Warto zamknąć okna i włączyć klimatyzacje, bo Dolina Śmierci to nie tylko malowniczy obszar pustynny, ale również jedno z najgorętszych miejsc na ziemi, gdzie pięćdziesięciostopniowe upały nie należą do rzadkości. Ponura nazwa ma związek z poszukiwaczami złota którzy w 1849 r przemierzali pustynne tereny, aby skrócić sobie drogę do złotonośnych terenów Sierra Nevada.  Ale o Death Valley, mimo panującej suszy i morderczego upału można powiedzieć wszystko oprócz tego że ….nie jest martwa.

Szeroka pustynna dolina otoczona  wzgórzami to najdalej wysunięty na południowy wschód zakątek Kalifornii. Ochroną w Parku Narodowym objęto pustynną dolinę długości 230km², otoczoną łańcuchem górskim o wysokości 3000m n.p.m. 1500 km² powierzchni parku leży poniżej poziomu morza, najniższy punkt (86m p.p.m) przy Badwater jest zarazem najniżej położonym miejscem na zachodniej półkuli. Dolinę otaczają potężne pasma górskie Panamint oraz Amaragosc. Death Valley jest najbardziej suchym miejscem w Ameryce i jednym z najgorętszych miejsc na ziemi. Najwyższą temperaturę zanotowano tutaj w lipcu w 1913 roku, wynosiła ona 56.7°C

Wyprawę do Doliny Śmierci rozpoczęliśmy od najbliżej położonego miasta do którego mieliśmy możliwość dotarliśmy samolotem i które zapewniało nam doskonałe zaplecze hotelowe . Las Vegas – Leży dokładnie 100 mil od Death Valley, tak wiec jazda samochodem zajmuje niewiele ponad dwie godziny. Przyjeżdżając do Death Valley w miesiącach letnich ( i nie tylko) należy zabrać ze sobą dużo wody pitnej, a wycieczkę samochodową rozpocząć z pełnym bakiem. W miasteczkach położonych w pobliży doliny (Furnance Creek, Stivepipe) można również znaleźć stacje benzynowe jednak ceny paliwa są tak kilka razy wyższe. Warto pamiętać również iż telefony komórkowe nie będą działać z powodu braku zasięgu.

Z Las Vegas wyruszyliśmy o godzinie 4 rano, kierując się wskazaniami nawigacji GPS powoli zostawialiśmy za sobą światła śpiącego jeszcze miasta. Przed nami równiutka jak stół autostrada  nr 160 prowadziła nas prosto do Doliny Śmierci. Jedziemy dosyć szybko, jednak nawet na pustkowiu należy zwracać uwagę na patrole policji. Po chwili mijamy pierwsze tablice informujące nas że jesteśmy już na terenie Doliny Śmierci. Zaplanowaliśmy wjazd do doliny tuż przed wschodem słońca i prawie nam się to udało. Słońce wschodzi zza gór i zaczyna oświetlać  okoliczne wzgórza, piękne kolory. Zgodnie z zaplanowaną wcześniej trasa kierujemy się w stronę miejscowości Furnance Creek.

Obowiązkowo zatrzymujemy sie w słynnym Zabriskie Point. Miejsce  niesamowitych skalnych formacji erozyjnych . To chyba najsłynniejszy punkt widokowy w całej Death Valley i ulubione miejsce dla fotografów. Miejsce słynne również za sprawą zrealizowanego w latach 70-tych filmu Antonioniego o hippisowskiej kontrkulturze (tyt: “Zabriskie Point” z muzyką min. Pink Floyd). To jest zwykle pierwsze miejsce na jakie trafia turysta wjeżdżający od strony Nevady. Samochód zatrzymujemy na małym parkingu i ścieżką wchodzimy na punkt widokowy. Piękna panorama. Widziałem kilka razy wycieczki piesze schodzące z przewodnikiem w głąb tych kolorowych gór. Podziwiam śmiałków mających na tyle odwagi i odporności na bardzo wysokie temperatury w tym miejscu latem (zimą też).
Fot: Widoki  Zabriskie Poin

