan Inn jest ciekawa lokalizacja. Zajazd położony jest nad krawędzią wąskiego kanionu, w dole którego powoli płynie zabarwiona na czerwonawy kolor rzeka San Juan. Dla osób rozkochanych w Monument Valley miejsce, gdzie znajduje się zajazd ma jeszcze jedno, wręcz kultowe znaczenie. Wystarczy tylko wyjechać z parkingu i po niecałej minucie jazdy samochodem przed naszymi oczami ukazuje się znany każdemu miłośnikowi podróży widok. Wygląda to jakby ktoś rozwinął przed naszymi oczami ogromnej wielkości okładkę magazynu National Geographic. Wprost spod naszych nóg ciągnie się cieniutka nitka US-163 Scenic Drive, która znika w wynurzających się zza horyzontu skałach Monument Valley. Przepiękny widok zwłaszcza o wschodzie lub zachodzie słońca.

Widoki niczym z okładki czasopisma turystycznego.

Dwa lata temu w lipcu, gdy odwiedzaliśmy Dolinę Monumentów, lało jak z cebra. O robieniu zdjęć nie było mowy. Obiecałem sobie wtedy, że wrócę tutaj ponownie na kolejną sesję zdjęciową. I tak się stało. Prognozy pogody zapowiadają na dziś zachmurzenie umiarkowane, temperatura powietrza może przekroczyć nawet 23 C, ale za to poranek ma być chłodny – około +7C. No cóż, w końcu to październik.

4.20 rano. Wyjeżdżamy z hotelowego parkingu wprost na pustą o tej porze Scienic Highway. Zimno. Termometr w samochodzie pokazuje +9C. Niebo już różowieje nad horyzontem, więc trzeba się spieszyć, aby ustawić sprzęt fotograficzny zanim wzejdzie słońce. Po około 5 minutach jazdy zatrzymujemy się na żwirowym poboczu. Po prawej i lewej stronie rozciąga się jeszcze szara o tej porze dnia pustynia Arizony. Jak okiem sięgnąć płasko i sucho. Cały obszar pokryty jest czerwonym pyłem, zerodowanymi odłamkami piaskowca oraz karłowatymi krzewami. Przed nami, daleko na horyzoncie wznoszą się zarysowane na tle nocnego jeszcze nieba majestatycznie gigantycznych rozmiarów monolity Doliny Monumentów. Wschodzące słońce zaczyna malować na chmurach kolorowe obrazy. Tym razem zdjęcia będą fantastyczne. Pozostajemy na miejscu jeszcze tylko 5 minut, wschodzące słońce goni nas coraz prędzej.

Wschodzące słońce nad Doliną Monumentów -widok z drogi US-163

Tuż obok nas, na poboczu drogi zauważamy zbite z desek cztery stragany. To miejsce, w którym Indianie sprzedają turystom swoje małe dzieła sztuki. Przeważnie jest to biżuteria, choć nie brakuje ręcznie tkanych kocy, odzieży, wyrobów z wypalanej gliny, skóry oraz przepięknie rzeźbionych w drewnie indiańskich totemów.
Za kilka godzin w tym miejscu będzie zapewne sprzedawało swe wyroby kilka rodzin indiańskich, tymczasem jest tu pusto i szaro. Możemy tylko pozazdrościć handlarzom wspaniałego widoku.Pierwsza sesja zdjęciowa dobiegła końca, czas nas goni do samego serca Doliny Monumentów. Pakujemy sprzęt do samochodu i ruszamy ginącą za horyzontem drogą.
Po kilku chwilach mijamy ciekawe miejsce: niby naprędce zbita z desek tablica informacyjna stojąca na poboczu drogi. To kultowe miejsce dla miłośników filmu “Forest Gump”. Na tablicy napisano, iż właśnie w tym miejscu tytułowy bohater zakończył swój słynny bieg przez całą Amerykę. Cóż, każdy pomysł na przyciągnięcie dodatkowych turystów jest dobry. Zapewne Forest Gump ma na całym świecie potężnych fanów, którzy nie zawahają się odwiedzić również i tego miejsca. Zdjęcie tablicy zrobimy w drodze powrotnej, o tej porze jest jeszcze zbyt ciemno.

Secna z filmu Forrest Gump.   Reżyseria: Robert Zemeckis,  1994 Paramount Pictures
źródło: http://screenmusings.org/ForrestGump/pages/fg_0885.htm

Wschód słońca w Dolinie Monumentów.
Nasz Ford Explorer połyka asfaltową drogę niczym makaron. Po około 15 minutach zbliżamy się do pierwszych formacji skalnych. Jak na razie są to niewielkie wzniesienia z czerwonego piaskowca, którym erozja dała się mocno we znaki. Przekraczamy kolejną skalną “bramę” i po lewej stronie ukazują się nam olbrzymy wyrastające z Doliny Monumentów. Jeszcze około 10 minut i dojeżdżamy do parterowego budynku stojącego w cieniu ogromnej czerwonej skały. To Visitor Center. Budynek jak również pozostałe otaczające go elementy dekoracyjne wraz ze wspaniałym tarasem widokowym został wykonany z czerwonego piaskowca. Przed wejściem na wietrze dumnie powiewają trzy flagi: stanu Arizona, flaga USA oraz flaga o barwach plemienia Navajo. Wewnątrz znajdują się: księgarnia, muzeum historii Indian Navajo, mała salka kinowa, gdzie wyświetlane są filmy przedstawiające życie i kulturę Indian, sklepy z pamiątkami oraz kawiarenka serwująca wyśmienitą gorącą czekoladę. Można tu również spróbować tradycyjnej kuchni indian Navajo, jak i tradycyjnego amerykańskiego hamburgera z frytkami i colą. Można tutaj również zaopatrzyć się w wejściówki na teren doliny oraz wynająć prywatnego indiańskiego przewodnika, który na swym mechanicznym rumaku z napędem na cztery koła pokaże nam sekrety doliny.

Visitor center skąpane w południowym słońcu.

Przed wjazdem do doliny należy pamiętać, aby w Visitor Center zaopatrzyć się w zapas wody do picia. Dolina Monumentów to bardzo suche miejsce, w miesiącach letnich temperatury dochodzą do 37 C.
Szybko wchodzimy na kamienny taras, z którego rozciąga się przepiękny widok na najbardziej znane i fotografowane formacje skalne: East and West Mitten Buttes oraz Merrick Butte. Właśnie zaczyna wschodzić słońce. Rozkładam statyw, przygotowuje aparat i czekam na magiczną chwilę.

Dolina Monumentów, magiczna chwila.

West Mitten Butte, East Mitten Butte, Merrick Butte w całęj okazałości.

Magiczna chwila trwa nadal…

Poranna sesje zdjęciowa możemy uznać za udaną. Czas teraz zjeść śniadanie delektując się nie tylko kanapkami przygotowanymi w motelu ale również wspaniałym widokiem. Prawie czterdziestopięciominutowe śniadanie upłynęło w miłej atmosferze. Pogoda zapowiada się  fantastycznie! Nagle niczym za dotknięciem czarodziejskie różdżki nad dolinę z południa szybko nadpływają  delikatne chmury. Rzucamy wszystko i rozpoczynamy kolejną niezaplanowaną sesje zdjęciową.

Skąpana w chmurach Dolina Monumentów.

Pole biwakowe “Mitten View”
To chyba najczęściej odwiedzane przez turystów w południowej części Arizony pole biwakowe. Wjazd do niego znajduje się kilkanaście metrów za główną drogą prowadzącą do Navajo Loop. Znajduje się tutaj 99 miejsc biwakowych, z których każde wyposażone jest w drewniany stolik, ławeczki, miejsce na grilla i ognisko. Prysznice (płatne $4) oraz bieżąca woda jest również dostępna w specjalnym budynku na polu namiotowym. Można tutaj zatrzymać się na nocleg podziwiając spektakularne wschody i zachody słońca. Za niewielką opłatą $10 za dzień możemy wtopić się w klimaty żywcem przeniesione z westernów. Wciąż na szlakach możemy spotkać stada owiec i kóz wypasanych przez indiańskie dzieci oraz wolno biegające mustangi.
Zatrzymując się na polu biwakowym możemy odwiedzić małe indiańskie domki, w których kobiety ręcznie wyrabiają biżuterie, tkają kolorowe koce i przygotowują tradycyjne indiańskie potrawy. Należy pamiętać, iż wcześniejsza rezerwacja miejsca na polu biwakowym jest niemożliwa. Działa ono na zasadzie: kto pierwszy ten lepszy (First Come, First Serve basis)

Wspaniałe widoki gwarantowane

Po zakończeniu sesji zdjęciowej i szybkim śniadaniu jesteśmy gotowi do dalszej drogi. Pakujemy naszego forda i ruszamy w kierunku bramy wjazdowej. Opłata za wjazd na teren Doliny Monumentów wynosi $5 od osoby (dzieci poniżej 9 lat mają wstęp bezpłatny). Wejściówki ważne są przez okres 3 dni, tak więc swobodnie możemy rozłożyć sobie zwiedzanie doliny na kilka dni. Uregulowaliśmy należną opłatę w czerwonej, kamiennej budce, w której zostaliśmy również zaopatrzeni w mapę oraz krótki przewodnik po okolicy. Przed nami 10 metrów asfaltu i zjazd w dół kamienistą drogą wprost do serca Doliny Monumentów.

Wzdłuż Navajo Loop.
Navajo Loop to 17-milowy odcinek nieutwardzonej, pokrytej czerwonym pyłem wyboistej drogi wiodącej przez centrum doliny wzdłuż gigantycznych monolitów i formacji skalnych. Pomimo iż droga na pierwszy rzut oka nie jest przyjazna samochodom osobowym, można ją również pokonać (z pewnymi trudnościami) także tym środkiem transportu. Zdecydowanie polecamy jednak na tę wyprawę wypożyczyć samochód z wysokim prześwitem i napędem na cztery koła. Ułatwi to wjazd w mniej uczęszczane części doliny. Dla nie przygotowanych turystów Indianie otworzyli własną wypożyczalnie samochodów terenowych. Znajduje się ona tuż obok Visitor Center.

Czerwona nawierzchnia Navajo Loop.

Według informacji zamieszczonych w przewodniku, wyprawę szlakiem Navajo Loop powinniśmy zakończyć w ciągu 40-50 minut. My jednak mamy w planie co najmniej 3-godzinną wycieczkę połączoną ze zwiedzaniem bardziej egzotycznych zakątków tego przepięknego miejsca.

Ford Explorer co chwile podskakuje na wyboistej drodze zostawiając za sobą tumany czerwonego kurzu. Taka trasa to duże wyzwanie dla turystów poruszającym się zwykłym samochodem osobowym, wcale bym się nie zdziwił gdybyśmy znaleźli lezące gdzieś na poboczu kawałki połamanych rur wydechowych lub części podwozia.
Słonce wznosiło się coraz wyżej ponad horyzont. Chmury, które jeszcze pól godziny temu spowijały dolinę zupełnie zniknęły odsłaniając ciemnogranatowe niebo.
Kierujemy się w stronę Mitten Butte gdy nagle przed nami przebiega stado dzikich mustangów. Zupełnie nieprzygotowany wyciągam aparat i robię szybko kilka zdjęć. Co wspaniały widok! Czujemy się jak gdyby ktoś  przeniósł nas w czasy “dzikiego zachodu”. Szybko zatrzymujemy samochód i wsiadamy na pobocze obserwując w ciszy jak galopujące konie znikają gdzieś za skałami.

Mustangi w Dolinie Monumentów.

Koniec części pierwszej.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- White Pocket, najpiękniejszy szlak

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Wycieczka do USA  tylko z portalem interameryka !

Dwie niewielkie wyspy Sanibel Island oraz Captiva, leżące niedaleko Fort Myers na Florydzie, posiadają według przez  ekspertów  najbogatsze w skarby oceanu plaże w całej Ameryce Północnej. W śnieżnobiałym piasku Florydy, skąpanym w ciepłych wodach Zatoki Meksykańskiej, można odnaleźć ponad 250 gatunków egzotycznych muszli. Bogactwo i różnorodność tych “morskich skarbów” wywołuje wśród kolekcjonerów istną obsesję i sprawia, że co roku tysiące osób odwiedzają wyspy w poszukiwaniu wyrzuconych na brzeg egzotycznych muszli i rozgwiazd.