Wyruszamy dalej w kierunku miejscowości Furnance Creek. Miejsce wygląda jak oaza zieleni na środku pustyni. Pełna palm, bujnej roślinności zielonej trawy i mnóstwa małych oraz średnich hoteli i moteli. Idealne miejsce na drugie śniadanie. Zatrzymujemy się w małej restauracje na typowe amerykańskie naleśniki (pancakes) z owocami. Ceny są umiarkowane, choć spodziewaliśmy się znacznie wyższych wydatków w tej “oazie”.
Pola golfowe w Furnance Creek kontrastują z surowym krajobrazem Doliny Śmierci

Czas ruszać dalej, kolejny punkt na naszej mapie to Badwater, najniżej położony punkt w Ameryce Północnej znajduję się 86 m poniżej poziomu morza. 40 minut jazdy od Furnance Creek i jesteśmy na miejscu, najbardziej suche miejsce Ameryki jedno z najgorętszych na ziemi, gdzie latem temperatury dochodzą do 57°C, a piasek rozgrzewa się niemal do 100°C! Niedawno zbudowano tam taras i zejście dla turystów. Można przejść się kilkadziesiąt metrów po “soli”. Wygląda to jakby ktoś wysypał wielką solniczkę.
Badwater – słone jezioro

Teren jest płaski, więc w wyobraźni widzę, jak szybkie samochody bija tu rekordy prędkości. Schodzimy do punktu znajdującego sie 86 metrów poniżej poziomu morza. Najniżej położony punkt na półkuli zachodniej. Dobrze to obrazuje namalowany na pobliskiej górze znacznik gdzie znajduje się poziom morza, to daje wyobrażenie jak nisko się znajdujemy.  Najczęściej fotografowane miejsce w Badwater znajduje się tutaj. Z pomostu schodzimy się na ogromny pas (jak pas startowy na lotnisku) soli. Płaski teren dookoła i falujące powietrze. Kiedyś można było biegać po całym terenie teraz zakazy ograniczają do małego obszaru.

Badwater – słone “bajorka”

Czas ruszać dalej. Wracamy tą samą trasą w kierunku Furnance Creek, odbijamy jednak na Artist Palette. Znajduje się tam wjazd miedzy góry w uroczy kanion kanion. Droga jest tu jednokierunkowa – wjazd z jednego punktu, a wyjazd w innym. Przed nami tablica informująca o zakazie wjazd samochodów dłuższych niż 7.7m. Przejazd miedzy stromymi skałami jest bardzo wąski. Nasz Ford Escape jest na tyle kompaktowy że decydujemy się na wjazd. Arist Drive kolejne miejsce miejsce gdzie skały mają różnokolorowe odcienie – niesamowite jak przyroda wciąż nas zaskakuje. Skały i piasek wyglądają jakby ktoś pomalował je różnokolorowymi farbami. Obowiązkowo zatrzymujemy się na sesje zdjęciowa, wspinamy się na skały. Widoki nie do opisania. Słońce mocno już grzeje
Dolina Śmierci: Artist Palette, ktoś pomalował skały !

Wyruszamy dalej kierując sie w strone Mesquite Sand Dunes mijamy znów Furnance Creek. Następne 26 mil przemierzamy w 35 minut. Mesquite Sand Dunes to miejsce niesamowite, jakby ktoś przeniósł tutaj kawałek Sahary. Jak okiem sięgnąć wszędzie piach…dostaje się nawet pod ubranie, a to za sprawa wiejącego delikatnie wiatru który unosi ziarenka piasku i upycha je dosłownie wszędzie. Kolory niesamowite, błękit nieba w połączeniu rożnymi odcieniami piaszczystych wydm daje niesamowity kontrast. Nie przypuszczałem że w Dolinie Śmierci ukryta jest prawdziwa piaszczysta pustynia z wysokimi wydmami na których wiejący wiatr uformował przedziwne piaskowe kształty. Brakuje tylko wielbłądów aby ktoś pomyślał że jesteśmy w Afryce. Zdjęcia na pewno będą piękne.
Dolina Śmierci: Mesquite Sand Dunes, prawdziwa burza piaskowa ?

Dolina Śmierci: Mesquite Sand Dunes, Sahara czy Dolina Śmierci ?