Nigdy nie uważałem się za kolekcjonera skarbów pochodzących z morskich głębin, a w szczególności kolorowych muszli. Co prawda w mojej łazience znajduje się ładne, szklane naczynko ze śnieżnobiałym piaskiem, kolorowymi maleńkimi muszelkami i napisem “Floryda-wakacje 2008″, ale żeby spędzać na plaży długie godziny, zbierać muszle i eksponować je na półkach? Nie, to nie w moim stylu. Nie spodziewałem się jednak, iż ostatni wyjazd na Florydę i długi wieczorny spacer plażą na wyspie Sanibel zupełnie zmienił moje zainteresowania.
Witamy na wyspach Sanibel i Captiva

Zafascynowała mnie wyspa, a właściwie to co znalazłem na jej brzegach. Setki tysięcy małych, średnich i ogromnych muszli. Właściwie cała plaża pokryta jest “muszlowym” dywanem. Sanibel Island oraz Captiva, dwie wyspy  położone niecałe 14 mil na zachód od Fort Myers u wybrzeży południowo-zachodniej Florydy  stały się rajem dla kolekcjonerów egzotycznych muszli o fantastycznych kształtach i kolorach. Bogactwo występowania tych morskich skarbów wyspa zawdzięcza specyficznej lokalizacji. Zamiast, biegnąc równolegle wzdłuż lądu (jak większość wysp Florydy), Sanibel rozciąga się ze wschodu na zachód, tworząc olbrzymią barierę wyrastającą gdzieś pośród wód Zatoki Meksykańskiej. Prądy morskie niczym potężne odkurzacze zasysają z dna Morza Karaibskiego i Zatoki Meksykańskiej egzotyczne muszle, i niosą je przez setki kilometrów wzdłuż brzegów słonecznej Florydy. Sanibel Island niczym potężna bariera nagle wyrasta na ich drodze i całe bogactwo skarbów z morskich otchłani wysypywane jest wprost na plaże. Najbardziej pożądane przez kolekcjonerów są brązowo-plamiste muszelki “The Junonia” – symbol Captiva Island. Osiągają one cenę w granicach $30-60 za sztukę i są bardzo chętnie kupowane przez właścicieli pobliskich sklepów z pamiątkami oraz internautów, zwłaszcza w serwisie eBay. Ja nie znalazłem żadnej. Mało kto je znajduje, ale zawsze warto się za nimi rozglądać.
Sławna Junonia. Wystawa sklepowa to jedyne miejsce na Florydzie gdzie znalazłem ta muszle.

Latarnia morska przy Lighthouse Beach.
Kierunek – plaża na Florydzie.

Tablica informacyja: Co możesz znaleść na plaży

Moje poszukiwania rozpoczęły się przy Floryda Lighthouse Beach. Na dalekim, wschodnim krańcu wyspy Captiva znajduje się  wykonana w całości ze stali latarnia morska, miejsce, które obrałem sobie za punkt startowy mojego polowania na egzotyczne muszle. Zjawiłem się tam około godziny dziewiątej rano. Niestety nie byłem sam. W poszukiwaniu muszli na wyspę przyjeżdżają całe autokary z turystami i właśnie zawartość jednego z nich wylewała się powoli na plaże. Przede mną rodzina z trójką dzieciaków dźwigała trzy prawie pełne wiaderka skarbów oceanu, po prawej stronie kolejna grupka turystów wymachując rekami ustalała plan poszukiwań… tylko ja byłem sam i mogłem liczyć na siebie.

Czyżby wszyscy turyści na Florydzie zbierali muszle ?

Konkurencja ?

Skarby oceanu to nie tylko kolorowe muszle….

Znalazłem kilka kolorowych muszelek “calico scallops”  i zdecydowałem przenieść się w inne miejsce, aby uniknąć tłumu i zarazem konkurencji.  Na szczęście miałem kilka opcji do wyboru. Wyspa Captiva jest połączona ze swoją “niby” siostrzaną wyspą Sanibel i razem mają ponad 15 mil plaż do wyboru.  Jak mówią prawdziwi łowcy egzotycznych muszli: nie ważne gdzie szukasz… ważne, kiedy wyruszasz na łowy. Niektórzy sugerują porę odpływu, kiedy większość linii brzegowej jest widoczna. Inni preferują poszukiwania tuż po silnej burzy lub sztormie, gdy spienione fale i wiatr odkrywają zasypane wcześniej w piasku muszle. Bardzo cenne wskazówki, lecz niestety ja nie miałem możliwości wyboru. Spędzałem na Florydzie długi weekend i już za 2 dni miałem wracać do Chicago. W sumie cztery dni – to dostatecznie długo, aby się w miarę dobrze opalić, lecz zbyt krótko, aby odnaleźć cenne egzotyczne muszle.
Plaża pełna muszli …”takie rzeczy tylko na Florydzie”
Znajdź muszle…

Tylko dziesięć minut jazdy samochodem po krętych drogach Florydy i oto jestem na maleńkiej wysepce Sanibel Island. Słońce jest już wysoko nad horyzontem, plaża kipi i huczy od turystów. Dzieciaki wrzeszcząc pluskają się w ciepłych wodach Zatoki Meksykańskiej. Floryda, wakacje, śnieżnobiała plaża, pełny luz i wypoczynek dla turystów. Jestem na “South Beach”. Tutaj brzeg łagodnie opada w kierunku zatoki tworząc ciągnącą się nawet 150 m od linii brzegowej płyciznę. Woda sięga zaledwie po kolana, więc łatwo wypatrzeć leżące na dnie setki, ba, tysiące muszli. Na odcinku niecałych 60 metrów znalazłem ponad tuzin bardzo ładnych okazów “Atlantic Giant Cockles” oraz ładne, delikatnie różowawe  ”Rose Petal Tellins”. W chwilę później wykopałem spod stóp dużą muszlę “Cayenne Keyholes” oraz kilkanaście małych, ślicznie poskręcanych ”Horn Shells”. Zbieram ich coraz więcej, jednak nie znalazłem jeszcze nic niezwykłego. Nie poddaję się jednak. To całkiem fajna zabawa brodzić po kolana w ciepłej wodzie a nad sobą mieć granatowe niebo Florydy z bielutkimi jak śnieg, wędrującymi wolno po firmamencie obłokami. Postanowiłem pozostać w wodzie jeszcze około 45 minut , miałem przeczucie, że jednak coś w końcu znajdę… i znalazłem! Tuż przy brzegu. Prawie wszedłem na 10-centymetrowy wspaniały okaz “Lightening Whelk”. Ha! Co za znalezisko. Wprawdzie nie jest tak rzadkie jak “Junona” i kolorowe jak “Lion’s Paw”, ale jest duża, ładna i będzie świetnie wyglądać w łazience obok naczynka z napisem “Floryda-wakacje 2008″.

Krajobrazy Sanibel Island -czyli szybki przejazd na siostrzaną wyspę.
Poszukiwań ciąg dalszy, South Beach Sanibel Island, Floryda.
Przepraszam ale to miejsce jest już zajęte.

Ładny okaz….nieststy to nie muszla tylko kawałek rośliny.
Mój kubełek pełny muszelek i nie tylko…

Zachęcam wszystkie osoby planujące wakacje na Florydzie do odwiedzenia tych dwóch prześlicznych wysepek. Największą radość na pewno sprawicie dzieciakom, które będą mogły bawić sie w śnieżnobiałym piasku Florydy a jednocześnie odkrywać kolorowe skarby oceanu. Być może znajdziecie cenny okaz muszli “”The Junonia”, jeśli Wam się to nie uda, to na pewno wrócicie do domu z walizką wypełnioną przepięknymi, egzotycznymi muszlami prosto ze słonecznych plaż Florydy.

Domowe sposoby czyszczenia muszli: Clorox (wybielacz)+woda+ szczoteczka do zębów i oto rezultaty.

Co należy wiedzieć przed wyprawą na Florydę w poszukiwaniu muszli:
1. Muszle najlepiej zbierać do plastikowego wiaderka. Mamy wtedy gwarancję, że się nie połamią.
2. Najlepszy okres, aby uniknąć tłumów na plażach to wiosna i lato. Większość turystów przyjeżdża na Florydę w zimie.
3. Polecam zatrzymać się w “Tarpon Tale Inn”. To niewielki czteropokojowy domek do wynajęcia z dużym tarasem i kuchnią. Znajduje się on zaraz obok  ”Lighthouse Beach”. Cena poza sezonem to $119 za dobę (w sezonie $189).
4. Idealnym środkiem lokomocji na wyspach jest rower. Znajduje się tutaj kilka wypożyczalni oraz ponad 30 km ścieżek rowerowych. Cena za wypożyczenie roweru to $15 za dzień lub $5 za 2 godz.
5. Zabronione jest pod karą grzywny zbieranie tzw. “live shells”, czyli muszli zamieszkałych przez kraby i inne morskie stworzenia.
6. Parkingi płatne ($2.00 za godzinę) znajdują się przy każdym zejściu do plaży.

Powodzenia w poszukiwaniach egzotycznych muszli !

Interaktywna mapka Captiva Island oraz Sanibel Island z zaznaczonymi najpopularniejszym miejscami w których można znaleźć muszle, rozgwiazdy oraz inne skarby z głębin oceanu.

Pawel P. © 2010 interameryka.com | przewodnik po USA– wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – Internetowy przewodnik po USA poleca:

Floryda: 10 najlepszych plaż
Floryda: informacje dla turystów z Polski
Floryda: Key West – Witamy na Karaibach !

Floryda -mapa atrakcji turystycznych

Planujesz wyjazd lub wakacje w USA – skorzystaj z naszego serwisu !

Przed wyprawą do “White Pockets”, położonego gdzieś na bezdrożach Arizony, nikt z nas tak naprawdę nie wiedział czego oczekiwać. Poza kilkoma ubogimi wskazówkami dotyczącymi dojazdu do tego miejsca, znalezionymi gdzieś w przewodniku po po tym pięknym stanie, nie wiedzieliśmy zupełnie nic. Na wszelki wypadek zaopatrzyliśmy się więc we wszystkie niezbędne do przetrwania rzeczy. Namiot, ciepłą odzież, spory zapas wody i suchego prowiantu. To co jednak odkryliśmy na miejscu przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Wspominając to miejsce wciąż słyszę w kółko wypowiadane słowa Marka, towarzysza podróży do White Pocket: – O mój Boże, to nie możliwe.

Podróż do White Pocket.
Wśród bezkresnych skalistych pustyni Arizony nie zawsze łatwo jest odnaleźć właściwą drogę. Przygotowania do wyjazdu rozpoczęliśmy dzień wcześniej. Już w hotelu wydrukowaliśmy znalezione w internecie mapy topograficzne stanu, nanieśliśmy na nie wszystkie istotne dane i dokładnie oznaczyliśmy wszystkie skrzyżowania oraz numery dróg wiodących nas do celu. Najciekawsze było to, że na mapie kupionej w Wallmart w pewnym momencie urywały się oznaczenia wszystkich dróg. Gdzieś pośrodku białej plamy, tuż przy granicy dwóch stanów: Utah i Arizony znajdował się zaznaczony przez nas czerwony punkt. White Pocket – cel naszej wyprawy.

Z hotelu sieci Best Western znajdującego się w miejscowości Page wyruszyliśmy o godzinie 6 rano. Kierowaliśmy się na południe drogą numer 89 przez około 23 mile, następnie na skrzyżowaniu dróg 89 i 89A skręciliśmy w prawo na drogę numer 89A. Po 30 minutach łatwej i przyjemnej jazdy dotarliśmy do miejsca, w którym należało powiedzieć “goodbye” cywilizowanym arteriom komunikacyjnym. Przed nami żwirowa droga “House Rock Valley Road” (BLM 1065), która będzie nas prowadziła pośród czerwonych skał i piasków Arizony przez następne 23 mile. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż dojechać do White Pockets można tylko samochodem terenowym z napędem na 4 koła, z wysokim zawieszeniem oraz wyposażonym w opony ze specjalnym bieżnikiem przystosowanym do jazdy po piasku. Niezbędny jest też ręczny GPS z mapą topograficzną USA.
Żegnaj cywilizacjo …wjeżdżamy na droge BLM 1065

Piasek i skały
Piaszczysta, choć dobrze utwardzona droga “House Rock Valley” prowadziła nas przez prawie 10 mil. Nie mieliśmy większych problemów z przejazdem, choć o rozwinięciu większej niż 35 mil na godzinę prędkości nie było mowy. Ukryte pod kilkucentymetrową warstwą piachu kamienie i wystające skałki skutecznie ograniczały nasze próby przyspieszenia przejazdu. Pierwsze napotkane rozwidlenie dróg. Tak jak pokazuje mapa skręcamy w prawo, a następnie po kilku milach w lewo w drogę “Pine Tree Road”. Od tej chwili rozpoczyna się zdecydowanie najtrudniejsza część trasy. Piasek staje się naprawdę głęboki. Nasze samochody z napędem na 4 koła jednak jakoś radzą sobie z napotkanymi przeszkodami, choć czasem zapadamy się prawie na 20 cm. Najgorsze jednak są zakopane pod grubą warstwą piachu kamienie, na które co chwilę wpadamy. Kilka razy nieźle łupnęło gdzieś pod podwoziem, jednak samochód jechał dalej. Powoli, ostrożnie… byle do przodu. Nie wolno się zatrzymywać… 10 mil na godzinę to naprawdę zawrotna prędkość w tak trudnych warunkach.