Czas jednak ruszać dalej, upał daje nam się we znaki, pijemy dużo wody. Gdyby nie klimatyzacja w samochodzie na pewno byśmy się już upiekli. Termometr w samochodzie wskazuje 39 stopni.  Po drodze zatrzymujemy się w pobliskim “Mieście Duchów’ (Ghost Town). To opuszczone górnicze miasteczko kiedyś tętniło życiem , teraz straszy opuszczonymi budynkami, wrakami samochodów i wszędobylskim wiatrem przenoszącym tumany kurzu. Dziwne uczucie …

Dolina Śmierci: Miasto duchów

Ruszamy na północ. Cel to Titus Canyon, przez który Wjeżdżamy od strony Nevady. Titus Canyon to droga jednokierunkowa przez wąski kanion, nie ma zawracania. Napęd na 4 koła sugerowany. Wspinaczki wozem pod górę dostarczają dużo emocji i adrenaliny. Nasz Ford spisuje się dzielnie. Droga jest trudna, ale da się prowadzić. Dużo piasku i kurzu w powietrzu. Szybko wyczerpuje się płyn do spryskiwania szyb wiec dolewamy co jakiś czas wodę. W silniku jak w piaskownicy- wypożyczalnia samochodów będzie miała od groma roboty aby doprowadzić samochód do stanu używalności. Mijamy różne formacje skalne, widoki zmieniają się często – stanowczo nie jest monotonnie. To już totalne bezdroża. Trasa prowadzi nad urwiskiem. Jeden błąd i można spaść wiele metrów. Wychodzimy co jakiś czas i sprawdzamy, co czeka nas za zakrętem. W niektórych miejscach jest tak wąsko, że ledwo mieści się samochód. Mijamy opuszczone miasteczko z zamkniętą kopalnią. Jazda w tym miejscu to spora dawka adrenaliny. Słonko ciepłymi kolorami kładzie się na górach -to już późne popołudnie ale teraz to są widoki! Wydostajemy się z kanionu. Warto było. Wracamy na normalną drogę. Teraz tylko szybki posiłek i czas wracać do hotelu w Vegas. Za 2 godziny będzie zupełnie ciemno a przed nami jeszcze 3 godziny drogi

Dolina Śmierci: Titus Canyon , naprawdę wąsko

Interaktywna mapa wyprawy.

Dolina Śmierci powiększ mapę

zapraszamy do oglądnięcia materiału video:

Pawel P.
© 2010 interameryka.com | wszelkie prawa zastrzeżone – kopiowanie bez zgody autora zabronione.

zobacz podobne wpisy z działu Arizona:
przewodnik po Arizonie: Rajski wodospad

przewdonik po Arizonie: Horseshoe Bend

przewodnik po Arizonie: Magiczna Sedona

„A biały człowiek nie może pić wody Mono Lake, bo to jest prawie czysty ług. Chociaż mówiono, że Indianine w pobliżu pili ją czasami, to jednak jest nieprawdopodobne, nic dziwnego, że mówi się, że są jednymi z najszczerszych kłamców jakich kiedykolwiek widziano” – Mark Twain

Dojechaliśmy do MONO LAKE – widok jak w filmie science fiction – formacje tufowe w kształcie zamków i słone wody jeziora, szarobiała powierzchnia ugina się pod stopami, jakby była z gąbki… a może jednak jesteśmy na innej planecie…

Mono Lake – inna planeta

Mono Lake leży w centrum pustynnego płaskowyżu wulkanicznego. Jezioro to jest pozostałością ogromnego zbiornika wodnego, powstałego z topniejących lodowców 760 tysięcy lat temu i jest najstarszym jeziorem Ameryki Północnej.

Obszar Mono Lake obejmuje około 65 mil. To wysoko alkaliczne i hyperhalinowe słone jezioro w Kalifornii. Mono Lake Rezerwat został ustanowiony w celu zachowania spektakularnych “martwic wież”, węglan wapnia i pokręteł powstałych w wyniku interakcji z słodkowodnych alkalicznych źródeł i wód jeziora. Jezioro ulega coraz większemu zasoleniu, m.in. przez prace wodociągowe, jakie miały miejsce w 1941 roku. Powierzchnia 180 km, zasolenie jeziora – 50-199%, wymiary – 7,5 x 7,5 km