Po drodze mijamy okoliczne opustoszałe farmy.
Po chwili jazdy okoliczne krajobrazy stają się coraz bardziej interesujące.

Bezdroża Arizony – uwielbiam takie klimaty! Minęło około 20 minut, droga wciąż wiedzie nas przez głęboki piasek, jednak już nie ma zdradzieckich kamieni. Można nieco przycisnąć… wypożyczone Subaru daje radę. Coraz szybciej zbliżamy się do celu wyprawy. Według mapy oraz informacji znalezionych w przewodniku zbliżając się do White Pocket powinniśmy zaparkować na małym, nazwijmy to “parkingu”. Czyli – jak się okazało w rzeczywistości – na zwykłej, dzikiej polance, której powierzchnia została utwardzona kołami parkujących tam samochodów. Zamiast do wspomnianego parkingu dotarliśmy w niewiadomy sposób na szczyt skamieniałej wydmy. Mniej więcej 300 metrów od nas zauważyliśmy miejsce, w którym powinniśmy się znaleźć. Jak widać zdobycze techniki XXI wieku wciąż mają problem z dokładnym określeniem położenia gdzieś na środku kamiennej pustyni. Trudno, zostawiamy samochód tam gdzie się znajduje i schodzimy kilkanaście metrów na dół.

Jeden z łatwiejszych odcinków trasy.

Powoli wyłaniają  się przepiękne krajobrazy.

White Pocket w całej okazałości.
Nigdy nie zapomnę pierwszego wrażenia jakie wywarł na mnie krajobraz White Pocket. Cudowne, wspaniałe skały, które przytłaczają niesamowitą ilością kolorów i najdziwniejszych form. Teren, na którym znajduje się White Pocket zajmuje niecały kilometr kwadratowy i pokryty jest delikatną warstwą (czasem zaledwie kilkucentymetrową) białego piaskowca, spod którego wyłaniają się przepiękne kolorowe skały. Wygląda to tak jakby cały płaskowyż pokryty był cukrem pudrem. Niektóre wzgórza zdają się świecić złotym, odbitym promieniami słońca blaskiem. W pewnych miejscach całe góry czerwonego, białego i żółtego kamienia skręcone są w fantastyczne formacje przypominające ogromne skamieniałe torty urodzinowe. To prawie niewiarygodne, że skały te nie zostały sztucznie stworzone! Trudno uwierzyć, że te wszystkie kolorowe, bajeczne formacje to skamieniałe, mające kilkanaście tysięcy laty wydmy. Gwarantuję, że każdy wędrujący przez White Pocket turysta będzie musiał co kilkanaście metrów zatrzymywać się aby podziwiać otaczające go cuda natury.

Skręcone skały Arizony.

Czy to skała czy może lody waniliowe ?
Kolejny cud natury …tort wielowarstwowy z dodatkiem skamieniałych wydm.

Czerwone kolory Arizony

Na szczęście przed nami jeszcze prawie cały dzień zwiedzania… mamy sporo czasu aby dokładnie obejrzeć każdy metr kwadratowy kolorowego płaskowyżu. Z niecierpliwością jednak będziemy oczekiwać późnego popołudnia. Nisko świecące nad horyzontem słońce zamienia cały obszar w kolorowy slajd show.

Podobnie jak w Coyote Butte South cały teren można obejść w niecałe trzy godziny. Jednakże miłośnicy fotografii zdecydowanie powinni wydłużyć czas przeznaczony na wędrówkę pośród kolorowych skał w White Pocket do około 5 godzin. Tutaj dosłownie nie można odłożyć aparatu na dłużej niż 30 sekund. Zdjęcia robią się same… każde ujęcie jest inne, niepowtarzalne.

Cała dolina pokryta “cukrem pudrem”
Zdjęcia robią się same ….

Przy dobrej pogodzie z zachodniej części płaskowyżu rozciąga się wspaniały widok. Na horyzoncie daleko poza granicami parku “Grand Staircase” można dostrzec mieniące się różowymi kolorami skamieniałe iglice przepięknego Bryce Canyon. Jeśli ktoś jest zainteresowany tzw. “Art Rock”, na jednej ze skał w południowej części White Pocket można odnaleźć kilkanaście indiańskich hieroglifów.

Spacerując po płaskowyżu natrafiliśmy na kilka starych, wybudowanych przez farmerów niewielkich zbiorników wodnych, które w okresie ulewnych deszczów napełniały się i tym samym stanowiły naturalne źródło wody dla bydła w okresie suszy. Nadal na skałach widoczne są ślady kopyt i ścieżek (tzw. cowtrials) wydeptanych przez zwierzęta hodowlane. Dosyć dziwne miejsce jak na wypas bydła, bo to przecież środek kamiennego pustkowia, jednakże pozostawione ślady mówią same za siebie.

Błękitne niebo i czerwone skały Arizony.

Nie zrobiliśmy żadnego zdjęcia “cowtrials” ….prezentujemy jednak czerwona, skamieniałą rzekę

Powoli nad cukierkową dolinę nadciągał wieczór. Nadchodziła najlepsza pora, aby przygotować się do intensywnej sesji zdjęciowej. W południowym ostrym słońcu kolory otaczających nas skał były fantastyczne, jednakże dopiero delikatne zachodzące promienie słońca wydobyły ze skał całą esencję smaków i kolorów. Otaczające nas wzgórza zdawały się płonąć na tle ciemnogranatowego nieba. Każda warstwa skał zmieniała swój kolor w mgnieniu oka. Biel skamieniałych wydm przechodziła w żółć, aby już po chwili emanować ciepłym pomarańczowym kolorem. Niesamowite wrażenie. Skąd się bierze tyle barw i odcieni w tych niezwykłych formacjach? Myśleliśmy, że w ciągu dnia zrobiliśmy dużą ilość zdjęć, ale to co działo się w tej chwili przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. W zaledwie godzinę zapełniliśmy całą 4gb kartę, to ponad 500 zdjęć. Tego nie udało nam się osiągnąć na żadnej innej wyprawie. Magia White Pocket pochłonęła nas całkowicie.

Różowy zachód słońca ….cała dolina przypomina ogromny tort waniliowy.

Soczysta czerwień …skały zaczynają płonąć
Ostatnie promienie zachodzącego słońca …

Nocleg i powrót do hotelu
Tak szybko jak tylko słońce znika za horyzontem na płaskowyżu zaczęło robić się zimno. Pomimo że mieliśmy już początek maja, noce na pustyniach w Arizonie są jeszcze zimne. Temperatura spadła gwałtownie i termometry w samochodzie pokazywały o godzinie 21.00 temperaturę +12C. Nocleg w namiocie przy takiej temperaturze nie wchodził w rachubę. Zdecydowaliśmy się spać w samochodach. Urządziliśmy sobie piknik pod gwiazdami w otoczeniu wspaniałej scenerii. Każdy z nas miał w zapasie kilka słodkości, które smakowały jak nigdy. Zadziwiające, że nikt z nas nie miał ochoty na piwo, które chłodziło się przez cały czas podróży w przenośnej lodówce. Około 22.30 usnęliśmy zmęczeni całą przygodą…

Noc na środku pustyni w Arizonie …zimno ale wspomnienia bezcenne.

Pomimo wspaniałej scenerii nie mam przyjemnych wspomnień z noclegu pod gwiazdami. Mój śpiwór był zdecydowanie za cienki i przemarzłem do szpiku kości. Rano obudziłem się szczekając zębami i pobiegłem szybko ogrzać się w promieniach wschodzącego słońca. Mimo iż nocowaliśmy jakieś 500 metrów od White Pocket nawet z tej odległości doskonale widać było jak poranne słońce maluje promieniami różnokolorowe wzory na pobliskich powykręcanych w fantastyczne spirale skałach. Zdecydowanie poranek i wieczór to magiczne chwile dla fotografów.

Nadchodzący dzień jednak nie zapowiadał się tak okazale jak wczorajszy. Lokalne radio podało informację o zbliżającym się załamaniu pogody. Szybko spakowaliśmy nasz prymitywny piknik i półtorej godziny później byliśmy już w drodze powrotnej do cywilizacji.

Mapka i trasa dojazdu do White Pocket oraz koordynacje GPS:

Każdy, kto pragnie odwiedzić White Pocket w Arizonie powinien zatrzymać się w najbliższym miasteczku – Page. Z Page należy jechać na południe drogą 89, po 23 milach skręcić w prawo w drogę 89A, którą po około 41 milach dotrzemy do punktu oznaczonego na załączonej mapie jako P-1 (36 43 52.9 N, 112 02 46.3 W). Tutaj należy skręcić w prawo w drogę “House Rock Valley Road” o numerze BLM 1065. Jedziemy nią 9.3 mili do punktu P-2 (36 51 43,50 N 112 3 45.90 W). W punkcie P-2 znajduje się pierwsze rozwidlenie dróg, jedziemy jednak dalej aż do punktu P-3 (36 51 43.97 N, 112 3 45.87W) Tutaj skręcamy na wschód w drogę BLM 1017. Po 1.4 mili na skrzyżowaniu w punkcie P-4 (36 51 33.32N, 112 0 39.07 W) skręcamy w lewo i po 6 milach docieramy do kolejnego rozwidlenia dróg. Tutaj trzeba skręcić w prawo w drogę BLM 1066. W punkcie P-5 (36 55 37.85 N, 111 57 46.57 W),) na rozwidleniu Y jedziemy w prawo. Po około 2 milach docieramy do “parkingu”, skąd widać już pierwsze kolorowe formacje skalne. Jeśli ktoś nie jest pewien swoich możliwości jako kierowca, lub możliwości samochodu, lepiej zostawić samochód kilkadziesiąt metrów przed najtrudniejszym odcinkiem i przespacerować się około 2,5 kilometra do “parkingu” P-6 (36 57 33.46 N, 111 53 36.16 W)

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- Magiczna Sedona

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Kanion Colorado -Granite Gorge
Warto zatrzymać się tu na chwilę, by odnaleźć wewnętrzny szlak zwany przez turystów “The Great Arc” prowadzący do punktu widokowego “Panorama Point”. Przeglądając internet kilka razy natrafiłem na informacje o tym nie oznaczonym na oficjalnej mapie Wielkiego Kanionu miejscu i o fantastycznym widoku roztaczającym się na rzekę Kolorado. Właśnie odnaleźliśmy wąską ścieżkę prowadzącą do “The Great Arc”, wyruszamy więc na krótką wyprawę. Po 10 minutach docieramy do Panorama Point. Wysoko. Bardzo wysoko. Miejsce zupełnie niezabezpieczone barierkami i nieoznaczone choćby najmniejszymi znakami informującymi co znajduje się krok dalej za skarpą. Osoby mające lęk wysokości nie powinny zbliżać się do krawędzi urwiska! Prawie sto metrów poniżej leniwie płynie rzeka Kolorado. Jak na dłoni widać szlak prowadzący od Silver Bridge do Black Bridge, którym za chwilę będziemy dalej podróżować. Doskonale widoczne jest lądowisko dla helikopterów, plaża przy której cumują łodzie wycieczkowe oraz Bright Angel Campground. Mała sesja zdjęciowa i znów wracamy na główny szlak.

W kierunku Panorama Point

Widok z Panorama Point.W dole leniwa rzeka Kolorado, Black Bridge oraz mała plaża/przystań.

Przed nami ostatnie zejście prowadzące wprost do brzegów rzeki Colorado. Szlak solidnie utwardzony, czerwony pył pokrywa ścieżkę i unosi się pod stopami pozostawiając lekkie pieczenie w nosie. Trasa przypomina w tym miejscu plątaninę serpentyn prowadzących ostro w dół górskiej doliny. Dookoła czerwone, porośnięte ubogą roślinnością wzgórza, nad głową granatowe niebo z niemiłosiernie palącym słońcem, gdzieś w dole słychać szum Colorado River.
Tuż przed dotarciem do wyżłobionego w skale tunelu prowadzącego na Black Bridge mijamy “River Trial Trunof”. Można w tym miejscu skręcić w lewo i przejść na szlak Bright Angel Trial. Wielu turystów korzysta z takiego rozwiązania. My jednak nawet o tym nie myślimy, tuż przed nami rzeka Colorado. Szaleństwem byłoby zrezygnować z dalszego zejścia i powrócić w górę kanionu nie doświadczając spotkania z legendarną rzeką.

The Black Bridge już prawie w zasięgu reki….

Wykuty w skale tunel dzieli nas od wejścia na most.