Mono Lake – “tufowa”" góra…

Gdy zbliżaliśmy się do jeziora w oddali widziałem pojawiające się  kształty słupków – wieżyczek jakby wyjętych z baśni fantasy. Przyznam, że prawie pobiegłem i na miejscu oniemiałem, krajobraz był hm… inny, obcy jak z kosmosu. Wyglądało to jakby ktoś wyrwał z ziemi ogromną jaskinię, odwrócił do góry nogami i wstawił do jeziora. Zatrzymaliśmy się przy brzegu robiąc serie zdjęć. Słupki tuf miały różne kształty, wchodziliśmy do mini-jam i wspinaliśmy się na wieżyczki, żeby potem wyjrzeć przez okienka na panoramę “stalagmitów” wystających z wody. Wszędzie czuć było sól. Przedzierałem się przez las tuf nadający się na scenografię filmu Stevena Spielberga. Idealne miejsce na oryginalną sesję zdjęciową. Nie da się przejść obojętnie obok takich okazów, tak więc chodziliśmy lekko zahipnotyzowani urokiem Mono Lake. Tabliczki “proszą” o uszanowanie miejsca i nie wspinanie się na tufy, ale czasem trudno to zrobić, przejścia między różnymi odcinkami wymagają trochę gimnastyki.

Mono Lake: kolory, kształty nie z tej ziemi.

Wszystko wydaje się tutaj nierealne i nawet zdjęcia nie oddadzą uroku tego miejsca. Słyszałem wcześniej, że miasto Los Angeles kupiło to miejsce i zbudowało 18-kilometrowy tunel wodociągowy, co spowodowało tak duże obniżenie poziomu jeziora. Staliśmy teraz poniżej poziomu jeziora, a tabliczki informowały nas jak wyglądało tutaj życie w epokach lodowcowych.Paradoksalnie Mono Lake przetrwało kilka epok lodowcowych i aktywności wulkaniczne, a największym zagrożeniem dla niego jest… Los Angeles! Na szczęście dużo aktywistów broni tego miejsca przed zagładą i wygląda, że jezioro będzie uratowane. Czas nieubłaganie nas gonił i powoli robił się wieczór. Prosto z parkingu pojechaliśmy nieutwardzaną drogą do punktu Navy Beach, droga dojazdowa przeznaczona była dla samochodów z napędem na 4 koła, ale  zaryzykowaliśmy dojazd zwykłym i… udało się.

Mono Lake: Słona plaża…

Miejsce oddalone jest o kilometr od South Tufa i w sumie można było ten odcinek przejść wzdłuż plaży. Navy Beach to… plaża – tylko zamiast piasku mamy sól, wilgotne i gąbczaste podłoże sprężynowało pod bosymi stopami – dziwne uczucie! W oddali majaczył całkiem spory “zamek” z tufy. Spróbowaliśmy wejść do zielonej wody i lekka fala zdołała nas trochę zmoczyć, ubranie natychmiast stało się sztywne jak po krochmalu.
Kolejnym punktem wyprawy była północna strona – Mono Lake County Park. Gdy zaparkowaliśmy samochód  ruszyliśmy po drewnianym podeście na punkt widokowy. Tutaj spotkała nas mała, niemiła niespodzianka – nie można było schodzić z podestu i podejść na plażę przy jeziorze, jak to robiliśmy wcześniej. A już się zdążyliśmy przyzwyczaić, że nad Mono Lake można wszystkiego dotknąć (w przeciwieństwie do Yellowstone, gdzie wszędzie są drewniane mostki widokowe). Pewnie taka ochrona akurat na tym kawałku plaży jest ze względu na żyjące tutaj licznie ptaki. Miejsce to słynie wśród ornitologów, jest doskonałym spotem obserwacyjnym i tego dnia siedziało kilku maniaków z lornetkami i książkami obserwując ptactwo.
Ptaki nad Mono Lake

Autor: Marcin Sieradzki

Zapraszamy do oglądnięcia materiału video:

Lokalizacja:
Mono Lake położone jest w północno-wschodniej części stanu California na granicy stanu Nevada.
Koorydnacja GPS 38.0165°N 119.0093°W

Mapa Satelitarna Google (kliknij aby powiększyć)

Zobacz również:
California – “Napa Valley – kraina winnic”
California -“Big Sur – najpiękniejsze miejsce  w Californii”
California – “Rodeo Drive – najdroższa ulica w USA”

Pierwszą winnicę w Kalifornii założył w 1697 roku franciszkanin, ojciec Junipero Serra w misji katolickiej w okolicy San Diego. Z Meksyku sprowadzono winorośl przeznaczoną do upraw, nosi ona zresztą do tej pory nazwę „mision”.

Produkuje się tu, zwłaszcza w dolinach Napa, Sonoma i Carneros, wina najwyższej klasy. Zróżnicowane warunki glebowe i klimatyczne powodują, że różnorodność powstających tu win jest ogromna, niespotykana w innych regionach winiarskich na świecie. Uprawia się tu przede wszystkim podstawowe odmiany europejskie. Czerwone: cabernet sauvignon, merlot, pinot noir, sangiovese oraz białe, przede wszystkim chardonnay i sauvignon blanc.

Napa Valley: Jak okiem sięgnąć… winnice

Bardzo ważną kalifornijską odmianą jest powszechnie tu uprawiany czerwony szczep zinfandel. Pochodzący prawdopodobnie z Włoch, traktowany jest jako rodzima odmiana kalifornijska. Jak wspomniałem  – najlepsze jak dotąd wina pochodzą z regionów Napa i Sonoma, ale coraz częściej pojawiają się doskonałe wina z Mendocino, zwłaszcza cabernet, zinfandel, chardonnay i gewurztraminer. Z kolei oddalone od wybrzeża hrabstwo Lake słynie z białych sauvignon blanc i czerwonych syrah.

Napa Valley: Przepiękne krajobrazy

Kalifornia ma takie miejsce, które jest odwiedzane częściej przez mieszkańców tego stanu niż przez turystów, a jest nim Dolina Napa – region winiarski. Mieszkańcy Bay Area i San Francisco mogą uważać się za szczęściarzy, dojazd w to miejsce nie zajmuje więcej niż godzinę. Trzeba pamiętać tylko w jakim celu udajemy się do Doliny Napa – czy w celach degustacji win, czy zwykłego zwiedzania okolic… W pierwszym wypadku warto wybrać lub wylosować kierowcę, który nie będzie degustował win, a w drugim koniecznie trzeba zabrać ze sobą aparat fotograficzny, ponieważ widoczki jakie będziemy mieli zaserwowane – należą do jednych z ładniejszych i spokojnie można później zażartować, że było się w południowej Francji. Dolina nie przypomina typowej Kalifornii, jest tutaj dużo “europejskich” krajobrazów i architektury, które zaskoczą każdego.

Napa Valley: Przydrożna kapliczka. Napa Valley to bardziej europejskie “klimaty”

Do winiarni można się dostać z San Francisco na wiele sposobów, szybciej przez Oakland, a przyjemniej przez most Golden Gate – skąd mniejszymi drogami przetniemy “konkurencyjną” dolinę Sonoma, gdzie będziemy mieli przedsmak winnic. Już na kilka mil przed miastem Napa można zobaczyć pierwsze ogromne pola winorośli z winiarniami, które “wyłapują” pierwszych gości. Do wyboru mamy naprawdę sporą liczbę ciekawych miejsc, można sugerować się wyglądem zewnętrznym, marką lub szczepami produkowanych tutaj win. Dużo osób ma swoje ulubione miejsca, które odwiedza dość często. Dla osób, które pragną pierwszy raz zetknąć się z przemysłem winiarskim jest kilka miejsc z bezpłatną degustacją. Cały obszar doliny to ogromne tereny z winoroślami, przejazd między nimi może wydać się monotonny i zabarwiany tylko co jakiś czas przepięknymi budynkami.

Napa Valley: Winnice… winnice… winnice

Dla dobrej orientacji warto zapamiętać sobie, że główną arterią przelotową jest droga numer 29, wzdłuż której mają swoje winiarnie znane marki winiarskie, takie jak m.in. ogromne budynki winnic Roberta Mondaviego. Prawie równolegle do tej drogi biegną tory kolejowe słynnego Winnego Pociągu – (Wine Train). Jest to trzygodzinna podróż połączona z posiłkami i degustacją win, trasa prowadzi pomiędzy winnicami na odcinku około 60 kilometrów. Główna stacja mieści się niedaleko centrum miasta i z zewnątrz wygląda niezbyt interesująco, dopiero stojące na bocznicy historyczne dwa wagony sugerują, że jesteśmy we właściwym miejscu. Samochód zostawiamy na dużym parkingu i wchodzimy na pokład pociągu. Będąc w mieście Napa warto odwiedzić duże biuro Informacji Turystycznej (Visitor Center), dostaniemy tutaj bardzo obszerną informację na temat wszystkich winnic w rejonie z dokładnym opisem. W samym centrum miasta możemy zetknąć się w przyjemną zabudową – momentami wiktoriańską oraz muralami na ścianach budynków. Lokalne knajpki oferują kawę i lekkie posiłki, a na smakoszów czeka duża liczba restauracji.