The Black Bridge
Dotarliśmy na Czarny Most (The Black Bridge). Przybycie tutaj jest dla mnie zawsze czymś wyjątkowym. To koniec wielkiego zejścia w głąb Kanionu Colorado. Wyczyn, którego właśnie dokonaliśmy poważnie kłóci się z przepisami bezpieczeństwa obowiązującymi turystów na szlaku. W pierwszej części artykułu opisywałem liczne znaki i tablice ostrzegawcze znajdujące się przy wejściu na szlak South Kaibab Traill (Nigdy nie planuj wycieczki w dół do rzeki Kolorado i z powrotem w ciągu jednego dnia!). Poniekąd nasza wyprawa w głąb Kanionu Kolorado narusza również kolejny, bardziej poważny przepis. Nie wracaj na górę kanionu innym szlakiem… szlakiem South Kaibab!

“Czarny most” w całej okazałości …..pod nami rzeka Colorado !

Widok z mostu. Grupa turystów przygotowująca się do spływu rzeką Colorado.

The Black Bridge dumnie wznosi się nad rzeką Colorado.

Rzeka Colorado
Oficjalnie po przekroczeniu The Black Bridge znajdujemy się na samym końcu szlaku South Kaibab. Dla mnie, South Kaibab Trial kończy się dokładnie w miejscu przekroczenia Black Bridge, pomimo iż oficjalnie szlak prowadzi aż do Bright Angel Campground. Przed nami około 11,8 km marszu w górę kanionu. Postanawiamy zejść do małej plaży, gdzie zacumowane są łodzie i tratwy używane przez grupy turystyczne do spływów Colorado River. Pomimo że znajdujemy się przy samej rzece upał staje się nie do zniesienia. Wyraźnie odczuwamy wzrost temperatury. Dodatkowo hałas i szum, jaki tworzy płynąca szybko rzeka staje uciążliwy dla uszu. Dziesięć minut nad brzegiem zupełnie nam wystarcza. Wracamy na szlak w kierunku otoczonego roślinnością górskiego potoku Bright Angel Creek. W tej części kanionu jest zdecydowanie bardziej zielono. Po drodze mijamy kwitnące na żółto krzewy, miniaturowe drzewka (z których większość jest uschnięta) oraz całe połacie kaktusów. Po paru minutach marszu natrafiamy po raz pierwszy na bieżącą, zdatną do picia wodę. Niewielka murowana z kamienia studnia z zamontowaną pompą wyczekuje na spragnionych turystów. Napełniamy bukłaki i wyruszamy dalej.

Niewielka plaża….pomimo niewielkiej odległości od rzeki upał jest nie do zniesienia.

Wracamy na szlak, rzeka Colorado będzie jednak nam wciąż towarzyszyła.

Pierwsze od 5 godzin spotkanie z bieżącą, zdatną do picia wodą.

Phantom Ranch
Przed nami Phantom Ranch zwana “Oazą na dnie kanionu”. Wprawdzie nie ma tutaj pięciogwiazdkowego hotelu, restauracji czy parkingu (o, przepraszam – jest jeden parking dla turystów podróżujących na mułach), drewniane kabiny służące za miejsca noclegowe są małe, prawdopodobnie niezbyt wygodne. Tutaj jednak liczy się tylko jedno: lokalizacja, lokalizacja i raz jeszcze lokalizacja. Dla wielu osób jest to najpiękniejsze miejsce na ziemi. Duża polana, otoczona wysokimi rzucającymi zbawienny cień drzewami, delikatnie szemrzący strumień z krystalicznie czystą wodą, a dookoła potężne ściany kanionu. Czego można chcieć więcej. Na jednym z domków zauważyłem wiszący termometr. 38C to zdecydowanie za gorąco. Phantom Ranch to jedyne miejsce na szlaku, gdzie rzeczywiście można odpocząć i nabrać sił przed wspinaczką w górę kanionu. Dookoła coraz więcej turystów, każdy odpoczywa w cieniu lub spożywa regeneracyjny posiłek. Jest nawet mała kolejka do toalety! To już można nazwać prawdziwą cywilizacją. Postanawiamy zostać tutaj około 30 minut, zregenerować siły i przygotować się fizycznie i psychicznie do wspinaczki.

Oznaki cywilizacji na dnie kanionu, zbliżamy się do Phantom Ranch.

Phantom Ranch, “miejsca parkingowe” dla mułów.

Zielono mi …drzewa rzucają tak długo oczekiwany zbawienny cień.

Piknik na dnie Kanionu Colorado.

Zagroda dla mułów? Nie, to kolejne osłonięte przed upalnym słońcem miejsca piknikowe.

River Trial
Niespełna dziesięć minut marszu od Phantom Ranch i znów przekraczamy rzekę Kolorado, tym razem wchodzimy na wiszący most Silver Bridge. Technicznie poruszamy się wzdłuż szlaku “River Trial” ale praktycznie każdy uważa to za część większego szlaku “Bright Angel Trial”. Szlak prowadzi równo udeptaną ścieżką, na horyzoncie chwilowo brak wzniesień, na które należy się wspinać, wystających kamieni czy innych technicznych przeszkód. Ot, można by rzec: miła niedzielna wycieczka wzdłuż rzeki Colorado. To zdecydowanie najłatwiejszy i najbardziej przyjemny szlak w całym kanionie. Niespełna 20 minut luźnej wędrówki to czas, aby przygotować się psychicznie na kolejne wyzwanie.

Przed nami Silver Bridge.

Po raz drugi przekraczamy rzekę Colorado. W oddali widać Phantom Ranch.

Szlak “River Trial” poprowadzi nas wzdłuż Colorado River….

lekko, łatwo…

i przyjemnie.

Bright Angel Trial
Prawie 1.350 metrów ponad naszymi głowami znajduje się krawędź Kanionu Colorado. Poprowadzi nas tam prawie 11 kilometrów szlaku Bright Angel Trial. Szlak zaczyna się (lub kończy, w zależności od punktu rozpoczęcia wyprawy) w miejscu zwanym River House. Znajdują się tutaj toalety i… nic więcej. Najbliższa woda zdatna do picia znajduje się cztery mile dalej w Indian Garden. Możemy jednak ochłodzić się w płynącym tuż obok strumieniu Pipe Creek. Bright Angel Trial poprowadzi nas wzdłuż strumienia. W czasie naszej wspinaczki w górę Kanionu Colorado będziemy go przekraczać jeszcze kilka razy, aż dotrzemy do miejsca zwanego “The Devil’s Corkscrew”. Tam zaczną się prawdziwe “schody”.
Szlak prowadzi nas łagodnie w górę, upał nie daje nam się tak bardzo we znaki ponieważ jest tutaj zdecydowanie więcej cienia rzucanego przez ściany kanionu. Przez cały czas poruszamy się również wzdłuż strumienia dlatego też otacza nas więcej roślinności. To zdecydowanie bardziej przyjazny szlak w porównaniu do suchego i gorącego South Kaibab, którym schodziliśmy w głąb Kanionu Colorado.

River House czyli toalety nad rzeką. Tutaj rozpoczyna się szlak “Bright Angel Trial”

Ruszamy w górę Kanionu Colorado.

Szlak usiany odłamkami skalnymi, na szczęście jest w miarę płasko….

oraz zdecydowanie bardziej zielono.

Muły po raz drugi
Wyruszając na wycieczkę szlakiem Bright Angel Trial lub South Kaibab jesteś praktycznie zobowiązany do spotkania z karawaną zaprzężoną w muły. To podstawowy środek transportu dla turystów chcących jak najmniejszym kosztem (chodzi tutaj głównie o wysiłek fizyczny) zobaczyć wnętrze Kanionu Colorado. Karawana, na którą trafiliśmy składała się z zaprzęgu pięciu sympatycznych mułów wiozących na swym grzbiecie pięcioro mniej sympatycznych turystów. Zmęczone i wystraszone twarze jeźdźców mówiły same za siebie. Wcale mnie to nie zdziwiło ponieważ osoby te prawdopodobnie przez większość czasu koncentrowały się na tym, jak nie spaść z muła niż na oglądaniu otaczającej ich panoramy kanionu. Osobiście nigdy nie odważyłbym się skorzystać z takiego środka transportu. Zdecydowanie preferuję stąpać mocno własnymi nogami po szlaku. Muły szybko zniknęły za zakrętem a przed nami ukazał się “The Devil’s Corkscrew”.

Uwaga muły na horyzoncie !

Karawana ma zawsze pierwszeństwo na szlaku.

The Devil’s Corkscrew
Prawdziwie diabelskie podejście. Szlak w tym miejscu gwałtownie odrywa się od potoku Pipe Creek, wzdłuż którego prowadził nas przez czterdzieści minut i ostro pnie się w górę. Patrząc w dal widzimy tylko błękitne niebo i wijące się serpentyny wyznaczające kierunek wspinaczki. Na szczęście nie jest tak źle. Po kliku minutach okazuje się, że podejście nie jest wcale tak strome, jak się mogło wydawać. Po drodze napotykamy sporo turystów. Wcale nas to nie dziwi, Bright Angel Trial to najłatwiejszy szlak, którym możemy zejść praktycznie do samej rzeki Colorado. Jeszcze około 300 metrów i “Diabelski Korkociąg” możemy uznać za zdobyty. Wydostaliśmy się tym samym z wewnętrznej gardzieli kanionu, która zdecydowanie ograniczała nasze pole widzenia. Dookoła nas roztaczają się przepiękne widoki, znów możemy podziwiać panoramę Kanionu Colorado.

Diabelskie schody….ostro ale nie tak strasznie.

Widok z “diabelskich schodów”, w dole pozostawiliśmy Pipe Creek.

Przyroda Kanionu Colorado
Cudownie ! Dookoła coraz więcej zieleni, promienie słońca łagodnie przebijają się przez gałęzie rozsianych tu i ówdzie drzew i krzewów. Znów przekraczamy szumiący strumień “Pipe Creek” otoczony bujną (jak na panujące w kanionie warunki) roślinnością. To zdecydowanie najładniejsza cześć szlaku. Co chwilę zatrzymujemy się, aby zrobić zdjęcia arcyciekawym skałom rzeźbionym przez wiatr i deszcze przez tysiące lat. Szlak nie jest już taki stromy, to zdecydowana ulga dla zmęczonych nóg. Według przewodnika przeszliśmy już około 5 kilometrów (licząc od koryta rzeki Colorado). Postanawiamy zatrzymać się w cieniu pobliskiego drzewa i skonsumować prawie cały zapas wody. Zaczynamy żałować, że nie mamy więcej czasu aby pozostać w tym pięknym miejscu. Przyroda jest tutaj zjawiskowa! Zwinne jaszczurki umykają nam co chwilę spod stóp, kolorowe motyle i ptaki unoszą się w powietrzu. Udało nam się również spotkać kilka kolibrów spijających nektar z rosnących dookoła kwiatów. Zbliżamy się powoli do Indian Garden, który znajduje się dokładnie w połowie Bright Angel Trial. Tam zaopatrzymy się w wodę i żywność.

Zieleń dookoła, wędrówka staje się coraz bardziej przyjemna.

Pipe Creek …witamy po raz kolejny.

Wycieczka szlakiem Bright Angel Trial to sama przyjemność.

Widoki ….

….widoki. Choć słońce pali niemiłosiernie idziemy dalej.

Nic nie wskazuje na to że wciąż jesteśmy we wnętrzu Kanionu Colorado.

Ostrzeżenie
To już drugi raz w trakcie naszej wyprawy w głąb Kanionu Colorado natrafiamy na znak ostrzegający, aby nie planować wyprawy do rzeki Colorado i z powrotem w ciągu jednego dnia! Oznacza to, iż Indian Garden jest tuż tuż.

My zlekceważyliśmy wszystkie ostrzeżenia…

Indian Garden
Przybyliśmy! Indian Garden to prawdziwa oaza, w której można odpocząć w cieniu drzew, spożyć regeneracyjny posiłek w jednym z wielu miejsc piknikowych, uzupełnić zapasy wody, przenocować i porozmawiać z całą gromadą licznie zgromadzonych tutaj turystów. Patrząc przez lornetkę z krawędzi kanionu Indian Garden wygląda jak mała grupka budynków gdzieś pośrodku pustego, bezdusznego kanionu. Faktycznie znajduje się tutaj tylko jeden budynek (Ranger Station) oraz kilka przykrytych dachem miejsc piknikowych, mogących swobodnie pomieścić kilkunastoosobowe grupy turystów. Indinan Gardern to również “przystanek” dla karawany z mułami. Te dzielne zwierzęta odpoczywają w połowie szlaku wiodącego do rzeki Colorado. Czas nas niemiłosiernie goni. Zatrzymujemy się tutaj jednak na 45 minut. Uzupełniamy zapasy wody, spożywamy posiłek i przygotowujemy się do finałowego wejścia. Przed nami ostatnie 7 kilometrów szlaku wiodącego na sam “szczyt” Kanionu Colorado. Próbujemy z tego miejsca komunikować się z Natalią. To jedna z naszych koleżanek, która pozostała na górze kanionu i na pewno z niecierpliwością nas wyczekuje. Włączamy walkie-talkie… jest! Słychać sygnał wywołania i odzywa się Natalia. Oczekuje wiadomości od nas od przeszło półtorej godziny. No tak… mieliśmy przecież kilka przerw w trakcie wyprawy i stąd takie opóźnienie. Informuje nas, że na “górze” kanionu czeka na nas gorący posiłek i zimna woda. Ruszamy!