Napa Valley : Warto zboczyć z głównej trasy aby zobaczyć takie widoki

Równolegle do słynnej drogi numer 29 ciągnie się – nie mniej popularna  – droga Silverado Trail, jak dla mnie zdecydowanie wizualnie skraca odcinek. Na szlaku Silverado krajobraz jest bardziej zróżnicowany i widok winorośli rosnących na niewysokich wzgórzach jest wspaniały. Mijane budynki stylizowane są na znane z Europy rejony, gdzie winiarstwo znane jest od wieków. Osoby chcące spędzić miłe chwile w Toskanii, Burgundii czy okolicach Renu – mają tutaj replikę swoich wymarzonych miejsc. Rejony takie bardzo przyciągają turystów. Swoich wielbicieli ma też nowoczesna architektura, która kompletnie nie pasuje do okolicy. Jednak  dla mnie nie jest żadną frajdą degustacja win w czymś co przypomina bunkier . Silverado Trail jest krótszy niż droga numer 29, ale w każdej chwili można odbić na jedną z wielu prostopadłych lokalnych dróg i znajdziemy się na wybranej trasie. Takie przesmyki między winnicami mają swoje uroki, można w ciszy przespacerować się między winoroślami lub odwiedzić mniej znane winiarnie, które jakością nie odstają od potentatów, a klimatem nawet je przewyższają.

Napa Valley : Urocze przesmyki pomiędzy winiarniami.

Zwykle słynny rytuał degustacji polega na stawieniu się w wybranym przez siebie miejscu i po uiszczeniu drobnej opłaty ($10 lub więcej, czasem bezpłatnie), udajemy się do sal budynku, gdzie przy kontuarze lub przy stolikach możemy spróbować po lampce wybranego wina, które można wypić lub wypluć do stojących obok spluwaczek. Jeśli któryś szczep i rocznik przypadnie nam do gustu można zakupić butelkę lub parę butelek… i spędzić miło czas sącząc wino pod palmami lub na patio z widokiem na piękną okolicę. Dość popularne jest przywożenie własnego prowiantu i przesiadywanie na ławkach lub trawnikach w cieniu cedrów. Tak więc miejsc na degustację jest mnóstwo, dlatego warto na przejażdżkę wybrać się rano, żeby nie tracić cennego czasu, winiarnie zamykane są w większości w okolicach 5-6 godziny – jak dla mnie za wcześnie.

Napa Valley : Degustacja wina

Jadąc na północ drogą 29 mijamy kameralne mieścinki, które ze względu na przemysł winiarski zorientowane są mocno na turystów, mijane Yountville, Rutheford, St. Helen i Calistoga to nie tylko zielone krzewy, to również piękne trasy widokowe, jeziora i małe lokalne atrakcje, takie jak czynny gejzer Old Faithful na obrzeżach Calistogi. Miejsce przyciąga ciekawych erupcji masy wody, a przypomina bardzo słynnego imiennika z Yellowstone. W tym małym mieście znajduje się rozlewnia wody, a przed nią – na trawniku – zaparkowano karykaturalnych rozmiarów pojazd – replikę ciężarówki do rozwożenia wody. To wdzięczne miejsce zasługuje z pewnością na ciekawe zdjęcia. Chętnych relaksu, kąpieli błotnych i gorących źródeł przyciąga ten obszar, kusząc wieloma resortami, spa i hotelami.

Jednodniowa wyprawa do Doliny Napa to przyjemna ucieczka od wielkich miast oraz gwaru ulic i autostrad. Relaks pod każdą postacią gwarantowany dla każdego… Co mnie troszkę zaskakuje to znikoma ilość policji, a przecież miejsce wydaje się być wymarzone do łapania nietrzeźwych kierowców .

Zachęcamy do obejrzenia materiału video promującego Napa Valley

Mapa Google -Napa Valley:

zobacz także:
Big Sur – najpiękniejsze miejsce w Kalifornii

California: Hollywood …napis Hollywood z bliska

California: Najdroższa ulica w USA

Pawel P. © 2010 interameryka.com – wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowane bez zgody autora zabronione.

Big Sur rozciąga się na długości 110 km. Począwszy od Point Lobos State Reserve, poprzez enklawę milionerów zwaną “Carmel” na południu aż do San Carpofaro Creek na północy San Simeon. Big Sur swą nazwę zaczerpnął z oryginalnie brzmiącej hiszpańskojęzycznej nazwy “el país grande del sur“, oznaczającej “Wielką Krainę na Południu”. Właśnie tutaj rozciąga się najwyższe pasmo gór przybrzeżnych  w całych Stanach Zjednoczonych. Wznoszące się ponad 1570 m nad poziomem morza porośnięte rzadką roślinnością wzniesienia sprawiają, iż dech zapierające krajobrazy Big Sur przyciągają co roku miliony turystów.

Najlepszym, najłatwiejszym i zarazem najszybszym sposobem zwiedzenia Big Sur jest przejazd legendarną autostradą nr 1 (Highway No. 1).  Warto przed wyprawą sprawdzić prognozę pogody, częste w tej okolicy mgły ograniczają widoczność i tym samym łatwo stracić bardzo wiele z pięknych krajobrazów. Przed wjazdem do Big Sur od strony San Francisco nie zapomnijmy zatrzymać się na kilka godzin w uroczym miasteczku Carmel-by-the-Sea. Miejsce to zamieszkane jest głównie przez artystów i milionerów. Zwiedzając je wtopimy się w zupełnie nietypowy jak dla Ameryki klimat, jakby żywcem przeniesiony z europejskich stolic kultury. Liczne kawiarenki, z których unosi się zapach świeżo palonej kawy, galerie (których jest tutaj największe skupisko w całych Stanach) i wąskie kolorowe uliczki – wszystko tutaj żyje własnym spokojnym rytmem, z dala od zgiełku wielkich miast.

W Carmel-by-the-Sea znajduje się również najładniejsza z plaży w zatoce Monterey – Carmel Beach.  Opuśćmy jednak już to urocze miasteczko i udajmy się w kierunku Big Sur.  Po około 20 minutach jazdy autostradą numer 1 zaczynamy powoli wjeżdżać na teren Big Sur. Tak naprawdę nikt nie potrafi wytyczyć granicy, gdzie zaczyna się a gdzie kończy ten 110-kilometrowy uroczy skrawek wybrzeża. Za oknem samochodu zaczynają pojawiać się oszałamiające widoki. Klifowe skalne wybrzeża spieniające turkusowe wody Pacyfiku, szerokie zatoki z przepięknymi lecz często niedostępnymi plażami, liczne wodospady – to główne atrakcje Big Sur. Podróżując można zatrzymać się przy specjalnie przygotowanych punktach widokowych,  skąd również można dostać się na plaże.

Nie są to jednak łatwe zejścia, często szlak jest stromy, z licznie wystającymi skałami. Należy uważać, aby nie stracić równowagi na śliskich (szczególnie po deszczu) wystających kamieniach. Najczęściej jednak turyści zatrzymują swe samochody na poboczach i udają się wprost nad klify, aby podziwiać surowy klimat Big Sur.

W 2008 roku czytelnicy amerykańskiego magazynu turystycznego Trip Advisor uznali Big Sur za miejsce, które koniecznie trzeba odwiedzić. Trudno się nie zgodzić z tym wyborem. Spokojna podróż wzdłuż autostrady nr 1, która wije się serpentynami wzdłuż wybrzeża Pacyfiku odsłania przed nami coraz to nowe widoki. Po przejechaniu równie sławnego i malowniczo położonego mostu Carpofaro Creek “jedynka” wiedzie nas w górę stromymi serpentynami. Dalej mija wodospady w smaganych oceanicznym wiatrem cyprysowych gajach i lasach iglastych.