Witamy w Indian Garden, oazie na dnie Kanionu Colorado.

Ławeczki w cieniu drzew….pełna kultura.

Miejsca piknikowe….

W Indian Garden spotkamy wielu turystów.

Jest tutaj również “Aleja Kaktusowa”.

Klif Kanionu Colorado
Przez ostatnie 4 kilometry szlak prowadzący w górę Kanionu Colorado zdecydowanie nas rozpieszczał. Dodatkowo wizyta w Indian Garden przyczyniła się do tego, iż byliśmy prawie pewni szybkiego i bezbolesnego zdobycia ostatniego etapu naszej wyprawy, jakim jest podejście pod krawędź kanionu. W miarę zbliżania się do potężnej pionowej skały, która rosła w naszych oczach, nasz zapał i entuzjazm zaczął opadać. Klif Kanionu Colorado. Staliśmy wpatrując się w jego majestatyczną czerwono krwistą powierzchnię, na której ledwie dostrzegaliśmy zarysy ostro wijących się w górę serpentyn. Czas stawić czoła ostatecznemu wyzwaniu. Przed nami najbardziej strome podejście Bright Angel Trial. Prawie 3 kilometry szlaku, różnica wysokości 210 metrów.

Klif Kanionu Kolorado – ostateczne wyzwanie.

Ciężko… serpentyny wiją się niemiłosiernie skręcając ostro co 60 metrów. Nachylenie szlaku dobija nas totalnie. Musimy zatrzymywać się mniej więcej co 15 minut aby odpocząć. Pomimo iż dookoła nas roztacza się majestatyczna panorama Wielkiego Kanionu Colorado, zmęczenie zwycięża. Robię okazyjnie kilka zdjęć w czasie odpoczynku. Zupełnie jestem wypompowany, aby starać się uchwycić lepsze fragmenty szlaku. Po 45 minutach docieramy do pierwszego punktu orientacyjnego. To “One and a Half Mile Resthouse”. Oznacza to, że przed nami jeszcze półtorej mili szlaku. Damy radę mimo że mięśnie nóg zaczynają dawać się we znaki. Druga próba wywołania Natalii. Niestety, pionowe ściany klifu zupełnie blokują transmisję. Kolejna próba za parę minut. Powoli ruszamy dalej… po drodze mijamy małą grupę turystów, którzy gorączkowo dyskutują o napotkanym na szlaku śniegu i lodzie. Śnieg i lód? Na szlaku w maju? Coś niewiarygodnego… a jednak. Po 20 minutach docieramy do zacienionego miejsca, gdzie w ciągu dnia praktycznie nie docierają promienie słońca. Tu na powierzchni około 40 metrów wciąż zalega brudny już i praktycznie stopiony śnieg. Woda spływająca z jego czapy jest na tyle zimna, że utworzyła na części szlaki błoto, które delikatnie… zamarza w czasie zimnych nocy. To bardzo niebezpieczna cześć szlaku. Trzeba uważać, aby nie przewrócić się na śliskiej powierzchni ścieżki. Powoli przesuwamy się do góry… jeszcze około 20 minut wspinaczki… już prawie widać koniec szlaku.

Serpentyny wiją się w dół i w górę.

Kolejna ściana, kolejny zakręt.

Pośród serpentyn znajdź turystów….

Jesteśmy już naprawdę wysoko…ale to jeszcze nie koniec.

“One and a Half Mile Resthouse”….jeszcze “tylko” półtorej mili !

Majowy śnieg i lód na szlaku.

Tunel wykuty w skale, to jeden z punktów orientacyjnych. Jesteśmy już naprawdę blisko krawędzi kanionu.

Stamtąd przyszliśmy ?…..To już ostatnie metry na szlaku.

…jeszcze kilkanaście kroków…

Wielki Kanion Zdobyty !

Ponad 23 kilometry szlaku, 10 godzin wędrówki, ponad 1.460 metrów różnicy wysokości. Czy było warto? Oczywiście, że tak. To już moja trzecia wyprawa szlakiem Bright Angel. Ta jednak była najdłuższa. Za jednym podejściem zdobyte zostały trzy szlaki: South Kaibab Trial, River Walk oraz Bright Angel Trial. Za każdym razem zastanawiam się czy wyprawa, którą właśnie zakończyłem w głąb Wielkiego Kanionu Colorado będzie moją ostatnią i za każdym razem mylę się w swych przypuszczeniach….

Osoby nie mające żadnego doświadczenia, odpowiedniego przygotowania oraz kondycji fizycznej w żaden sposób nie powinny próbować wyruszać na opisany powyżej szlak. Jednakże jeśli macie za sobą doświadczenie i podobne wyprawy gorąco zachęcam do zwiedzenia wnętrza Wielkiego Kanionu Colorado.

Pawel P. © 2010 interameryka.com

Kanion Colorado: mapa satelitarna z oznaczonymi szlakami South Kaibab Trial i Bright Angel Trial (kliknij aby powiększyć)

Zobacz także w naszym przewodniku po USA:

Arizona: Kanion Colorado -Rajski wodospad Havasu

Arizona: Kanion Colorado – Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona: Rzeka Colorado – formacja Horseshoe Bend

Arizona: Magiczna Sedona

To biali ludzie stworzyli tą groźnie brzmiącą nazwę dla tej niezwykłej formacji geologicznej. Zamieszkujący od wieków te tereny Indianie nadali temu miejscu nazwę “Góra Niedźwiedzia” i stworzyli piękna legendę. Opowiada ona o tym jak bogowie stworzyli tą górę chcąc ochronić siedem dziewcząt ściganych przez groźne niedźwiedzie. Dziewczęta uciekając schroniły się na niewysokiej skale, a bogowie chcąc je uratować podnieśli ja do nieba. Rozwścieczone niedźwiedzie zryły zbocza góry pazurami, daremnie próbując dosięgnąć swe niedoszłe ofiary a ich ślady widoczne są do dziś w postaci wyżłobień na ścianach. Po dzień dzisiejszy możemy oglądać na niebie siedem ocalonych sióstr, gwiazd tworzących na sklepieniu niebieskim otwartą gromadę gwiazd zwaną “Plejady”.

Ślady “niedźwiedzich pazurów” widoczne z bliska

W rzeczywistości “Góra Diabła” powstała na skutek intruzji wulkanicznej, czyli wciśnięcia się magmy w wyższe partie skorupy ziemskiej bez wydostania się na powierzchnie ziemi. Zastygająca magma utworzyła skały głębinowe, które zostały odsłonięte na skutek erozji sąsiednich miękkich warstw skalnych.

Góra położona jest niedaleko miejscowości Hulety we wschodniej części stanu Wyoming, nad rzeka Belle Fourche. Ma wysokość 1558 metrów n.p.m., a licząc od podstawy 386 metrów.
Większość ludzi przyjeżdża w okolice Devil’s Tower aby podziwiać Diabelską Górę wkomponowaną w otaczające ją malownicze prerie. Tylko nieliczni zabierają w podróż do Wyoming sprzęt alpinistyczny aby zmierzyć się z  “diabelską górą”.

Alpiniści próbują swych sił na pionowych zboczach Devil’s Tower

W Parku Narodowym (Devil’s Tower National Monument) utworzono pięć szlaków przystosowanych do turystyki pieszej. Są to: Joyner Ridge Trail, Red Beds Trail, South Side and Valley View Trails, The Tower Trail
Szlaki nie są trudne technicznie a najdłuższy z nich (Red Beds Trial) liczący 2.8 mili można pokonać w nieco ponad dwie godziny. Szlak ten prowadzi dookoła Devil’s Tower zapewniając przez cały czas wspaniałe widoki na górę oraz otaczający ją Park Narodowy. Trasa głównie biegnie zboczami niewielkich, porośnięte trawą wzniesień porośniętych grupami drzew iglastych. Gdzieniegdzie można natrafić na niewielkie kolonie licznie zamieszkujące te tereny piesków preriowych. Te małe, sympatyczne zwierzątka z niecierpliwością wyczekują na turystów od których w bardzo łatwy sposób mogą wyłudzić wszelkiego rodzaju łakocie. Pamiętajmy jednak, że dokarmianie zwierząt na szlaku jest surowo zabronione.

Wszechobecne pieski preriowe.

Góra Diabła, lasy oraz wszechobecna preria.

Wieża Diabła widziana ze szlaku Red Beds Trial

Najbardziej popularną trasą jest “The Tower Trial” (1.21mili). Prowadzi ona wzdłuż bazaltowych pierścieni otaczających podstawę góry i zapewnia fantastyczny widok na wznoszącą się ponad głowami gigantyczną ścianę Devil’s Tower. Bardzo często można ze szlaku dostrzec maleńkie postacie ludzkie przyklejone gdzieś do skały. To alpiniści, którzy upodobali sobie pionowe zbocza góry i doskonalą tutaj swe umiejętności. Trasa szlaku nie jest trudna. Urozmaicona licznymi głazami i odłamkami skalnymi, prowadzi głównie przez las otaczający górę. Mniej więcej w połowie znajdują się stanowiska z lornetkami (płatne $0,25). Możemy ich użyć aby dokładnie przyjrzeć się majestatycznej górze oraz spróbować odnaleźć grupki alpinistów wspinających się na szczyt. Szlak prowadzi nas również do słynnego południowego zbocza góry, gdzie można dostrzec prawie 70cio metrowe pozostałości po drabinach, które były użyte do pierwszego zdobycia Diabelkskiej Góry w 1893 roku. Całą trasę można ją pokonać w nieco ponad godzinę.

Potęga góry

Jak powstawała “Wieża diabła”

Samotna góra….

Zachody słońca w Wyomiong….

Pomoc medyczna: W czasie sezonu (Marzec-Październik) na miejscu dyżurują służby ratownicze. Poza sezonem nie prowadzone są żadne dyżury służb medycznych na terenie parku. Najbliższy szpital znajduje się w odległości 60mil.

Przewodnik po USA -Wieża Diabła (Devil’s Tower)  lokalizacja.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.

Pobudka o godzinie 7 rano. Szybkie śniadanie. Raz jeszcze sprawdzamy ekwipunek przed wyjściem z motelu. Plecaki z suchym prowiantem, buty, specjalne neoprenowe skarpety oraz nieprzemakalne spodnie. Wszystko wydaje się być w jak najlepszym porządku. Prognoza pogody na dzień dzisiejszy jest wyśmienita, brak zachmurzenia, temperatura powietrza 20 stopni Celsjusza, w kanionie może dochodzić nawet do 28°C. Ciepło. Jednak dla nas, planujących przemierzyć wąskie gardziele kanionu szlakiem prowadzącym korytem górskiej, lodowatej rzeki temperatura wydaje się być idealna. Według informacji, jakie otrzymaliśmy od Park Rangers, temperatura wody w Zion Narrows nie przekracza 10°C. Temperatura powietrza w wąskich gardzielach Narrows to około 14°C. Nie jest źle. Na wszelki wypadek każdy z nas niesie mały termos z gorącą herbatą zakrapianą rumem. Podhalańskie sposoby pomagające zapobiegać przeziębieniom sprawdzają się wyśmienicie, nawet tutaj, w parkach narodowych USA.

Godzina 8.15. Darmowy ekologiczny autobus jest już gęsto upakowany turystami. Od razu poznajemy, którzy z nich wyruszają dziś na podbój “Narrows”. Wodoodporne buty i spodnie to podstawowy ekwipunek obowiązujący na szlaku. Niektórzy z nich wyruszą tak jak my najkrótszym, sześciomilowym szlakiem prowadzącym do Big Springs. Jest również z nami spora grupa, która wyrusza na całodzienną, 16-milową wyprawę. Ubrani w wodoodporne kombinezony będą musieli stawić czoła licznym zalanym wodą gardzielom, które trzeba będzie niejednokrotnie pokonać wpław. To wyprawa dla prawdziwych twardzieli. Zimno, mokro ale za to bezcenne wrażenia!