Spostrzegawczy turyści na pewno zwrócą uwagę na to jak wiele tablic rejestracyjnych zdobią ezoteryczne naklejki w rodzaju “There’s Only Now”. Błękitny i pusty Pacyfik ciągnący się aż po zamglony horyzont kontrastuje z nieposkromionym, wyjątkowo pięknym wybrzeżem.

Do smaganych wiatrem  punktów widokowych, położonych wysoko nad poziomem Pacyfiku wiodą wąskie ścieżki. Niektóre przecinają gęsty busz, wychodząc na otoczone skałami plaże, inne prowadzą do ukrytych wodospadów, jak Salmon Creek Falls lub Mc Way Falls.

Wyprawa wzdłuż Big Sur praktycznie zajmuje kilka godzin, jeżeli jednak jesteście pasjonatami przyrody i niesamowitych widoków, zdecydowanie polecam zarezerwować co najmniej jeden dzień na zwiedzenie tego 110-kilometrowego pasu wybrzeża.

Zapraszamy do oglądnięcia materiału video:

Giorgio Armani, BVLGARI, Buccellati,Cartier, Chanel,Christian Dior, Coach, Dolce & Gabbana, Hugo Boss, Gucci, Louis Vuitton,Ralph Lauren, Prada, Sergio Rossi, Valentino, Versace… szyldy luksusowych sklepów i bogate wystroje zachęcają do wejścia …odstraszają natomiast ceny, które na każdym z towarów są sprytnie są ukryte. Ale przecież mając kilka tysięcy w portfelu na drobne wydatki nikogo nie może zaskoczyć cena 800 dolarów za portmonetkę od Louisa Vuitton.

W tym miejscu znajduje się jedyny sklep w USA w którym zakupy można robić wyłącznie za wcześniejszą rezerwacją a w którym ubiera się sam prezydent USA oraz największe gwiazdy Hollywood. To słynny butik (wyłącznie dla mężczyzn) irańskiego projektanta mody Bijan. Przeciętny klient wydaje tutaj około 100 000$ , przy czym ceny wahają sie od $50 za parę skarpet do $15.000 za garnitur.

Fot: Butik Mody Meskiej “Bijan” -Rodeo Drive w Beverly Hills

Najbardziej elegancka i reprezentacyjna cześć Rodeo Drive mieści sie w północno-zachodzniej części bulwaru. Jeśli dobrze przysłuchacie się jednej ze scen z filmu “Pretty Woman” usłyszycie iż Via Rodeo, jest pierwsza nowa ulica w Beverly Hills dobudowana do istniejacej juz Rodeo Drive od ponad 75 lat .
“Two Rodeo” (tak właśnie nazywa sie ta cześć) została zbudowana kosztem ponad 200 milionów dolarów w stylu przypominającym romantyczna włoską uliczkę  usianą kwiatami i kafejkami. Szczerze mówiąc – projektantom udało się stworzyć “europejski” klimat. “Two Rodeo” wyróżnia się zdecydowanie od otaczającej ja typowo amerykańskiej zabudowy.

Fot” “Two Rodeo” – najbardziej europejska z uliczek w Beverly Hills

Według strony internetowej Hollywood.com najczęściej spotykane gwiazdy na Rodeo Drive to Leonardo DiCaprio, Britney Spears, Calista Flockhart, Warren Beatty, Val Kilmer, Danny DeVito, Don Johnson, Rod Steward, Paris Hilton i Gregory Peck.
Tak wiec, drodzy internauci miejcie w pogotowiu swoje aparaty gdy zawitacie na Rodeo Drive. Osobiście nie spotkałem żadnej ze znanych gwiazd, jednak zachwycałem się luksusowymi samochodami których skupisko w tym tyko miejscu jest tak olbrzymie iz niejednego konesera przyprawiłoby o zawrót głowy. Nic dziwnego przecież ulica ta jest symbolem bogactwa i luksusu ….

Fot: Rolls Royce Phantom (nie dość że żółty to jeszcze cabrio) cena takiej zabawki zaczyna sie: od $450000

Jak się dostać do Rodeo Drive: pomoże Wam w tym interaktywna mapa google.
Życzę niezapomnianych wrażeń i trafienie na sezon wyprzedaży

Mapka Satelitarna Rodeo Drive – najdroższej ulicy w USA

zapraszam również do oglądnięcia video