Ekologiczny -turystyczny autobus w Parku Narodowym Zion

Temple of Sinawava to ostatni przystanek autobusowy w parku. Stąd czeka nas jeszcze około 15 min. marszu łatwą, malowniczą trasą wzdłuż Virgin River. Podziwiamy otaczające nas widoki. Zieleń jest niesamowita! Soczyste, bujne drzewa i krzewy porastają każdy skrawek urodzajnej ziemi. Ptaki i wszechobecne wiewiórki czekają z niecierpliwością na choćby okruszek ciastka od licznych turystów. Musimy pamiętać, iż dokarmianie zwierząt jest zabronione i grozi mandatem w wysokości $100.

Szlak prowadzący wzdłuż Virgin River wiedzie wprost do Zion Narrows.

Po chwili szlak kończy się małą polanką, na której do wyprawy szykuje się grupa około 10 osób. Niektórzy stojąc po kostki w wodzie głośno wyrażają swoją opinie na temat jej temperatury. Zwróciliśmy uwagę na młode małżeństwo kompletnie nie przygotowane do wyjścia na szlak. Oboje w sportowych adidasach i krótkich spodenkach ściskają w dłoniach grube kije służące do sprawdzania poziomu wody. Coś mi się wydaje, że tak wyposażeni nie dotrą zbyt daleko.
Większość tak “wyposażonych” turystów poddaje sie po pierwszych dwóch milach wyprawy. Jeśli nie dysponujecie odpowiednim ubiorem, warto jednak zaryzykować i wybrać się choćby na tak krótka, dwu-milową wyprawę korytem rzeki. Nie zobaczycie wprawdzie najbardziej spektakularnych miejsc, jednak możemy wam zagwarantować iż poczujecie niesamowity klimat The Narrows. Negatywnym skutkiem może jedynie okazać się przeziębienie lub zwichnięte kostki dla tych którzy bedą próbować pokonać rzekę w zwykłych adidasach lub w….. klapkach.

Próba wody przed wejściem do Narrows.

Czas wyruszać na szlak!
Powoli schodzimy do szybko płynącej, usianej kamieniami rzeki. Pierwsze wrażenie – nie jest tak źle. W butach nadal sucho,trochę trzeba się przyzwyczaić do chodzenia po kamienistym dnie, ale kijki, które mamy ze sobą, pomagają utrzymywać równowagę. Przed nami majestatyczne czerwone skały wyglądają niczym wrota prowadzące wprost do Zion Narrows. Ruszamy!

Wejście na szlak wygląda imponująco.

Dookoła nas zaczęły wyrastać potężne ściany skalne. Przesuwamy się powoli wciąż niepewnie stąpając po wyślizganych przez nurt rzeki kamieniach. Teraz można było odczuć, jaką temperaturę ma woda. Nadal, dzięki nieprzemakalnym butom i skarpetom mieliśmy suche stopy, jednak wyraźnie czuliśmy chłód. Na pewno nieciekawie jest brodzić w lodowatej wodzie w zwykłym sportowym obuwiu. Co pewien czas rzeka zakręcała ostro odsłaniając przed nami kolejne niesamowite widoki. Gigantyczne, znikające w górze czerwone skały fantastycznie oświetlone przez sierpniowe ciepłe słońce zdawały się płonąć czerwienią. Niesamowite kształty, nieziemskie formacje. Rzeźbione przez tysiące lat w skałach dzieła matki natury zachwycały na każdym kroku. Idealnie wypolerowane i wygładzone ściany kanionu zmieniały swe kolory ukazując poszczególne fazy tworzenia się tego fantastycznego miejsca. Pięknie!

Czerwone skały i płynąca rzeka …

Niesamowite formacje wyrzeźbione w skałach.

Jedna ze ścian “The Narrows”

Pierwsze pół godziny marszu mamy za sobą. Jest bosko! Powoli docieramy do północnego końca szlaku zwanego  “Riverside Walk”. Za tym punktem zaczyna być naprawdę wąsko. Ściany kanionu zbliżają się do siebie na odległość 8 metrów. Niesamowite. Gdy spojrzy się w górę tylko gdzieniegdzie można zobaczyć przebłysk błękitnego nieba. Dookoła nas skały, pod stopami woda.

Docieramy do miejsca gdzie rzeka zatacza szeroki łuk, na jednym z jej kamienistych brzegów wyrosło kilka drzew, tylko dzięki temu, iż nad naszymi głowami otwarło się sklepienie skalne wpuszczając w tym miejscu do kanionu dużą ilość światła. Zielone drzewa na tle groźnych czerwono-czarnych monolitów, idealny obiekt do fotografii.

Samotne drzewa pośród skał.

Chwila przerwy na jednym z kamienistych brzegów.

Wędrujemy dalej, zupełnie nie odczuwamy zmęczenia, może dlatego, iż zatrzymujemy się praktycznie co 100 metrów, aby zrobić kolejną serię zdjęć. Zion Narrows to wręcz idealne miejsce dla miłośników fotografii. Kolory wprost niesamowite, głębokie kontrasty, fantastyczne (aczkolwiek trudne do ustawienia) światło i przepiękne widoki. Zdecydowanie polecam zabrać na wyprawę szerokokątny obiektyw (co najmniej 18 mm) by móc uchwycić ogrom i potęgę tego miejsca.

Raj dla miłośników fotografii….

Zdobywca samotnego głazu.

Błekitne niebo nad Zion Narrows.

Kolejny z punktów, w którym ściany kanionu rozstępują się otwierając swe sklepienie  wpadającemu przez nie słońcu. To “Mystery Falls” – bardzo ciekawe strumienie górskiej wody spływające leniwie po skałach wprost do Virgin River. Nie niosą one dużej ilości wody, lecz malują na pochyłej powierzchni skały kolorowe smugi, które błyszczą w promieniach słońca. Rzeka przed nami zaczyna robić się coraz głębsza. Do tej pory brodziliśmy po kostki w wodzie (natrafiliśmy nawet na kilka “suchych” odcinków, które pokonaliśmy dosyć szybko). Wygląda na to, iż teraz przyjdzie nam stawić czoła pierwszej poważnej przeprawie. Powoli przesuwamy się do przodu uderzając kijem w dno rzeki. Coraz głębiej. Woda sięga już prawie za kolana. Zostało nam jakieś pięć metrów, aby wydostać się na kamienisty brzeg po drugiej stronie jeziorka. Dzień wcześniej rozmawialiśmy z Park Rangers, którzy mówili, że ostatnio nie było żadnych poważniejszych opadów deszczu, aby podniósł się poziom wody na tym odcinku szlaku. Przekonamy się o tym za chwilę… woda już sięga prawie do pasa, ale na szczęście do brzegu coraz bliżej. 2 metry, metr i… znów jesteśmy na “suchym lądzie”. Dwumetrowe kije, które służą nam do badania dna rzeki naprawdę się przydają.

Mystery Falls -tajemniczy wodospad.

Jedno z głębszych miejsc na które natrafiliśmy w czasie przeprawy.

Docieramy do ostatniego punktu naszej wyprawy: “Wall Street” Tutaj znajdują sie najwyższe, najpotężniejsze i najbardziej wąskie przejścia pomiędzy skałami. Wrażenie niesamowite. Turyści, którzy znajdują się przed nami wyglądają niczym miniaturowe figurki na tle ogromnych czerwonych ścian kanionu.
Niesamowite wrażenie. To właśnie w tym punkcie powstają najbardziej znane i najbardziej spektakularne fotografie Zion Narrows. Światło jest zjawiskowe. Zbliża się południe więc słońce znajduje się w swym najwyższym położeniu doskonale oświetlając otaczające nas skały. Trudno jest słowami opisać coś takiego, niech więc załączone fotografie oddadzą piękno Zion Narrows.

Pozostajemy w tym pięknym miejscu przez około pół godziny. W miedzy czasie spotykamy na szlaku małe grupki turystów. Dla większości z nich celem jest właśnie “Wall Street”. Stoimy  z wysoko uniesioną głową wpatrując się w  gigantyczne, wystrzeliwujące pionowo ku niebu groźne ściany kanionu. Jakże jesteśmy mali w porównaniu do potęgi natury….

Przepiękna “Big Springs”, niewielka oaza zieleni i małych wodospadów

Czas wracać. Dalsza część szlaku prowadzi w górę rzeki przez równie piękne, jednakże trudne technicznie przejścia i przeprawy. Należy przygotować się na przepłynięcie wpław kliku odcinków, w których woda Virgin River jest już naprawdę głęboka. W miejscu zwanym “Big Springs” znajduje się niewielkie obozowisko przeznaczone dla osób które wyprawę szlakiem Zion Narrows zaplanowały na dwa dni. Można tam rozbić namiot, rozpalić ognisko i ogrzać się przy gorącej herbacie. Z opowiadań dowiedzieliśmy sie iż organizowane są również nocne, grupowe wyprawy z pochodniami wzdłuż Narrows. Podobno jest to niesamowite przeżycie nieporównywalne do niczego innego na świecie.

Być może wkrótce znów wyruszymy na szlak, poświecimy cały dzień  i pokonamy cały 16-milowy odcinek przepięknego Zion Narrows. Na razie czeka nas droga powrotna prowadząca w dół Virgin River. Pomimo, że przed chwilą przemierzyliśmy ten szlak, na pewno droga powrotna dostarczy nam niezapomnianych wrażeń. Zion Narrows to przecież jeden z najpiękniejszych szlaków turystycznych w USA.

Kilka przydatnych informacji:
Trasa szlaku począwszy od Temple of Sinawava do Wall Street to dystans około 4 mil (w jedną stronę).
Czas potrzebny na przejście to około 6 godzin.
Szlak jest stosunkowo mało uczęszczany w godzinach porannych. We wczesnych godzinach południowych i popołudniami można się spodziewać dużej ilości turystów. Większość z nich dociera jednak do punktu zwanego “North End Of Riverside Walk”.
Przed wyruszeniem na szlak należy zapoznać się, jak wygląda poziom wody w rzece. W czasie nawet do kilkunastu godzin po opadach deszczu poziom wody praktycznie uniemożliwia swobodne poruszanie się korytem rzeki. Informacje na temat warunków panujących na szlaku można uzyskać w Zion Park Visitors Center.
Jeśli nie posiadacie odpowiedniego obuwia oraz wodoodpornych spodni, skarpet itp. cały ekwipunek można wypożyczyć bezpośrednio w Parku w specjalnie oznaczonych punktach. Cena zestawu, w skład którego wchodzą wodoodporne buty, skarpety, mapa oraz kijek kosztuje $19 na dobę. Zestaw taki nazywa się Warm Water Package.
Możliwe jest również wyjście na szlak Zion Narrows bez specjalistycznego obuwia, jednakże znacznie utrudnia to poruszanie się po śliskim, kamienistym dnie rzeki. Średnia temperatura wody w Virgin River w miesiącach letnich nie przekracza 10°C.

Lokalizacja Zion Narrows.

Materiał Video:  Najpiękniejszy szlak w stanie Utah: Zion Narrows

Interameryka, internetowy przewodnik po USA poleca:
Stan Utah , interaktywna mapa
Hwy 12 – jedna z najpiękniejszych autostrad w USA znajduje się w stanie Utah
Utah – Bajeczny świat Bryce Canyon
Na szlaku do Delicate Arch, symbolu stanu Utah

Pawel P. © 2010 interameryka.com -internetowy przewodnik po USA – wszelkie prawa zastrzeżone.

Autostrada numer 12 prowadząca przez najpiękniejsze rejony stanu Utah ma 128 mil długości. Teoretycznie można ją pokonać w nieco ponad trzy godziny, ale śmiem twierdzić, że jeszcze nikomu się to nie udało. Dwupasmowa, gładka jak stół powierzchnia “dwunastki”, która  uznawana jest za jedną z najbardziej spektakularnych tras w zachodnich stanach USA niczym powyginany monstrualnych rozmiarów wąż wije się przez wąskie gardziele kanionów, prowadzi ostrymi jak brzytwa grzbietami górskimi oraz szerokimi na kilkanaście mil pustymi połaciami skalnymi.

128-milowa trasa wiedzie turystów poprzez terytorium czterech parków stanowych oraz dwóch parków narodowych (National Forest oraz Grand Staircase -Escalante National Monument). Trasa zachwyca swym pięknem przez cały rok, jednakże wyjątkowych doznań estetycznych dostarcza jesienią, gdy rosnące na jej obrzeżach dęby, brzozy oraz klony przybierają ognistoczerwone i złote barwy. Nawet okoliczni  mieszkańcy, których podróż “dwunastką” to codzienna trasa do pracy i z powrotem, zatrzymują się na chwilę, by podziwiać malownicze widoki.

Autostrada nr 12, przepiękne krajobrazy stanu Utah.

Znajdź “dwunastke” pośród skał i kanionów

Różnorodność krajobrazów i formacji geologicznych występujących na trasie jest niespotykana nigdzie indziej w USA. Widoki za oknem zmieniają się niczym w kalejdoskopie. Wystarczy przejechać kilkanaście mil aby ciągnące się za oknem szerokie zielone pastwiska zmieniły się raptem w wąskie czerwonokrwiste kaniony, które po chwili znikają, by znów ustąpić miejsca wyłaniającym się na horyzoncie skalistym pustkowiom. Ogromne, nieskażone ludzką działalnością przestrzenie zachwycają.

Autostrada nr 12 (National Scenic Byway Utah Highway 12) prowadzi z miejscowości Panguitch na południu do Torrey na północy stanu Utah. Już kilkanaście mil za miasteczkiem Panguitch rozpoczyna się za oknami samochodu zachwycający spektakl. Droga  wjedzie nas wprost do Red Canyon. Ogromny łuk wycięty przez budowniczych autostrady w wapiennej skale niczym majestatyczna brama wjazdowa wita podróżnych. Red Canyon to przepiękny, jeden z najbardziej malowniczych odcinków na trasie. Fantastyczne formacje skalne, strzeliste wierze i kolorowe “hoods” zakończone białymi “czapami” przesuwają się powoli za oknami samochodu. Warto zatrzymać się choćby na półtorej godziny, aby wyruszyć na jeden z krótkich, 1,5-milowych szlaków. Miłośnikom fotografii polecamy “Birdseye trial”, oferujący całą gamę różnokolorowych formacji skalnych oraz malowniczych, niewielkich kanionów.

Witamy w Red Canyon

Słynny łuk skalny na trasie “dwunastki”

Kolejnym, chyba najbardziej spektakularnym punktem na trasie przejazdu autostradą jest przepiękny Bryce Canyon National Park. Aby zwiedzić ten cud natury należny poświecić co najmniej 1,5 dnia. Bryce Canyon uważany jest za najpiękniejszy i najbardziej kolorowy spośród wszystkich parków narodowych w USA. Krótki opis kanionu wraz z atrakcjami turystyczni znajduje się na naszej stronie internetowej (kliknij tutaj)

“The Hoods” wyrastają z ziemi gdy zbliżamy się do Bryce Canyon.

Widok Grand Staircase-Escalante National Monument, do którego wiedzie nas autostrada 12, zachwyca już z odległości kilkunastu mil. Na horyzoncie wyrastają nagle ogromne ściany skał, które niczym brzytwa przecina  w pół wąska wstęga słynnej “dwunastki”. Tutaj droga wiedzie przez płaskie, porośnięte trawami i nielicznymi drzewami pastwiska, pośród których co chwilę wyrastają majestatycznie formacje skalne. Przypomina to krajobraz żywcem przeniesiony z westernów. Brakuje tylko Indian i galopujących na swych rumakach kowbojów.

Grand Saircase-Escalante

Prawie dziki zachód…

W miejscowości Canyonville znajduje się wjazd do Parku Grand Staircase-Escalante, prawdziwego skarbca geologicznego. Słynie on z ogromnych kanionów przecinanych licznymi rzekami, unikalnych formacji skalnych oraz pradawnych skamieniałych szczątków zwierząt i roślin.

Park Narodowy Grand Staircase – Escalante wita i zaprasza.

Autostrada biegnie dalej, tym razem jest płasko, można więc swobodnie rozwinąć większą prędkość. Nagle, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, znikają towarzyszące nam wzgórza i zielone łąki. To magiczna 75. mila. Rozpoczyna się tutaj najbardziej spektakularny, 12-milowy odcinek autostrady znany jako “Hogsback”. Zaczynają się strome podjazdy, droga wije się pośród skał zataczając prawie 180-stopniowe łuki. Za oknem surowy widok. Bezkresne, ciągnące się aż po horyzont skaliste pustkowie poprzecinane gardzielami ogromnych kanionów. Droga wspina się ostrymi serpentynami wprost na szczyt “Knifeedge”. Tutaj rozpoczyna swą najgroźniejszą, a zarazem najpiękniejszą wędrówkę, prowadząc kierowców w swym szalonym, powyginanym tańcu pośród skalistych grzbietów górskich.

Autostrada ginie gdzieś w oddali…

Uwaga strome zjazdy, ostre zakręty…

Autostrada 12, zdjęcie satelitarne odcinka “Hogsback”

“Hogsback” serpentyny wyglądają imponująco.

Tutaj podróżuje się naprawdę wolno… z prawej i lewej strony doskonale utrzymanej asfaltowej powierzchni na tym odcinku brakuje pobocza! Ginie ono gdzieś w oddali spadając w dół ponad 350-metrową przepaścią. Dwa pasy drogi prowadzą wąskimi grzbietami, z których rozpościera się niczym nie zakłócony, fantastyczny widok na całą okolice. Na tle błękitnego nieba doskonale rysują się znajdujące się w oddali majestatyczne szczyty Navajo Mountain. Przed nimi ciągnące się aż po horyzont “Waterpocket Fold”. To ponad 100-milowy odcinek uskoku w skorupie ziemskiej, który jakby kurtyna przesłania doskonale widoczną z tego punktu krzywiznę ziemi. W tym miejscu autostrada przebiega na wysokości 1.437 m n.p.m. Niezapomniane widoki i wspomnienia. Jak niesamowitą pracę musieli wykonać inżynierowie, aby zaprojektować i wybudować szlak komunikacyjny na tak trudnym i zróżnicowanym geologicznie terenie.

Jeden z licznych punktów widokowych.

Wszystkim podróżującym po USA gorąco polecamy przejazd autostradą nr 12. Stanowi ona idealne połączenie komunikacyjne pomiędzy Bryce Canyon oraz parkiem narodowym Arches National Park. Wybierając “dwunastkę” jako alternatywną trasę będziecie musieli liczyć się z ponad 2,5-godzinnym wydłużeniem czasu przejazdu. Warto jednak poświęcić te dodatkowe godziny na przejazd jedną z najpiękniejszych autostrad w USA.

Mapa Satelitarna autostrady nr 12.

Materiał video przedstawiający jeden z odcinków autostrady nr 12 w stanie Utah.

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.

Internetowy przewodnik po USA: zobacz również:
Arches National Park: Na szlaku do Delicate Arch
Utah, Bryce Canyon: Bajkowy świat
Arches National Park: Devil’s Garden (Czarci Ogród)

Gigantyczne czerwone skały, kaniony, granitowe łuki oraz zapierające dech w piersiach widoki sprawiają iż miasteczko Sedona w stanie Arizona zaliczane jest do najbardziej malowniczych i spektakularnych miejsc w USA. Turyści odwiedzający Wielki Kanion również licznie przybywają do pobliskiej Sedony, która oddalona niespełna 2 godziny drogi Kanionu Colorado przyciąga  bogactwem malowniczych szlaków turystycznych, ścieżek rowerowych i ogromnych monolitów skalnych.

Sedona zachwyca pięknem krajobrazu.

Ponad 300 tysięcy lat temu obszar na którym leży obecnie Sedona pokryty był gruba warstwą miękkich osadów mineralnych i wulkanicznych naniesionych przez znajdujące się tutaj ogromne rozlewiska . Przez kolejne tysiące lat następowała powolna erozja terenu. Ruchy tektoniczne skorupy ziemskiej spowodowały podniesienie się płaskowyżu Colorado a pradawna delta rzeki zaczęła się powoli zapadać, drążąc w miękkich osadach przedziwne formacje.
Rzeka “Verde River” przepływająca obecnie przez Sedonę, wciąż powoduje erozję położonych na jej brzegach terenów wtapiając się jednocześnie w przepiekane krajobrazy płaskowyżu Colorado.

Obecnie rzeka “Verde River” przypomina zwykły górski potok.

Pomimo iż na terenach otaczających Sedonę znajdują się setki formacji skalnych, tylko niektóre z nich zostały określone jako unikatowe i wpisane na listę ” Zabytków Dziedzictwa Przyrody USA” . Górująca ponad miastem potężna Cathedral Rock została uznana w 1920 roku przez rząd Stanów Zjednoczonych taki właśnie pomnik przyrody i  na jej terenie utworzono Park Stanowy “Red Rock State Park”. Co roku tysiące turystów wyrusza malowniczym szlakiem ciągnącym się u podnóża Cathedral Rock aby podziwiać niepowtarzalne krajobrazy Parku Stanowego. Wyrastające z ziemi czerwone monity skalne, krystalicznie czyste strumienie oraz granatowe niebo usiane białymi chmurami stanowi ą idealne tło dla miłośników fotografii. Park otwarty jest dla turystów przez cały rok. W letnie upalne miesiące można wybrać się z rodziną na piknik, szukając ciszy i schronienia w cieniu drzew rosnących nad potokiem. Jesień z kolei przyciąga magią kolorów. Okoliczne drzewa zmieniają swe barwy przeistaczając cały park w kolorowy, żyjący i falujący na wietrze obraz malowany ręką matki natury.

Cathedral Rock widziany z Parku Stanowego “Red Rock State Park”

Jednak Cathedral Rock to nie tylko miejsce na rodzinny piknik, to także wyzwanie dla miłośników wypraw skalistymi szlakami i pasjonatów wspinaczek górskich.
Głowny szlak prowadzący do Cathedral Rock został sklasyfikowany jako średnio trudny i polecany jest głównie osobom w posiadającym dobrą kondycję fizyczną. Aby osiągnąć cel jakim jest punkt widokowy na samym szczycie, należny wspiąć się prawie 350 metrów po stromych podejściach skalnych. Szczególnie drugi odcinek szlaku, tuż przy strzelistych monolitach  jest stosunkowo trudny i wyzywający. Turysta natrafi tutaj bowiem na liczne, wąskie przejścia pomiędzy skałami oraz małe, wykute w skale otwory służące jako schody, którymi trzeba się wspiąć kilka metrów na stromą półkę skalną.
Szlak prowadzący na szczyt jest niestety w kilku punktach słabo widoczny. Oznaczono go bowiem  stertami  usypanych kamieni. Niekiedy mocno odznaczający się na powierzchni czerwonej skały szlak  ginie pośród roślinności i leżących luźno odłamków skalnych. Dla osób o słabszej kondycji przygotowano i oczyszczono na szlaku kilka miejsc (półek skalnych) w których można odpocząć i schronić się przed palącym słońcem. Wyzywające i męczące podejście jest jednak nagradzane cudownymi widokami roztaczającymi się na przepiękną dolinę. Kolorowe kwitnące głównie w maju kaktusy i agawy oraz krwistoczerwone strzeliste skalne formacje zdają się sięgać granatowego nieba i przyprawiają o zawrót głowy. Nigdzie indziej w na szlakach turystycznych w Stanach Zjednoczonych (oprócz Bryce Canyon) nie spotkałem tak fantastycznej gry kolorów.

Szlak Cathedral Rock – tylko 1.5 mili a jednak…

Cel wyprawy przed nami.

Strome podejścia…

Kaktusy…

Drzewa…

i piękne widoki.

Nikt nie mówił że będzie łatwo.

Prawie  u celu…

Cathedral Rock zdobyty !

Pięknie…

Pomimo iż cały szlak ma tylko 1.5 mili długości, wyjście na szczyt zajmuje średnio półtorej godziny, zejście natomiast około 45 minut. Przed wyprawą (szczególnie w miesiącach letnich) należny zaopatrzyć się w odpowiednią ilość wody, nakrycie głowy oraz okulary przeciwsłoneczne.
Miłośników zjawisk paranormalnych zainteresuje zapewne informacja, iż w punkcie widokowym na szczycie Cathedral Rock znajduje się jeden z najpotężniejszych w USA “vortexów” (czakram) , czyli punktów posiadających niezwykłą moc energetyczną. Bardzo często na szczycie Cathedral Rock możemy spotkać medytujące osoby które poddają się działaniom zbawiennej energii.

Jeden z wielu “Vortexów” znalezionych na szlakach Sedony.

Jak dotrzeć do Cathedral Rock ?
Wyjeżdżając z Sedony, należy udać się droga nr 179 na południe. Po przejechaniu około 3.4 mili od centrum miasta należny  skręcić w prawo w drogę “Back O’Beyond Road” i przejechać około 0.6 mili aż do wyraźnie oznaczonego parkingu. Tutaj zaczyna się szlak prowadzący do Cathedral Rock.

Mapka Google z zaznaczoną trasa dojazdową do Cathedral Rock (kliknij aby powiększyć)

Interameryka – internetowy przewodnik po USA poleca:
Arizona- Magiczna Sedona

Arizona- Horseshoe Bend

Arizona- Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona- Rajski wodospad Havasu

Arizona – Wyprawa w głąb Kanionu Clolorado

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Wszystkich czytelników naszego przewodnika internetowego po USA zapraszam na wycieczkę w głąb kanionu Colorado. Artykuł opisuje zejście w dół kanionu do rzeki Colorado szlakiem South Kaibab, powrót szlakiem Bright Angel.

South Kaibab Trial (oznaczona jako SK). Potocznie uważana za szlak prowadzący głównie grzbietami kanionu, natomiast Bright Angel Trian (BA) to szlak wiodący przez większość trasy wyłącznie dnem małych kanionów i skalistych wąwozów. Opinie turystów na temat SK są zdecydowanie lepsze. Szlak jest szeroki, z dużą ilością punktów pozwalających na podziwianie panoramy Wielkiego Kanionu. Należy pamiętać, iż szlak Kaibab Trial pozbawiony jest praktycznie drzew, co bardzo utrudnia wyprawę, zwłaszcza w czasie gorących letnich dni, gdy bezskutecznie staramy się znaleźć choćby skrawek zacienionego miejsca. Bezwzględne słońce jest naszym wrogiem w czasie całej wyprawy. Wszystkie przewodniki oraz służby porządkowe apelują i przypominają turystom wybierającym się w głąb kanionu, aby zabrać ze sobą spory zapas wody. W trakcie pierwszego etapu zejścia – trwającego około 2,5 godziny – na szlaku absolutnie nie ma żadnych punktów, gdzie można uzupełnić zapasy wody lub pożywienia. Pierwsze miejsce, gdzie można to zrobić znajduje się w Indian Garden – miejsce kempingowe oddalone o 4,5 mili od początku szlaku. Suchy klimat kanionu i wysiłek fizyczny może bardzo szybko doprowadzić do niebezpiecznej dla zdrowia utraty dużej ilości wody przez organizm.

Ponieważ South Kaibab Trial jest szlakiem o zdecydowanie bardziej zróżnicowanym wysokościowo, stromym i pozwalającym na łatwiejsze zejście niż wyjście, zaleca się, aby turyści korzystali z tego szlaku do zejścia w głąb kanionu. Jako szlak powrotny zalecany jest Bringht Angel Trial.

Wyruszamy w trasę

Las Vegas rozpoczyna właśnie swe nocne życie, tłumy ludzi wylegają na oświetlone neonami ulice rozpoczynając kolejną przygodę w mieście wypełnionym po brzegi kasynami i drogimi hotelami. Dla nas jednak zbliża się pora na odpoczynek. Zegarki nastawiliśmy na godzinę 2 w nocy. Plecaki spakowane, zapasy wody, owoców i suchego prowiantu przygotowane zostały kilka godzin temu. Przed nami 4 godziny snu, a później ponad 4 godziny jazdy samochodem do Grand Canyon Village i prawie 8 godzin wędrówki szlakami prowadzącymi w głąb Kanionu Colorado.

Wschód słońca powitał nas trasie 93 prowadzącej z Las Vegas do Wielkiego Kanionu Colorado

Grand Canyon – czyli Wielki Kanion Colorado.

Docieramy do Grand Canyon Village. Ponad 450-kilometrowa trasa z Las Vegas została pokonana w niewiele ponad trzy godziny. Podróżowanie przez pustynie w nocy ma jednak swoje zalety –można rozwijać naprawdę duże prędkości. Zostawiamy samochód na parkingu przy Backcountry Information Center. Odjeżdżają stąd autobusy niemal bezpośrednio na początek trasy South Kaibab Trail. Napędzany „ekologicznym” paliwem autobus przyjeżdża punktualnie, a w środku zaskakująco sporo ludzi. Część ze statywami i torbami fotograficznymi, inni – jakby żywcem przeniesieni z katalogów firm „Columbia” lub „North Face” wyposażeni w profesjonalny sprzęt,  fotochromowe okulary słoneczne i oddychające superwentylowanie stroje najnowszej generacji . Po dwudziestu minutach autobus zatrzymuje się na samym końcu swej trasy. To South Kaibab/Yaki Point. Miejsce, w którym rozpoczynamy swą przygodę z Wielkim Kanionem Kolorado.

Parking oraz Backcountry Information Center.

Ekologiczny wesoły autobus

Zejście w dół południowym szlakiem „Kaibab Trail”

Szeroka, pokryta czerwonym pyłem utwardzona droga prowadzi nas prosto z parkingu do krawędzi kanionu, mijamy po drodze małą zagrodę, w której znajduje się kilka mułów. – Zwykle jest ich więcej – mówi jeden z turystów – pewnie reszta już pracuje przewożąc turystów lub bagaże na grzbiecie.

Tuż przy wejściu na szlak witają nas wielkie tablice informacyjne, na których równie wielkimi literami napisane są ostrzeżenia dla „weekendowych” turystów. Nie próbuj wycieczki do rzeki i z powrotem w jeden dzień! Zakaz wprowadzania psów! Nie zostawiać odpadków i śmieci na szlaku! Nie karmić zwierząt! Oczywiście, nie karmić zwierząt… zachowaj jedzenie dla siebie, chciało by się dopisać.

Parking dla sympatycznych mułów.

Zanim wyruszysz w trasę, koniecznie zapoznaj się z informacjami !

Szlak rozpoczyna się ostrymi serpentynami w dół. Zejście jest szerokie lecz strome i kręte. Po prawej stronie zaczyna górować nad nami gigantyczna wapienna ściana kanionu. Trasa szlaku jest dobrze utrzymana, mocno ubita, pokryta jest czerwonym pyłem i pokruszonymi kawałkami skalnymi. Urozmaicają ją tu i ówdzie liczne odchody z mułów, które na szczęście znikają zupełnie w miarę schodzenia w głąb kanionu. Po chwili serpentyny nagle się kończą i rozpoczyna się łagodniejsza, prowadząca przez pół mili część szlaku. Natrafiamy na pierwszy punkt, gdzie możemy podziwiać panoramę. Widok niesamowity! Doskonale obrazujący budowę geologiczną kanionu. Jak na dłoni widać, że składa się on z niezliczonej ilości mniejszych kanionów. Aż trudno uwierzyć, iż za chwilę znajdziemy się tuż przy rzece Kolorado, na samym dnie ponad 1,5-kilometrowej dziury w ziemi. Strzelam kolejne zdjęcia starając się uchwycić na nich pojedyncze drzewa – widok bardzo rzadko spotykany na szlaku.

Pierwszy odcinek szlaku “Kabibab Trial” widziany  z krawędzi kanionu Colordo

Schodzimy coraz niżej, jest coraz bardziej gorąco, widoki wyłaniające się zza każdego zakrętu są niesamowite. Wreszcie zbliżamy się do punktu zwanego Ooh-Ahh. Przez cały czas wędrówki masywna ściana, po której prowadzi szlak, skutecznie blokowała nam widok na panoramę kanionu. W punkcie Ooh-Ahh szlak skręca ostro w lewo, tuż nad krawędzią urwiska, odsłaniając przed nami przepiękną panoramę z widokiem na O’Neill Butte – symbol Kaibab Trial. Widok zapiera dech w piersiach. Przez kilka minut wpatrujemy się w ten cud natury. Nad nami czerwone ściany kanionu i ciemnogranatowe niebo, przed nami gigantyczny kanion, z którego wnętrza wyłaniają się ostre ściany kolejnego kanionu. Natura jest niesamowita! To dopiero początek wędrówki, najlepsze dopiero przed nami. Ruszamy dalej, zobowiązaliśmy się przecież, że zdobędziemy rzekę Kolorado…

Schodzimy w dół a przed nami wciąż serpentyny

Spoglądając  w gorę szlaku…

Pierwsze widoki na panoramę Wielkiego Kanionu Colorado.

Kanion Colorado – Sucho i gorąco

Kanion Colorado, przepiękna panorama.

Zbliżamy się do punktu Ooh-Ahh.

Ooh-Ahh w całej okazałości

Ooh-Ahh widok na O’Neill Butte.

Pierwszy przystanek – Cedar Ridge

Cedar Ridge to stosunkowo płaski teren położony około 1,5 mili od krawędzi Kanionu (1000 metrów licząc w prostej, pionowej linii). To popularne miejsce postojowe praktycznie dla wszystkich turystów oraz dla karawan ciągnących w górę i w dół szlaku.  Znajduje się tutaj mały domek, gdzie można załatwić swoje potrzeby fizjologiczne i kilka drzew, wśród których można znaleźć schronienie od palącego słońca. Nie można tutaj uzupełnić zapasów wody, można ją ewentualnie otrzymać od zaprzyjaźnionych turystów. Dowiedzieliśmy się, że w zależności od pory dnia Cedar Ridge jest pełna ludzi lub zupełnie pusta. W czasie, gdy odpoczywaliśmy (około 15 minut), przez ten punkt przewinęło się niewiele ponad 20 osób.

Czas jednak ruszać dalej, z krawędzi Cedar Ridge nie widać jeszcze nawet naszego celu – rzeki Kolorado.

Cedar Ridge nasz pierwszy przystanek.

Płasko i niewiele osób ….

Ruszamy dalej…w głąb kanionu Colorado.

Szlak znika gdzieś za zakrętem.

Kanion w kanionie ….

Skeleton Point – ostre zejście w dół

Wijący się ostro w dół spiralny szlak znika gdzieś w odchłaniach kanionu. Stoimy nad stromym urwiskiem skalnym a przed nami chyba najtrudniejszy, jak do tej pory, odcinek do pokonania. Jak dobrze, że posłuchaliśmy rad przewodnika i wybraliśmy właśnie Kaibab Trial jako szlak, którym będziemy schodzić w dół kanionu. Zupełnie nie wyobrażam sobie odwrotnej sytuacji – wspinaczki. Widok z dla turysty stojącego u dołu urwiska z wijącą się dookoła niego ścieżką na pewno jest porażający dla osoby, która wybrała ten szlak jako drogę powrotną.

W tym punkcie po raz pierwszy ujrzeliśmy zaledwie delikatny przebłysk płynącej gdzieś daleko w dole rzeki Kolorado. Stajemy na krawędzi szerokiej na 2 metry ścieżki. Różnica wysokości lekko przeraża, nie czas jednak na lęki, zaszliśmy już za daleko. Naciągam na głowę kapelusz przeciwsłoneczny i ruszam w dół.

Skeleton Point ….ostre zejście.

Ostro i kręto …na szczęście szlak jest szeroki (w tym miejscu).

Spotkanie z Mułem

Jak najtrafniej opisać szerokość szlaku? Można powiedzieć, że jest on na „muła szeroki”. Muły są zawodowymi wspinaczami i królują na szlakach Wielkiego Kanionu. Mają one również niekwestionowane prawo pierwszeństwa na szlaku. Gdy wybierasz się na wyprawę w godzinach porannych, bądź pewien, że na pewno nie unikniesz spotkania z karawaną złożoną z obładowanych mułów ciągnącą w górę Kanionu. Nasze spotkanie z tymi sympatycznymi zwierzakami wypadło dokładnie w jednym z najwęższych miejsc na szlaku. Dokładnie w momencie wychodzenia zza zakrętu stanęliśmy oko w oko z karawaną złożoną z 7 mułów. Ponieważ muły na szlaku „nie umieją zawracać”, posłusznie zrobiliśmy w tył zwrot i przeczekaliśmy, aż powoli, bez stresu przejdą obok nas.

Muły mają pierwszeństwo w wielkim kanionie.

Takie zejście dla muła to pestka …

Szlak “na muła szeroki”.

Tonto Plateau

Jedno z najbardziej nudnych i opuszczonych miejsc na szlaku. Gigantyczny płaski teren porośnięty pustynną roślinnością, nad którym górują ściany kanionu.

Tonto Plateau kończy się punktem zwanym The Tipoff. Znajduje się tam mała drewniana chatka przeznaczona głównie do załatwiania potrzeb fizjologicznych, kilkanaście drewnianych konstrukcji, do których można przywiązać muły i… nic więcej. Nie ma tutaj ani kropli wody. Sucho i gorąco.

Przyroda wielkiego kanionu Colorado

Zbliżamy się do Tonto Plateau ..niektórzy turyści  nie mogą wytrzymać.

Kanion Colorado: Tonto Plateau w całej okazałości.

Przebyliśmy już 4,4 mili – to zaledwie jedna czwarta naszego szlaku prowadzącego w głąb i ponownie w górę Kanionu Colorado. To co znajduje się tuż przed nami jest wewnętrzną gardzielą kanionu, znaną również jako Granite Gorge.

Koniec części pierwszej.
Cześć druga artykułu “Wyprawa w głąb Kanionu Colorado” – kliknij TUTAJ

Pawel P. © 2010 interameryka.com

Mapa satelitarna z oznaczonymi szlakami South Kaibab Trial i Bright Angel Trial (kliknij aby powiększyć)

Zobacz także w naszym przewodniku po USA:

Arizona: Kanion Colorado – Rajski wodospad Havasu.

Arizona: Szklana platforma nad Kanionem Colorado

Arizona: Horseshoe Bend

Arizona: Magiczna Sedona